H μουσική είναι μία…

Μην ξεχνιόμαστε, η μουσική έχει τη βιομηχανία της και το «Fame Story» τη στηρίζει βάζοντας τα τραγούδια στο μίξερ

Τέχνη λαϊκή η μουσική, ακόμη και στις μορφές που σήμερα θεωρούμε πιο
εξεζητημένες και απαιτητικές, όπως η όπερα ή και η οπερέτα, απευθύνεται σε όλα
τα ώτα, ανεξαιρέτως. Με σκηνή από τον «Βαφτιστικό» προλογίστηκε το προχθεσινό
σόου τού «Fame Story» και όλο χαρά η «καθηγήτρια» με τις οργάντζες, Μάρα
Θρασυβουλίδου, εξήγησε ότι σε μια πραγματική ακαδημία μουσικής διδάσκονται όλα
τα είδη.

Σαν να θέλει το φετινό ριάλιτι να αποτινάξει τη ρετσινιά του φυτώριου
σκυλάδικων και άλλων ναών της μπουζουκονύχτας. Από τα τσιφτετελοσουξέ της
Πέγκυς Ζήνα και τα νταβαντουροτράγουδα των Καρβελο-Βίσσηδων, στον Θεοδωράκη,
στον μελοποιημένο Καββαδία, στα δημοτικά και στον Σαββόπουλο. Αυτός ο
τελευταίος δικαιωματικά λαμβάνει θέση στο τραγουδιστικό ριάλιτι ως δηλωμένος
θαυμαστής των προϊόντων του.

H παραγωγή του ριάλιτι μια χαρά κάνει τη δουλειά της. Αν σκεφτούμε ότι η
κατανάλωση της μουσικής είναι άμεσα συναρτημένη με τον τρόπο που παράγεται
(ηλεκτρονικά μέσα), αλλά και με τον τρόπο που ακούγεται, τότε οι τρόποι του
ριάλιτι είναι η πλέον σύγχρονη μέθοδος για την ενίσχυση της κατανάλωσής της.

Ποια τραγούδια και πώς ερμηνευμένα; Μικρή σημασία έχει. Γιατί να μην
είναι το κλαρίνο του Σαλέα συνοδευτικό στην καλούτσικη φωνή του Κωνσταντίνου
που ερμηνεύει δημώδες; Υποτιμάται η ερμηνεία στο κλαρίνο του Σαλέα; Ή μήπως
ανυψώνεται η ερμηνεία του Κωνσταντίνου; Ούτε το ‘να ούτε τ’ άλλο. Στο κάτω
κάτω, το κλαρίνο στους γάμους και τα πανηγύρια γνώρισε δόξες. Και οι δύο μαζί
συνθέτουν ένα νέο είδος μουσικής, το ριαλιτζήδικο ή «Fame Story-τζήδικο», που
είναι κάτι σαν σούπα μοσχάρι, μπόλικο ζουμί για να φτουρήσει, στην ανάγκη και
με μερικές μπουκιές ψωμί για να χορτάσει το στομάχι.

Στη μαγειρική, άλλωστε, δεν υπάρχουν ευτελή υλικά. Ο συνδυασμός έχει
σημασία. Και μπορεί οι γευσιγνώστες να λένε πως η τέχνη της μαγειρικής
φαίνεται στα απλά πιάτα, όπου παίζει ρόλο η ποιότητα των υλικών που
χρησιμοποιούνται, ωστόσο και φτερά πεταλούδας πασπαλισμένα με άχνη από
μπαρμπούνια μπορεί να μας σερβίρει η υψηλή τέχνη του μαγειρικού μάρκετινγκ
στην εποχή μας. Στον Σαλέα που συνοδεύει ένα άγουρο παιδί τού «Fame Story» θα
σταθούμε;

Όλα θέαμα είναι το σύνθημα. Μην ξεχνάμε ότι η τηλεόραση – το ραδιόφωνο
προηγήθηκε – «διόγκωσε» τη μουσική ακοή μαθαίνοντάς μας να ακούμε οτιδήποτε,
οποτεδήποτε. Έχουμε εθιστεί στη μουσική, που πλέον επιδρά περισσότερο στα
ανακλαστικά και στο νευρικό σύστημα, παρά στη φαντασία και τον νου (Ουμπέρτο
Έκο).

Γι’ αυτό και είναι μάλλον έκπληξη το ξέσπασμα του Στέλιου Ρόκκου, επειδή δεν
του άρεσε το τύπου μπρέικ ντανς χορευτικό με το οποίο συνόδευσε την ερμηνεία
του λαϊκού τραγουδιού άλλος επίδοξος αοιδός, ο Περικλής.

Γιατί εκπλήσσονται και θυμώνουν οι κριτές, σαν να μην έχουν συναίσθηση ότι
συμμετέχουν σε ένα θέαμα – ένα ακόμη μεταξύ πολλών άλλων, που δεν έχουν άλλον
σκοπό από το να δημιουργήσουν ένα μουσικό continuum, μια συνέχεια, που
καταλήγει στο να συγχέει ο ακροατής τον χαρακτήρα, τον τίτλο, τον δημιουργό,
τις αρετές καθεμιάς από τις εκτελέσεις και το μόνο που απομένει είναι ένας
μουσικός πολτός, που δημιουργεί εθισμό.

…και ο μπακλαβάς γωνία!

Τα πρωινάδικα; Ντάπα-ντούπα, μπουζούκια, τσιφτετέλια. Τα λαϊκά ραντεβού
του Σαββατοκύριακου από της Σεμίνας, μέχρι του Σπύρου Παπαδόπουλου και του Άκη
Παυλόπουλου; Όλα ένα «ντιριντάχτα», για το κανάκεμα των αυτιών του τηλεθεατή.
Οι απαιτήσεις είναι από το θέαμα, όχι από τον ήχο.

Και στο «Fame Story» το θέαμα προσφέρει πλήθος από συγκινήσεις. Από
ποδοσφαιρικά ξεσπάσματα, κερκίδες με «οπαδούς» που ουρλιάζουν, μέχρι καβγάδες
και ψηφοφορίες. Πολύ συγκινητική, άλλωστε, και η υποστήριξη φτασμένων
ερμηνευτών προς τα άγουρα «Fame Story-τάκια».

Ας μη γελιόμαστε, η μουσική «ακαδημία» δεν έχει ως πρόταση την ανανέωση της
εμπορικής μουσικής με πιο «ποιοτικά» ακούσματα, αλλά απλώς την ενθάρρυνση του
ήδη υπάρχοντος γούστου. Απενοχοποιηθείτε για τη σκυλοκουλτούρα, γιατί μια χαρά
συνδυάζεται με τη μουσική απαιτήσεων. Ο τρόπος που την ακούμε αλλάζει. Ή
μάλλον οι εποχές και το είδος του γλεντιού. Έχουν αποφασίσει τα τηλεοπτικά
σαλονάκια πώς και τι θα ακούμε. Αυτό θα πει «εκδημοκρατισμός της ακοής». Και η
κουβέντα για την άμβλυνση των κριτηρίων; Γκρίνια!