Tηλεοπτικές αγαπούλες

«Αγαπημένη μου Βέφα», «αγαπημένη μου Ελενίτσα», ήταν οι πάλαι ποτέ προσφωνήσεις μεταξύ παρουσιάστριας και τηλε-μαγείρισσας όταν συνεργάζονταν στον «Πρωινό καφέ». Ούτε λέξη πλέον για εκείνη τη μεγάλη αγάπη

Ξεχειλίζει η μικρή οθόνη «συναισθήματα». Όλοι ασχολούνται με αυτά. Με τις
«σχέσεις». Ποιος με ποια και πόσο αγαπιούνται. Αγαπάς; Απόδειξη! Όλοι
αγαπιούνται. Ματς-μουτς στο τηλεοπτικό πλατό. Φιλιούνται. H Μενεγάκη τούς
καλεσμένους της, η Ρούλα το ίδιο. Οι «παίκτες» των ριάλιτι αγκαλιάζονται και
φιλιούνται επίσης, κρατούν ο ένας το χέρι του άλλου, δεμένοι όλοι μπροστά στην
«υπέρτατη» κρίση, την ψηφοφορία του κοινού.

Εικόνες που οφείλουν να «ομολογούν» αυτά για τα οποία κάποτε χρειαζόταν να
επιλεγούν οι λέξεις μία μία, για να εκφραστεί η καρδιά. Όσο περισσότερο
αναλαμβάνουν οι εικόνες να δηλώσουν, περισσεύουν οι λέξεις που περιγράφουν. Τι
να πεις όταν δείχνεις;

Είχε τον νεαρό Σταύρο, άρτι αποχωρήσαντα από το «Fame Story», η Ελένη Μενεγάκη
και τον ανέκρινε. Ποια ήταν τα συναισθήματά του για την Αντιγόνη, τη
συμπαίκτριά του με την οποία οι εικόνες που «έβγαιναν» από την «ακαδημία»
έδειχναν ότι υπάρχει «αίσθημα». Υπήρχαν όμως και άλλες εικόνες που
«ομολογούσαν» αίσθημα και με ετέρα «συμπαίκτρια» τη Χρυσάνθη. Μα ποια από τις
δυο; Άναυδος ο νεαρός, ο οποίος δεν είχε και εύκολες τις λέξεις και
δυσκολευόταν να εκφράσει τη σκέψη του, έλεγε πως άλλα λένε οι εικόνες και άλλα
είναι η αλήθεια. Είναι αποτέλεσμα μοντάζ όλα αυτά. Δεν συνέβαιναν.

Μα «μια εικόνα χίλιες λέξεις» επιμένει η Ελένη. «Μπορεί να είναι χίλιες
λέξεις, αυτές, για κάποιον και χίλιες λέξεις διαφορετικές για κάποιον άλλον»,
λέει μέσα στη σύγχυσή του ο νεαρός. Και στο κάτω κάτω μόνο μιας κατηγορίας
συναισθήματα υπάρχουν; Αλλά πού να χωρέσουν τα διαφορετικά, οι αποχρώσεις των
συναισθημάτων στις «χίλιες λέξεις» των μονταρισμένων εικόνων.

Εικόνες-παγίδες λέξεων και συναισθημάτων. Εικόνες μονταρισμένες για τα ριάλιτι
και εικόνες εκ του προχείρου σκηνοθετημένες για τα «ζωντανά» σόου, όπου εκεί
περισσεύουν οι λατρείες.

«Αγαπημένη μου Βέφα», «αγαπημένη μου Ελενίτσα» ήταν οι πάλαι ποτέ
προσφωνήσεις μεταξύ παρουσιάστριας και τηλε-μαγείρισσας όταν συνεργάζονταν
στον «Πρωινό καφέ». Ούτε λέξη πλέον για εκείνη τη μεγάλη αγάπη.

Στιγμές «πυρετικές» που έχει ανάγκη το γυαλί και οι επαγγελματίες οφείλουν να
τις προσφέρουν. Όσο λιγότερα νιώθουμε τόσο περισσότερα δείχνουμε, λέει η
εμπειρία της ζωής σε μια εποχή όπου όλα πρέπει να είναι προφανή, διάφανα, να
συμβαίνουν μπροστά στον φακό.

Αγαπιούνται από το κοινό οι αγαπησιάρηδες, οι αγαπούληδες. Ο Γρηγόρης
Αρναούτογλου από τους ταλαντούχους των τηλεοπτικών αγαπησιάρηδων φλυαριών
έκανε καριέρα χάρη σε αυτό ακριβώς τον χαρακτηριστικό του. H Καλομοίρα με τα
«φιλάκια» της, παντού, προς όλους, είναι μία ακόμη απόδειξη του σουξέ της
αγαπησιάρικης συμπεριφοράς. Τέρμα οι «ξινοί», οι «αυστηροί», οι «σοβαροί», οι
ξενέρωτοι. Εκεί στη μικρή οθόνη όλοι πρέπει να αγαπιούνται. Ή και να
μισούνται. Αρκεί να είναι με πάθος. Και τα συναισθήματα να μπορούν να
«φανούν».

Αφού μία εικόνα χίλιες λέξεις, οι «λέξεις» είναι περιττές και μαζί τους οι
σκέψεις. Γιατί η άρθρωση του λόγου προϋποθέτει συγκρότηση του μυαλού. Το
τελευταίο πάντως είναι εξόριστο από τον τηλεοπτικό πλανήτη.

Ό,τι δείξουν οι εικόνες, λοιπόν, και όπως τις μεταφράσουν με λέξεις
κενές νοήματός τους οι παρουσιαστές.

«Σας αγαπώ» ήταν το καθιερωμένο μότο της Μαρίας Αλιφέρη, πάλαι ποτέ
παρουσιάστρια τηλεπαιχνιδιού και είχε γίνει σλόγκαν. Ίσως η μόνη ειλικρινής
δήλωση, ωστόσο, ανθρώπου της σοουμπίζ που δεν μπορεί παρά να «αγαπά» το κοινό
του, γιατί σε αυτό καθρεφτίζεται. Τότε την ειρωνεύονταν. Τώρα, που όλοι
αγαπούν όλους και τρελαίνονται, μοιάζει παρωχημένο.

Εξόντωση συναισθημάτων

Είναι η απόλαυση τού να αρέσουμε, κάποτε περιορισμένη αίσθηση στη συνάντηση
δύο ανθρώπων, «μυστικό» του αθέατου δεσμού τους, σήμερα, που όλα πρέπει να
λούζονται στο φως των τηλεοπτικών προβολέων, η απόλαυση πολλαπλασιάζεται με το
να αρέσουμε για την αγαπησιάρικη συμπεριφορά μας προς όλους και όλα μπροστά
στον φακό. «Φιλάκια» που μοιράζονται, αγκαλίτσες που δείχνονται και κρουνοί
κοσμητικών, υπερθετικών και ό,τι άλλο μπορεί να ενισχύσει την αίσθηση της
μοναδικής λατρείας που αισθάνονται ο εις για τον άλλον οι άνθρωποι του
γυαλιού.

Με τον ίδιο τρόπο που η καθημερινή προβολή δυστυχιών καθιστά εν τέλει τη
δυστυχία αθέατη στα μάτια μας, καθίσταται αθέατη και η αγάπη. Μια φλυαρία με
«ζουζουνίσματα» και ανοησίες που εξοντώνει τα συναισθήματα από την προσπάθεια
να είναι φωτογενή.