Aποτυχία και στις… ρεπλίκες

Ο Δημήτρης Καταλειφός πρωταγωνιστεί στην ταινία «Αλεμάγια», του πρωτοεμφανιζόμενου Ηλία Γιαννακάκη

H ταινία «Αλεμάγια», του 36χρονου Ηλία Γιαννακάκη -εκ πρώτης όψεως και
τηρουμένων των αναλογιών το… μικρότερο κακό- επιχειρεί να περιγράψει μια
απίστευτα διακριτική, αισθηματική… απουσία. Όπου ένας Έλληνας της Αιθιοπίας
της δεκαετίας του ’60 επί σαράντα χρόνια είναι ερωτευμένος με το ίδιο πλάσμα
χωρίς σχεδόν ποτέ να της μιλήσει! Εκείνη παντρεύεται στην Αθήνα, στη συνέχεια
μένει χήρα και, στο τέλος, μετά την αυτοκτονία τού ενός από τους δύο γιους
της, κλείνεται στον εαυτό της ζωγραφίζοντας τα φαντάσματά της. H ευλογία μιας
τόσο αθώας και ακατάβλητης καρδιάς και η κατάρα μιας τόσο κλειστής και
μουχλιασμένης κοινωνίας. Ανατριχιαστικό!

Κατ’ αρχήν, στη θέση του πρωτοεμφανιζόμενου Γιαννακάκη θα μ’ έπιανε
πανικός. Για έναν και απλό λόγο: για να «ράψεις» μια τόσο αραχνοΰφαντη ιστορία
απαιτείται… Λουκία! H ψιλοβελονιά της ψιλοβελονιάς. Δηλαδή σιωπές με
εσωτερικές, σεισμικές δονήσεις πολλών Ρίχτερ, οικονομία στην αφήγηση,
σκηνογραφική και ενδυματολογική αρτιότητα (που ταυτοχρόνως να φέρουν και να μη
φέρουν στοιχεία μιας άλλης εποχής) και, πάνω απ’ όλα, υποδειγματικό καστ με
αντίστοιχες υποδειγματικές ερμηνείες. Όταν γίγαντες της 7ης τέχνης άφησαν πίσω
τους ανεξίτηλα ίχνη τελειομανίας σχεδιάζοντας και ράβοντας τέτοια αλαβάστρινα
στολίδια, με ποια εφόδια εγώ, ο νέος της Ψωροκώσταινας, θα τολμήσω να τους
αντιγράψω; Με κουρέλια;

Έτσι, τα πρόσωπα περιφέρονται αγκυλωμένα σ’ ένα δωμάτιο. Έτσι, εκείνη μαθαίνει
τα νέα από την ίδια τηλεφωνική συσκευή. Έτσι, οι ηθοποιοί μας τα λένε όλα,
χαρτί και καλαμάρι. Έτσι, ο ερωτευμένος επιχειρηματίας, που πουλάει ψυγεία
στον Καναδά, μεταμορφώνεται σε γενειοφόρο δακρύβρεχτο διανοούμενο (Δ.
Καταλειφός). Έτσι, μια αρχόντισσα καταλήγει σε μια εκ γενετής ασήμαντη
νοικοκυρούλα (Υβόννη Μαλτέζου). Και έτσι, όταν το σενάριο απαιτεί διαλόγους
και συγκρούσεις, ο Γιαννακάκης σκηνοθετεί αναφερόμενος σε σίριαλ από τη
Βραζιλία.

Επί της ουσίας το φεστιβάλ είναι χωρισμένο σε τρία «επίπεδα». Το πρώτο, αυτό
που περισσότερο – δημοσιογραφικά – ενδιαφέρει, αποτελείται από ταινίες της
φετινής ελληνικής παραγωγής. Όμως επειδή τα «γεγονότα» – δηλαδή Αγγελόπουλος,
Βούλγαρης, Παναγιωτόπουλος, Κούτρας – έχουν ήδη «κυκλοφορήσει», αναγκαστικά
ασχολούμαστε με τις λεγόμενες «άλλες δημοκρατικές δυνάμεις». Ένα το
κρατούμενο, αυτό που θα ‘λεγε και ο ποιητής «ό,τι κι αν δω η Ελλάδα με
πληγώνει».

Το δεύτερο επίπεδο αποτελείται από δύο υποκατηγορίες: η πρώτη από το Διεθνές
Διαγωνιστικό Τμήμα και η δεύτερη από ξένες ταινίες στους «Νέους ορίζοντες».
Μέχρι στιγμής, όσες τουλάχιστον πρόλαβα να δω, καμιά δεν πρόκειται να
προκαλέσει το ενδιαφέρον ενός απαιτητικού σινεφίλ. Δεύτερο κρατούμενο, καλές
προθέσεις, σχολικά αποτελέσματα.

Το τρίτο επίπεδο καταλαμβάνεται από ταινίες που ολοκλήρωσαν τον κύκλο
τους σε άλλα μεγάλα φεστιβάλ και που πρόκειται στη συνέχεια να εξέλθουν στις
αίθουσες της Αθήνας. Μερικές από αυτές είναι σπουδαίες, άλλες απλώς
ενδιαφέρουσες. Ο Τύπος έγραψε γι’ αυτές και, όταν βγουν στις αίθουσες, θα
ξαναγράψει. Με άλλα λόγια, φεστιβάλ διακοσίων συμμετοχών, ελάχιστων μεγάλων
ταινιών. Τρίτο κρατούμενο, ψύλλοι στ’ άχυρα!

Κάτι μου θυμίζει…

«Τεστοστερόνη» Γ. Πανουσόπουλου: «H πόλη των γυναικών» του Φελίνι

«Αλεμάγια» H. Γιαννακάκη: «T’ απομεινάρια μιας μέρας» του Τζέιμς Άιβορι

«Μη φεύγεις» A. Πανταζούδης: «Οικογενειακή γιορτή» του Βίντερμπεργκ

INFO

Το 45ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης θα διαρκέσει έως και τις 28 Νοεμβρίου.
Απονομή των κρατικών βραβείων ποιότητας τη Δευτέρα 29 Νοεμβρίου. Ίντερνετ: http: //www.filmfestival.gr.