Mια πολύ γνωστή ιστορία

Γυναίκες που κουβαλούν την ενοχή της ίδιας τους της ύπαρξης, ανεξαρτήτως μόρφωσης και κοινωνικής τάξης, και απέναντί τους άνδρες, που έμαθαν να νομίζουν τον κόσμο δικό τους, πρωταγωνιστούν στο σίριαλ «Έτσι ξαφνικά»

Ένα βαρύ μυστικό αποκαλύφθηκε σε μια στιγμή και ένας κόσμος αγάπης και
εμπιστοσύνης κατέρρευσε. Εκείνος στη φυλακή, εκείνη πήρε των ομματιών της και
«κρύφτηκε» στα Κύθηρα, στο νησί που είχαν πρωτοζήσει την αγάπη τους με
εκείνον, τον σύζυγο. «Έτσι ξαφνικά» (Mega), όπως θέλει και ο τίτλος του
σίριαλ. Χωρίς αιτία, φάνηκε στα πρώτα επεισόδια. Καθώς, όμως, η ιστορία
εξελίσσεται αποκαλύπτεται πως είναι παλιά, κάθε άλλο παρά «ξαφνική». Παλιά όσο
και η πατριαρχία, όσο και οι σχέσεις των δύο φύλων κάτω από τα κοινωνικά τους
βαρίδια.

Γυναίκες που κουβαλούν την ενοχή της ίδιας τους της ύπαρξης, ανεξαρτήτως
μόρφωσης και κοινωνικής τάξης, και απέναντί τους άνδρες, που έμαθαν να
νομίζουν τον κόσμο δικό τους.

H μεγάλη, τέλεια αγάπη του Ανδρέα και της Άννας καταστράφηκε σε ένα
λεπτό. Ο πονηρός και καταχθόνιος γαμπρός του Ανδρέα, αρσενικό με την παθολογία
της επιβεβαίωσης του ανδρισμού του, αποκαλύπτεται πως έχει βιάσει την Άννα.
Σπεύδει όμως να πει στον Ανδρέα πως έγινε με τη δική της θέληση.

Ο Ανδρέας πάλι πάσχει από παθολογική ζήλεια. Στην πραγματικότητα είναι η άλλη
πλευρά του νομίσματος της συμπεριφοράς του γαμπρού του, Μαρίνου. Είναι
αδύνατον να ανεχθεί την αμφισβήτηση της δεσποτείας του. Ο ένας βιάζει. Ο
άλλος, με το ίδιο πάθος που υποτίθεται αγαπά, πληγώνει και καταστρέφει.

Έτσι, μόλις πληροφορείται τα καθέκαστα, δέρνει την έγκυο σύζυγο, την
παρατά στη βροχή και τυφλωμένος από τη ζήλεια πέφτει επάνω σε μια νεαρή και
την σκοτώνει. Βρίσκεται στη φυλακή, αρνείται ακόμη και να δει τη γυναίκα του,
αρνείται το παιδί που στο μεταξύ εκείνη γεννάει και απομονώνεται στο κελί του.

Όσο για την αδελφή του, τη σύζυγο του Μαρίνου, αγωνίζεται να μάθει την αλήθεια
μεταξύ της αγάπης για τον αδελφό και της αγάπης για τον σύζυγο.

Γυναικείες φιγούρες που βιώνουν δραματικά τις σχέσεις τους με τους άνδρες,
όπως σε όλα τα σίριαλ της Μιρέλας Παπαοικονόμου, και εδώ, κλεισμένες στον
γυναικείο κόσμο της ενοχής. Αν και βιασθείσα, η Άννα δεν τολμάει να ομολογήσει
την τραγωδία της και την ξεχνάει με εκείνη την επιλεκτική μνήμη, που είναι το
γυναικείο καταφύγιο απέναντι στη βία. Και σιωπά.

«Με έμαθαν να νιώθω ένοχη για όλα» ομολογεί ξαφνικά στο καινούργιο
φλερτ της στο νησί, έναν ευειδή γιατρό (Χειλάκης), ο οποίος φυσικά έχει σχέση
με μια καθηγήτρια, αλλά απλώνει με άνεση τα δίχτυα της γοητείας και στην Άννα.

Διαφορετικές ζωές, διαφορετικές σχέσεις, παντού η ίδια συμπεριφορά. Οι
γυναίκες ανέχονται, σιωπούν, αγωνίζονται απελπισμένα για την εικόνα της
τέλειας σχέσης. Γιατί, αν δεν είναι έτσι, τότε η ευθύνη βαραίνει τις ίδιες.

Βαριά την νιώθει και η Άννα. Τιμωρημένη από τον Ανδρέα, που αισθάνεται
μάρτυρας και ζει απόλυτα τον ρόλο στη φυλακή. Ένα ωραίο εύρημα για να αποδοθεί
η ουσία του αληθινού δράματος του Ανδρέα. Φυλακισμένος λόγω «τύφλωσης».
Τιμωρεί εντέλει τη θηλυκότητα με τον ίδιο τρόπο που την τιμωρεί και ο βιαστής
της. Κερδίζει τη συναισθηματική ξηρότητα.

Το σενάριο ξετυλίγει τα στοιχεία των δύο ρόλων: της γυναίκας, ανοχή και
υποταγή – έτοιμη να σιωπήσει, να κρύψει, να συγχωρήσει, να υποκριθεί τον ρόλο
της τέλειας που εξ αρχής (εκ γενετής) έχει επωμιστεί. Του άνδρα χαρακτηρίζεται
από το βασανιστικό συναίσθημα ότι πρέπει παντού και πάντα να αποδεικνύει πως
είναι κυρίαρχος, πως αυτός ορίζει τους «νόμους». Και οι δυο τους «θύματα».

Υπερβολές και αργός ρυθμός

Το σίριαλ, ωστόσο. πάσχει από τη βαριά ατμόσφαιρα και τους αργούς, πολύ
αργούς ρυθμούς. Διαμορφώνει ατμόσφαιρα κλειστοφοβική, σκοτεινή και, ορισμένες
στιγμές, εκτός εποχής.

Στην προσπάθεια να δώσει τις διαστάσεις του χάσματος μεταξύ των δύο πλευρών
χάνεται στις υπερβολές, οι χαρακτήρες γίνονται σχηματικοί και την
«εσωτερικότητα» προσπαθούν να την αντικαταστήσουν δραματικοί τόνοι στην
ερμηνεία και μια σκηνοθεσία που θυμίζει θρίλερ, κάνοντας ακόμη και τα
χτυπήματα του τηλεφώνου να ακούγονται δυσοίωνα. Όλα θέλουν να δείχνουν ότι
έχουν «βαθύ νόημα» και καταλήγουν κουραστικά. Τα πρόσωπα μιλάνε και κινούνται
αργά, σαν να περιμένουν το τέλος τους. Ούτε στιγμή ανάσας. Υπερβολικός ο
Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης. Ευαίσθητη η Βικτώρια Χαραλαμπίδου, αν και στην
προσπάθειά της να δώσει εσωτερικότητα στον ρόλο υπερβάλλει επίσης σε
δραματικούς τόνους. Σκοτεινά και ασαφή τα πλάνα, μερικά μοιάζουν περιττά,
καθώς στέκονται περισσότερο από όσο χρειάζεται σε λεπτομέρειες της ιστορίας
«ξεχειλώνοντας» την εξέλιξη.