ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Aναβολικά

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Αύγ. Εμπειρίκος, Κιμώλου 9, Αθήνα,
γράφει:

«Οι Ολυμπιακοί Αγώνες έληξαν. H Ελλάδα πήρε χρυσό για την άριστη διοργάνωση
και οι αθλητές μας, ιδιαίτερα οι αθλήτριες, πήραν αρκετά μετάλλια. Υπάρχει
όμως το πολύ σοβαρό πρόβλημα των αναβολικών, τα οποία δυστυχώς έχουν συνδεθεί
στενά με τα ρεκόρ. H χρήση, δε, αυτών νοθεύει το αθλητικό πνεύμα και
υποσκάπτει την υγεία των αθλητών.

Οι σχετικοί έλεγχοι που γίνονται αποδείχθηκαν ανεπαρκείς. Δεν αρκεί να
αφαιρείται το μετάλλιο από τους αθλητές που βρίσκονται θετικοί και να γίνονται
έλεγχοι κατά τη διάρκεια των αγώνων, όπου υπάρχουν υποψίες.

Οι έλεγχοι πρέπει να γίνονται συχνά και αιφνιδιαστικά κατά τη διάρκεια των
προπονήσεων, εκτός αγώνων, με ευθύνη των αρμόδιων αθλητικών αρχών –
αθλητικών συλλόγων κ.ά. – και οι κυρώσεις, σε όσους βρίσκονται θετικοί, να
είναι αυστηρές. Ο σκοπός είναι να μη γίνεται καθόλου χρήση αναβολικών.
Το κακό πρέπει να χτυπηθεί στη ρίζα του.

Επισημαίνεται ότι, όπως είναι γνωστό, καταβάλλονται προσπάθειες για τη σύνθεση
αναβολικών τα οποία δεν ανιχνεύονται στα ούρα. Πιθανόν, δε, να έχουν ήδη
βρεθεί τέτοιες ουσίες. Γι’ αυτό πρέπει αρκετές φορές ο έλεγχος να επεκτείνεται
και στο αίμα.

Επισημαίνεται επίσης ότι διαφημίζονται και κυκλοφορούν στα γυμναστήρια
επικίνδυνες ουσίες, που περιέχουν τεστοστερόνη, εφεδρίνη κ.ά., οι οποίες
αυξάνουν τη μυϊκή μάζα και την αντοχή, αλλά έχουν πολύ σοβαρές παρενέργειες
(βλ. “TA NEA” 3.9.2004).

Οι συχνοί έλεγχοι θα έχουν σοβαρό κόστος, αλλά το όφελος θα είναι μεγάλο,
δεδομένου ότι θα προστατευθεί η υγεία τής αθλούμενης νεολαίας.

Εκτός των αναβολικών και γενικά των απαγορευμένων ουσιών, γίνεται ευρύτατη
χρήση των “συμπληρωμάτων διατροφής”, των οποίων η ανεξέλεγκτη χρήση έχει
δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία. Τα “συμπληρώματα” αυτά επίσημα δεν θεωρούνται
φάρμακα, στην πραγματικότητα όμως είναι φάρμακα, καθόσον περιέχουν βιταμίνες,
πρωτεΐνες και άλλες τονωτικές ουσίες. Κατά τη γνώμη μου, δεν πρέπει να
κυκλοφορούν ελεύθερα, αλλά να κυκλοφορούν κατόπιν εγκρίσεως του Εθνικού
Οργανισμού Φαρμάκων και να χορηγούνται μόνον από τα φαρμακεία και, αν είναι
δυνατόν, με ιατρική συνταγή. Οι δε αθλητές που τα χρησιμοποιούν, πρέπει να
παρακολουθούνται από τους αθλητιάτρους με ευθύνη των αθλητικών συλλόγων και
γενικά των αθλητικών αρχών.

Τα παραπάνω μέτρα πρέπει να ισχύουν και για τον σχολικό αθλητισμό, δεδομένου
ότι και οι αθλούμενοι μαθητές κατά ένα ποσοστό χρησιμοποιούν απαγορευμένες
ουσίες.

Για να επιτευχθεί ο επιδιωκόμενος σκοπός πρέπει τα εν λόγω μέτρα να έχουν
διεθνή εφαρμογή. Και προτείνω: “H Ελλάδα, σαν κοιτίδα του αθλητισμού, να
ηγηθεί σταυροφορίας, για την εφαρμογή των μέτρων αυτών ή και άλλων που
τυχόν κρίνουν απαραίτητα οι αρμόδιες αθλητικές αρχές, σε διεθνές
επίπεδο”.

Δεν πρέπει να παρασυρόμαστε από την εφήμερη δόξα. Ποια αξία έχουν τα μετάλλια
και τα ρεκόρ για τους αθλητές που χρησιμοποιούν απαγορευμένες ουσίες, όταν
καταντούν ερείπια;

Το πρόβλημα είναι τεράστιο και τα οργανωμένα συμφέροντα πολύ μεγάλα. Το κακό
όμως πρέπει να χτυπηθεί όσο είναι ακόμα καιρός, γι’ αυτό επείγει η λήψη και
άλλων μέτρων, πέραν των ήδη υπαρχόντων».