Eμπρός των ριάλιτι οι κολασμένοι…

Ποια Πανεπιστήμια, ποια αμφιθέατρα… Εδώ, στο πανηγυρτζήδικο πλατό «της συνήθειας που έγινε λατρεία» θα σας δείξουμε τι εστί εξέγερση κατά της εξουσίας των «καθηγητών»

Δεν θέλω, δεν θέλω, δεν θέλω… Νομίζεις πως εδώ ήρθες να κάνεις ό,τι θέλεις;
Αν κάνει ο καθένας ό,τι θέλει θα το διαλύσουμε το μαγαζί. Και είναι και
γωνιακό.

Κάπως έτσι εξελίχθηκε η νέα «κόντρα» τού «Fame Story», αυτήν τη φορά μεταξύ
ενός επίδοξου αοιδού και των «καθηγητών».

Και όμως, ο νεαρός βγήκε στη σκηνή, με το μικρόφωνο στο χέρι, με τη
«συντραγουδίστριά» του να ξελαρυγγιάζεται δίπλα του και να τον κοιτάζει όλο
παράπονο και απορία που την εγκαταλείπει, αλλά αυτός τσιμουδιά. Κοιτούσε τον
φακό με άδειο βλέμμα – αυτό το άδειο βλέμμα, τόσο εντυπωσιακό!

Με απόλυτη ψυχραιμία κατόπιν ο νεαρός τίναξε την ωραία, μακριά κόμη,
περπάτησε την «πασαρέλα» έως την κριτική επιτροπή, στάθηκε όρθιος και «χαλαρά»
διεκδίκησε το δικαίωμά του να τραγουδάει ό,τι του αρέσει – το τραγούδι που
αρνήθηκε ήταν της Πέγκυς Ζήνα, που πέρυσι ο καθ’ έξιν επαναστάτης τού ριάλιτι
(Μουρατίδης) είχε χαρακτηρίσει «σκυλού».

Μπα! Τι μας λες; H δισκογραφία τιμωρεί, του λέει ορθά-κοφτά η εκπαιδευμένη
«δύναμη κρούσης» του βασιλείου της δισκογραφικής βιομηχανίας, η κ. Δρούτσα,
εμφανώς ξινισμένη.

Μα τι λες – σπεύδει ο ιδεολόγος τής «αριστεράς» του ριάλιτι, κ. Μουρατίδης -,
έχει κάθε δικαίωμα.

Ατάραχος και με το ίδιο ψυχρό βλέμμα ο νεαρός, αφού παίρνει τον λόγο
πριν αποσώσουν τους δικούς τους οι διαξιφιζόμενοι περί των δικαιωμάτων των
παικτών κριτές, για να πει «ζητώ συγγνώμη από το κοινό που ήρθε σήμερα να
ακούσει».

Κοιτάζει το κοινό, κοιτάζει την κάμερα. Ωραίος! Σιγά μην αφήσουμε τους
επαγγελματίες να πάρουν στα χέρια τους την αμφισβήτηση. Μας ανήκει. Ανήκει στη
γενιά των ριάλιτι. Ποια αμφιθέατρα; Εδώ, στο πανηγυρτζήδικο πλατό «της
συνήθειας που έγινε λατρεία», θα σας δείξουμε εμείς τι εστί εξέγερση κατά της
εξουσίας των «καθηγητών».

Μπορεί η ιστορία να επαναλαμβάνεται ως φάρσα, αλλά γι’ αυτό ακριβώς είναι και
πιο φωτογενής. Εμπρός της γης οι κολασμένοι, οι απανταχού ριαλιτζήδες,
ενωθείτε! H επανάσταση δεν μπορεί να περιμένει…

Ανεξάντλητο σε «επαναστατικές» κινήσεις το «Fame Story». Ο ένας
(Μουρατίδης) δεν ανέχεται να συναγελάζεται με την παρουσιάστρια.
Ξεκατινιάζονται. Ο άλλος (Χατζηστεφάνου) βρίσκει ευκαιρία να επιδείξει τις
κακοχωνεμένες θεωρίες κατά της εξουσίας του θεάματος, για να επιβεβαιώσει τη
μία και μοναδική εξουσία, φυσικά, την εξουσία του θεάματος. Ακολούθως κάνει
καριέρα ως τηλεοπτική ατραξιόν στα απανταχού κουτσομπολίστικα σαλονάκια.

Ο εκπρόσωπος της δισκογραφικής (Λεβέντης) προσπαθεί να κρατήσει την
αυτοκυριαρχία του και να κάνει τη δουλειά του ξεχωρίζοντας ποιες «φατσούλες»
θα «τα φέρουν» στην επιχείρηση.

Φωτογενής αχταρμάς

Πριν ηρεμήσουν τα πνεύματα κάνει στροφή ρεπερτορίου το ριάλιτι – για την
ακρίβεια η υποψήφια προς αποχώρηση Αντιγόνη έθεσε «βέτο» – και υπό τα
χειροκροτήματα των «ποιοτικών», υπό τις ανατριχίλες δέους των πιο εμπορικών
νάσου και Θεοδωράκης.

Άλλωστε και ο επίδοξος αοιδός με τη μακριά κόμη, Σταύρος, υπέρ της
ποιότητας έδωσε τον αγώνα. «Θέλω να μου “λένε” οι στίχοι». Υπέρ της ιδίας
ιδέας έδωσε αγώνα και η Αντιγόνη, λέγοντας «πρέπει να βάζουμε υψηλούς στόχους
για να υπερβαίνουμε τα όριά μας», αφού έριξε και μπόλικο δάκρυ on camera. Φωνή
δεν είχε για να ανταποκριθεί, αλλά τις εντυπώσεις τις κέρδισε, διότι μπορεί να
χειροκροτούν τα σουξεδιάρικα οι φαν τού ριάλιτι, αλλά το έθνος τιμά την
παράδοσή του στον υψηλό πολιτισμό, η οποία λίγο καιρό ξαποσταίνει και μετά
προς τη δόξα τραβά.

Θυμίζει κάτι όλο αυτό το τσίρκουλο; Την εγχώρια σύγχυση. Αυτή πιο φωτογενής
από κάθε «φατσούλα», πιο σουξεδιάρα από κάθε αοιδό τής πίστας. H «συνήθεια που
έγινε λατρεία», το τραγουδιστικό ριάλιτι, δεν είναι παρά η πανηγυρική
τηλεοπτική έκφραση του αχταρμά που προκάλεσε, σε νοοτροπίες και ιδέες, η βίαιη
συνάντηση κακοχωνεμένου μεταπολιτευτικού «προοδευτισμού» και τηλεόρασης. Προς
όφελος της τηλεόρασης, φυσικά.