…στο «Ρizza Μarzano»

Ήταν μία από τις τελευταίες Κυριακές με άρωμα καλοκαιριού και έτσι ξεκινήσαμε
οικογενειακώς για βόλτα στον γιαλό. Για τη Γλυφάδα, συγκεκριμένα, για να
χαζέψουμε στη μαρίνα, στις βιτρίνες και τέλος να καταλήξουμε κάπου να φάμε. Με
τα παιδιά οι επιλογές είναι πάντα περιορισμένες. Σουβλάκια, ταβέρνες, άντε
καμιά πίτσα. Ευτυχώς, οι κατά κεφαλήν επιλογές για πίτσα στη Γλυφάδα είναι
πολλές. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η περιοχή είναι η πρωτεύουσα της πίτσας
εν Ελλάδι.

Θέλαμε και πίτσα και κάτι πιο «σοβαρό» να φάμε και έτσι διαλέξαμε το μοντέρνο
στην όψη «Pizza Marzano». Full το μαγαζί Κυριακή μεσημέρι, εννοείται. Παρέες
διάφορες, ζευγάρια, οικογένειες, εφηβικά πάρτι – με λίγα λόγια βούιζε. Σε μια
γωνία μέσα, μία κοπέλα-κλόουν διασκέδαζε τα πιτσιρίκια, κάτι που γίνεται κάθε
Κυριακή μεσημέρι.

Το ντιζάιν είναι όμορφο. Κυριαρχούν το γυαλί φουμέ, το ξύλο, το μέταλλο και
μινιμαλιστικά χρώματα, κυρίως το μαύρο. Το φαΐ όμως έχει αρκετό χρώμα.

H αλήθεια είναι ότι σπανίως έχω συναντήσει μια πίτσα που δεν μου άρεσε και εδώ
οι πίτσες εάν όχι τέλειες, είναι αξιοπρεπέστατες. H ζύμη είναι λεπτή και
τραγανή, οι γαρνιτούρες ενδιαφέρουσες και μπόλικες, όπως αυτή που ονομάζεται
«Sloppy Giuseppe» προς τιμήν ενός λαχταριστού αμερικανικού σάντουιτς, του
Sloppy Joe. Γίνεται με κιμά μαγειρεμένο σε σάλτσα ντομάτας, ένα ρευστό,
πλούσιο παρασκεύασμα και μπόλικη μοτσαρέλα. Δοκιμάσαμε την κλασική πίτσα
Margherita, με ντομάτα και βασιλικό, διότι στα απλά φαγητά φαίνεται η
δεξιοτεχνία και η φινέτσα. Μια χαρά ήταν, χωρίς να είναι συναρπαστική. Στην
πίτσα έχω υψηλά στάνταρτ διότι κατάγομαι από την δεύτερη πραγματική πρωτεύουσα
της πίτσας, τη Νέα Υόρκη, όπου οι Ναπολιτάνοι μετανάστες πριν από περίπου 100
χρόνια φέρανε την αγαπημένη τους λιχουδιά, η οποία εγκαταστάθηκε και ακόμα
βασιλεύει. H πίτσα al funghi με μανιτάρια, είχε φρέσκα μανιτάρια, ένα καλό
σημάδι. Και αυτή καλή.

Οι οπαδοί των ζυμαρικών θα βρούνε και αρκετές επιλογές, επίσης, οι
περισσότερες κλασικές, όπως οι πένες Arrabbiate, με σκόρδο, λάδι, τσίλι και
ντομάτα και Αλ γκοργκονζόλα με το γνωστό δυνατό τυρί, κρέμα γάλακτος και
παρμεζάνα.

Το μενού εδώ δεν προσφέρει κάτι το πρωτότυπο. Οι γεύσεις όλες είναι οικείες,
είναι οι best sellers της ιταλικής κουζίνας της Διασποράς, όλα αυτά τα πιάτα
που έχουν κάνει όλο τον κόσμο από την Ανατολή μέχρι τις μακρινές γωνίες της
Δύσης να αγαπήσει την bella cuccina της Ιταλίας. Τα δύο πρώτα που δοκιμάσαμε,
κάτι μανιτάρια γεμιστά με γκοργκονζόλα και μαϊντανό ήταν λίγο λιπαρά, αλλά οκ.
Η σαλάτα Caesar ήταν φτωχιά.

Το «Pizza Marzano» είναι αλυσίδα, με καταστήματα στο Λονδίνο, το Παρίσι, τη
Βαρκελώνη, το Τόκιο, το Ντουμπάι, τη Μανίλα και αλλού. H κουζίνα, αξιοπρεπής
μεν, είχε και μια τέτοια χροιά του προπαρασκευασμένου.

Δεν μείναμε για dolci (και αυτά τα γκραν σουξέ της ιταλικής ζαχαροπλαστικής,
όπως πανακότα, τιραμισού και gelato), διότι τα παιδιά μάς φάγανε για να τους
πάμε στο «Haagen Das», δύο τετράγωνα πιο πέρα, όπου απολαύσαμε μάλλον το
τελευταίο παγωτό της χρονιάς.

«Pizza Marzano», Κωνσταντινουπόλεως 13, Γλυφάδα, τηλ. 210-9681.124