ΓNΩMH Πατημασιές στην άμμο

Είναι ένας θλιβερός, αλλά ταιριαστός επίλογος στη σταδιοδρομία του Γιάσερ
Αραφάτ: η προοπτική του θανάτου του δείχνει να απελευθερώνει περισσότερες
ελπίδες και δυνατότητες από ό,τι η πραγματικότητα της ζωής του.

H διεφθαρμένη, εγωιστική διακυβέρνησή του είχε δημιουργήσει μια κατάσταση όπου
οι παλαιστινιακές προσδοκίες έμοιαζαν να έχουν κλειδωθεί μακριά μαζί του σε
κατ’ οίκον περιορισμό στη Ραμάλα, απροσπέλαστες στη δημιουργική διπλωματία.
Μόνο η ανθρώπινη βιολογία μπορούσε να τις αφήσει ξανά ελεύθερες – και αυτό
έκανε.

Έπειτα από κάθε ήττα, ο Αραφάτ στεκόταν στα ερείπια και σχημάτιζε το σήμα της
νίκης. Όσο η γυναίκα του ζούσε στο Παρίσι και οι πιστοί του φίλοι γέμιζαν τις
τσέπες τους με βρώμικο τρόπο, δύο γενιές Παλαιστίνιων παρέμειναν μέσα στη
φτώχεια και τον εκτοπισμό, διότι δεν είχε το θάρρος να τους πει την αλήθεια:
«Θα πρέπει να μοιραστούμε την Παλαιστίνη με τους Εβραίους για πάντα. Πρέπει να
κάνουμε την καλύτερη δυνατή τελική συμφωνία για τη Δυτική Όχθη, τη Γάζα και
την Ανατολική Ιερουσαλήμ κι έπειτα να οικοδομήσουμε την καλύτερη δυνατή
κοινωνία». Αν είχε εκφωνήσει ποτέ αυτήν την ομιλία – στα αραβικά -, αν είχε
υιοθετήσει ποτέ τη μη βία του Γκάντι, ο Αραφάτ θα είχε σήμερα τρία
παλαιστινιακά κράτη, παρά τους απερίσκεπτους ισραηλινούς οικισμούς.

Το ότι δεν το έκανε δεν ήταν σφάλμα κρίσης αλλά έκφραση χαρακτήρα. Γι’ αυτόν
ήταν καλύτερα να πεθάνει στο Παρίσι και να αφήσει δύο γενιές Παλαιστινίων να
πεθάνουν στην εξορία, παρά να γίνει ο Άραβας ηγέτης που συμφώνησε επίσημα και
χωρίς μισόλογα να μοιραστεί την Ιερουσαλήμ με τους Εβραίους. Μπορώ να καταλάβω
τον λόγο που οι απάτριδες Παλαιστίνιοι τιμούν τον Αραφάτ για το ότι έβαλε τον
αγώνα τους στον παγκόσμιο χάρτη – αυτό όμως έγινε για εκείνον αυτοσκοπός και
όχι μέσο, και γι’ αυτό ο ιστορικός του αντίκτυπος θα έχει τόση διάρκεια όση
και ένα χνάρι πάνω στην άμμο.