Άλλος για κουλούρι;

Αν είσαι ξύπνιος γίνεσαι από κουλουρτζής εκατομμυριούχος, σύμφωνα με το παραμύθι του καπιταλισμού. Εξ ου και η πρώτη αποστολή των παικτών του «Υποψήφιου»

Τι Λωζάννη, τι Κοζάνη, τι Νέα Υόρκη, τι Αθήνα. Κάπως έτσι παρουσιάζει τα
πράγματα το ριάλιτι «Υποψήφιος», που άρχισε προχθές στον Alpha, όπου 16 άνδρες
και γυναίκες αγωνίζονται να μιμηθούν ό,τι έχουν δει στο σινεμά για τον κόσμο
των μπίζνες. Ο Πέτρος Κωστόπουλος σε ρόλο μεγαλοεπιχειρηματία με το ανάλογο
ύφος – είμαι-σπουδαίος-και-το-δείχνω – είναι το αφεντικό, που μοιράζει στους
επίδοξους μπίζνεσμαν «αποστολές». Κατόπιν τους κρίνει μαζί με τους δύο βοηθούς
του και οι τρεις κάτι σαν την επιτροπή του Super idol.

Στόχος των «παικτών», να αποδείξουν ότι μπορούν από τη μύγα να βγάλουν ξύγκι,
όπως θέλει η πεμπτουσία της ιδεολογίας του γιαπισμού. Και οι ίδιοι οι
«παίκτες» και ο Πέτρος Κωστόπουλος.

Οι πρώτοι πουλώντας κουλούρια κατά την πρώτη τους «αποστολή» –
υποτίθεται, αν είσαι ξύπνιος γίνεσαι από κουλουρτζής εκατομμυριούχος, σύμφωνα
με το παραμύθι του καπιταλισμού. Και ο δεύτερος διαφημίζοντας εμμέσως το
περιοδικό του, μια και στη δεύτερη «αποστολή» πρέπει οι δύο ομάδες να φτιάξουν
διαφημιστικά σποτ για το εν λόγω περιοδικό. Έτσι, αξιοποιεί την ευκαιρία για
μία ολόκληρη ώρα διαφήμισης μέσω του ριάλιτι. Αν οι μπίζνες δεν έχουν
δεοντολογία, η τηλεόραση υποτίθεται ότι έχει.

Ολόκληρο το ριάλιτι, πάντως, δεν είναι παρά ένας ύμνος στο αποτυχημένο
«αμέρικαν ντριμ», στη λατρεία της επιφάνειας, του εφήμερου σουξέ, της
προσποίησης για το κέρδος, που έστειλε τη μισή Αμερική στα ντιβάνια των
ψυχαναλυτών και την υπόλοιπη στις γονυκλισίες μπροστά σε ψευδο-προφήτες που
υπόσχονται «συνταγές» σωτηρίας της ψυχής με τσιτάτα από τη Βίβλο.

Ήδη ο «Υποψήφιος» έχει περιπέσει σε επικοινωνιακά σφάλματα. Για
παράδειγμα, στην πρώτη αποστολή οι δύο ομάδες συναντιούνται για να αρχίσουν
τον αγώνα μπροστά στο Χρηματιστήριο. Και μπορεί για τις μεγαλουπόλεις του
καπιταλισμού να παραμένει η καρδιά του συστήματος, για τη χώρα μας όμως, το εν
λόγω κτίριο κάθε άλλο παρά ευτυχείς συνειρμούς προκαλεί. Μάλλον κάτι σαν «ναός
των δακρύων» φαντάζει, περιβαλλόμενο περισσότερο από την καχυποψία, παρά από
το όνειρο του κέρδους πλέον.

Οι «παίκτες» φαίνεται να ακολουθούν πιστά συμβουλές εγχειριδίων των
«γκουρού της αυτοπεποίθησης». Τους ακούμε να αυτοσυστήνονται με φράσεις όπως
«έχω εργαστεί στο εξωτερικό και έχω ”όπλα” που οι άλλοι δεν έχουν» ή «έχω
αντιμετωπίσει τον φθόνο στον εργασιακό χώρο για την εμφάνιση, αλλά και για τις
ικανότητές μου». H νεαρή που έκανε την προαναφερόμενη εξομολόγηση εμφανίστηκε
με στενό πουκάμισο, να κοντεύει να σπάσει το κουμπί στο στήθος, ψηλοτάκουνες
γόβες και μαλλί μόλις-σηκώθηκα-από-το-κρεβάτι. Θα έχει παίξει τον ρόλο της η
ταινία «Εργαζόμενο κορίτσι», με την ατάκα της Μέλανι Γκρίφιθ που άφησε εποχή
«έχω κορμί για αμαρτίες και μυαλό για μπίζνες».

Υποτίθεται ότι ο διαχωρισμός σε ομάδες ανδρών και γυναικών θα ενισχύσει τον
ανταγωνισμό, προσθέτοντας στη μάχη για το σουξέ και στοιχεία της «μάχης» των
φύλων. H αλήθεια είναι ότι στην πρώτη αποστολή που νίκησαν τα κορίτσια,
κατηγορήθηκαν από «συμπαίκτες» τους ότι χρησιμοποίησαν «θηλυκά» όπλα. Τις
είδαμε, πάντως, με τα ψηλοτάκουνα να μοιράζουν φιλάκια σε περαστικούς για να
αγοράσουν από αυτές κουλούρια.

Οι κοστουμάτοι είχαν «φτιαχτεί» για πιο φιγουράτες μπίζνες και δεν τα
καλο-κατάφεραν. Αποχώρησε εις εξ αυτών, αφού πέρασαν όλοι από την αίθουσα των
συσκέψεων με τον «πάπα» Κωστόπουλο να τους επιπλήττει.

Εικόνα θαμπή, εξέλιξη πληκτική

Ο φωτισμός κακός, τα πλάνα σκοτεινά και το ντεκόρ της υποτιθέμενης εταιρείας,
καθώς και τα δωμάτια του ξενοδοχείου όπου μένουν οι «εργαζόμενοι» μοιάζουν με
σκηνικό σε σίριαλ της δεκαετίας του ’80. Εικόνες θαμπές, χωρίς λάμψη, πληκτική
εξέλιξη, πληκτικές νουθεσίες από το «αφεντικό», πληκτικός ακόμη και ο στόχος
της νίκης σε ένα «παιχνίδι» που δεν βρίσκει το αντίστοιχό του στη διόλου
ανθηρή για επιχειρήσεις εποχή του τόπου. Ο «Υποψήφιος» ματαίως αναζητεί τη
«λάμψη της ματαιοδοξίας» στη σαμπάνια που πίνουν κάθε τόσο οι ριαλιτζήδες –
παρότι βιβλίο και ομώνυμη ταινία ξεφλούδιζαν το όνειρο του γιαπισμού. Μπορεί
για μια γενιά ο Πέτρος Κωστόπουλος να ήταν ο «γκουρού», του το αναγνωρίζουμε,
του σουξέ που μετριόταν για τους νεολαίους στο μέγεθος του σεξουαλικού
οργάνου, τον αριθμό των σεξουαλικών επαφών με δίμετρες μοντέλες και των
γλεντζέδικων επισκέψεων στη Μύκονο και άλλα κοσμικά κέντρα, να διαμόρφωσε το
λάιφ στάιλ του πρώτου τραπεζακίου πίστα, αλλά η τηλεόραση είναι μέσο σκληρό,
αποκαλύπτει το ελάττωμα, το τονίζει, διαλύει τα παραμύθια και κάνει τους ήρωες
απλές ατραξιόν, αν τα καταφέρουν να γίνουν έστω αυτό. Ζούγκλα είπατε οι
επιχειρήσεις; H τηλεόραση να δείτε.