TAKHΣ ΣIΔEPHΣ 5.000 πίνακες μετά…

Θεωρεί δασκάλους του εξίσου τον Θεόφιλο και τον Μακρυγιάννη. Και λέει πως η ζωγραφική είναι σαν περιβόλι και «καλλιεργείται» ο λαϊκός ζωγράφος Τάκης Σιδέρης.

«H ζωγραφική είναι σαν το περιβόλι. Καλλιεργείται. M’ αρέσει να φτιάχνω αυτό
το περιβόλι, να μπαίνω, να κόβω και να γεύομαι τους καρπούς, έτσι όπως τους
θέλω και όπως τους καλλιέργησα εγώ». Πράγματι, η ζωγραφική του Τάκη Σιδέρη
είναι γεμάτη χυμούς. Τα ζωηρά χρώματα που ντύνουν τα άγουρα σώματα των
κοριτσιών, των γυναικών, τα στιβαρά των ανδρών, δεν έχουν όριο στην τόλμη και
την ελευθερία των μεταξύ τους συνδυασμών. Είναι για άλλους η λιτότητα και η
αφαίρεση. Το μάθημα που έμαθε ο Τάκης Σιδέρης από την πολυκύμαντη ζωή του
είναι πώς να προκαλείς με τις τρελές, τολμηρές προτάσεις σου, πώς να
εξελίσσεσαι μένοντας ελεύθερος, χωρίς να κάνεις άλματα στο κενό. «Το
πλεονέκτημα της ζωγραφικής», λέει, «είναι ότι μπορείς να επανορθώνεις, να
σβήνεις, να γράφεις, να διορθώνεις τις εκφράσεις σου όπως με τη γραφή».

Προσφυγικής καταγωγής. Γεννήθηκε σε λαϊκή συνοικία, την Καισαριανή, το 1929. Ο
πατέρας μου μπακάλης. Μπακάλης ήταν κι ο πατέρας του αδελφικού φίλου και
δασκάλου Γιώργου Σικελιώτη. Έμαθε τη ζωγραφική βλέποντας τους πίνακες του
Βασιλείου, του Παπαλουκά, του Στέρη, διαβάζοντας τις επιστολές του Βαν Γκογκ
στη σκοπιά, θησαυρίζοντας από πλήθος άλλα βιβλία λογοτεχνίας, μιλώντας γι’
αυτήν με τους φίλους του λογοτέχνες και κριτικούς. Αναφέρουμε τον Μάριο Χάκκα,
τον Ηλία Πετρόπουλο, επειδή εικονογράφησε τα βιβλία τους, τον Γιάννη Κοντό,
επειδή προλογίζει την έκθεσή του.

Οι καλλιτεχνικές του ανησυχίες έβρισκαν διέξοδο στο Ωδείο, σπουδάζοντας βιολί.
Τελικά στράφηκε στη ζωγραφική γιατί ένιωθε ότι το βιολί ήταν ένα εργαλείο, ενώ
εκείνος ήθελε να δημιουργήσει τη δική του μουσική.

Ζωγράφισε διαδηλώσεις

Ζωγράφισε εκατοντάδες διαδηλώσεις, τη λαϊκή αγορά, εκατοντάδες μουσικούς στο
πάλκο, χωρίς ποτέ να πάει σε μπουζουκτζήδικα. Δούλευε το πρωί σαν δημοτικός
υπάλληλος και και τ’ απογεύματα αφηνόταν στη ζωγραφική. Για όλα αυτά πιστεύει
ότι «τίποτα δεν πάει χαμένο». Όλα τα βιώματά του, όλη η αγάπη του για τη
γυναίκα, τον άνθρωπο και κατ’ επέκτασιν για όλο τον κόσμο, τα μετέφερε στους
πίνακές του, μαζί με την αγάπη του τόπου, του κόσμου. Αν κάτι νιώθει πως
πρέπει να κάνει, είναι να εκφράσει όλη την αξία που βγαίνει από τον λαϊκό
πολιτισμό προβάλλοντας την αγάπη που νιώθει, την αφοσίωση, την τρυφερότητα,
την αξιοπρέπεια που περιβάλλει τον λαϊκό άνθρωπο. «Είναι σαν άμυνα απέναντι
στους κινδύνους που απειλούν αυτόν τον κόσμο», μονολογεί απέναντι στους
πίνακες με τις γυναίκες στο πάλκο, τον χορό, το φιλί, που δεν είναι απλά
χαριτωμένες αλλά έχουν δύναμη και στην έκφρασή τους «κάτι» που μαρτυρεί ότι
γνωρίζουν από απειλή, από κινδύνους, από τιμωρία. Οι διαδηλωτές του έχουν
περάσει από τον φόβο μήπως κάποιος τους δει και τους σταμπάρει, αλλά εκείνοι
επιμένουν να δίνουν το βροντερό τους παρών στη διαδήλωση των πιο διαφορετικών
χρωμάτων. Πριν τελειώσει με την έκθεσή του, ο Σιδέρης ετοιμάζει χρωματιστά
σχέδια κι ένα πορτρέτο για μια αφιερωματική έκδοση στον Γιάννη Ρίτσο, ενώ
μόλις κυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων του «Ο Αύγουστος στην Αιγειρα» από τις
εκδόσεις Σοκόλη. «Είμαι φιλόδοξος από τη ζωή. Από την τέχνη, τους συγγραφείς,
την αγιογραφία, πήρα ό,τι χρειαζόμουν για να κάνω τα δικά μου πράγματα, που
αναβρύζουν ακάθεκτα», καταλήγει – νιώθω μέσα μου κρουνούς δημιουργίας.

INFO

Τάκης Σιδέρης, έκθεση στην Γκαλερί «Χρυσόθεμις» (25ης Μαρτίου 20, Χαλάνδρι,
τηλ.: 210-6811.418). Έως 27 Νοεμβρίου.