H σαπουνόπερα της εχθρότητας

Βρε καλώς τον! Και λέγαμε τέτοιες μέρες εκλογικού πανηγυριού δεν θα εμφανιστεί και ο πρωταγωνιστής του τρομοκρατικού σίριαλ;

«Όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη» λέει ο λαός για όσους δεν χάνουν ευκαιρία
να εμφανιστούν διεκδικώντας πρωταγωνιστική θέση σε κάθε δημόσιο γεγονός, σε
κάθε «πανηγύρι» – όπου τα εμπορεύματα μιας εποχής και ενός τόπου εκτίθενται
και διατίθενται με γιορτινή υπερβολή, ενώ η εμπορική αυτή δραστηριότητα
ενδύεται με στοιχεία γλεντιού και απόλαυσης.

Πανηγύρι της δημοκρατίας και οι εκλογές, μιντιακό πανηγύρι, πολύ δε
περισσότερο οι αμερικανικές.

Δεν θα μπορούσε να λείπει ο Μπιν Λάντεν, μορφή εμβληματική της κρίσιμης
καμπής του παγκόσμιου πολιτισμού, όπου κυριαρχούν, είτε μας αρέσει είτε όχι,
οι κατευθύνσεις της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής;

Εμφανίστηκε το πρόσωπο του αμερικανικού εφιάλτη σε ωραίο βίντεο, με την
ασπρισμένη γενειάδα, σαν παππούς έτοιμος να πει διδακτικά παραμύθια, με φόντο
έντονη χρυσίζουσα ώχρα και με κελεμπία ασορτί, εικόνα τον-συρ-τον χρωματικώς,
αλλά και τον-συρ-τον πολιτικώς. Σαν βασική και ταιριαστή απόχρωση της
τοιχογραφίας των αμερικανικών εκλογών, απ’ όπου δεν θα μπορούσε να λείπει η
αφορμή του ιδεολογικού οικοδομήματος της «παγκόσμιας τρομοκρατικής απειλής».

Αυτός που ψάχναμε αν το σαγόνι του δείχνει άνθρωπο θεληματικό και το
αυτί του το πεταχτό πεισματάρη. Πρωταγωνιστής διασκεδαστικών τρομολαγνικών
θεαμάτων, πότε εσωτερικής και πότε παγκόσμιας κατανάλωσης. Ο κυνηγημένος στα
βουνά του Αφγανιστάν, ο «αέρας» που εξαφανίζεται σαν τον μάγο Χουντίνι και
τσουπ! εμφανίζεται πάνω που όλοι έχουν ξεχαστεί. Χρήσιμο σκηνοθετικό εύρημα,
αν και τετριμμένο.

Προσέξτε, ο μπαμπούλας είναι εδώ. Να ‘μαι, ζωντανός και ελεύθερος.

Και πάνω που είχε αρχίσει να διαδίδεται ότι έχει συλληφθεί και θα τον βγάλει ο
Μπους από το «μανίκι του», σαν τους άσους ο χαρτοκλέφτης. A, όχι!

Το μιντιακό πινγκ-πονγκ του τρόμου είναι άκρως ψυχωφελές θέαμα. Γιατί αν
τελειώσει, μετά τι θα φοβούνται οι ψυχές για να καταναλώνουν βλακεία;

Ιδανικό το τηλεοπτικό μέσο στις εποχές μας για να υπηρετήσει αυτήν τη
δραματουργία της εχθρότητας, που αποτελεί βασικό στοιχείο της πολιτικής
σκηνοθεσίας. Γιατί σταθεροποιεί τη λαϊκή υποστήριξη όχι μόνο προς μια
κυβέρνηση, αλλά προς ολόκληρη τη δομή ενός συστήματος, ακόμη και αν παγιώνει
τις κοινωνικές ανισότητες – κυρίως αυτές.

Μπροστά στον μπαμπούλα, όλοι ενωμένοι. Ούτε πλούσιοι και φτωχοί, ούτε στρέιτ
και ομοφυλόφιλοι, ούτε οι υπέρ και οι κατά των αμβλώσεων. Ποιος θα ασχοληθεί
με τις «λεπτομέρειες», τα δικαιώματα αποκλεισμένων, την οικονομική ενίσχυση
των φτωχότερων, την κοινωνική πολιτική, εδώ απειλείται η ίδια η ζωή. Στα αυγά
μας.

Τηλεοπτική «περσόνα» ο Μπιν Λάντεν, με την εμφάνισή του διαρκώς σε
κοντινό πλάνο, κατέλαβε τη θέση του πρωταγωνιστικού χαρακτήρα στο σίριαλ των
εχθροτήτων, με καθορισμένο ρόλο και αναμενόμενες ατάκες, κάτι σαν τον Γιάγκο
Δράκο, που για το κοινό της «Λάμψης» είναι ο εκπρόσωπος του στυγνού, κυνικού κεφαλαίου.

Πρωτεύον είναι να μείνουν όλα ως έχουν

Ο «ηθικοπλαστικός» λόγος, πατριωτικός, θρησκευτικός, «πολιτικώς ορθός» που
διαμορφώνεται μέσα από αυτήν την αντίστιξη των δύο εχθρικών πόλων,
σταθεροποιεί τις «σχέσεις» όχι μόνον εκείνες μεταξύ κοινωνικών τάξεων, αλλά
και εκείνες της παγκόσμιας κοινότητας, με κάθε ομάδα να ξέρει ποια μορφή
δράσης αναμένεται από αυτήν. Έτσι όλα μένουν ως έχουν. Σαν στις σαπουνόπερες.

Σταματούν οι αμφιβολίες, η παραγωγή πολιτικής που απαιτεί σκέψη και
πρωτοποριακές επιλογές σε δύσκολους καιρούς οικονομικής ύφεσης, ανεργίας,
περιβαλλοντικών προβλημάτων, εξάντλησης των πηγών ενέργειας κ.λπ., κ.λπ.
Μπροστά στο υπερθέαμα Λάντεν – ΗΠΑ μπορούν να χαμηλώσουν επ’ ολίγον τη φλόγα
τα υπόλοιπα προβλήματα του κόσμου, οι μακροχρόνιες διαφορές στην κατοχή υλικών
πόρων και προνομίων.

Μπους ή Κερ είναι το δίλημμα για τον αμερικανικό λαό, κανένα δίλημμα ωστόσο ως
προς το ποια στοιχεία του συστήματος θα συντηρηθούν, είτε με τον έναν σε πρώτο
πλάνο είτε με τον άλλον, για να αντιμετωπιστεί η απειλή-Λάντεν.