Tο «Aνθολόγιο»…

Οι δισκογραφικές «συνάξεις» είναι συνήθως βαρετές. Γιατί εξαντλούνται σε
φιλοφρονήσεις και «λιβάνισμα» των τιμώμενων καλλιτεχνών. Συχνά, σκέφτεσαι ότι
όλο αυτό το σόου γίνεται μόνο για να εξυπηρετεί το «τζέρτζελο» των καναλιών,
που χρόνο με τον χρόνο καταλαμβάνουν όλο και μεγαλύτερο χώρο σε τέτοιες
περιπτώσεις. Από άποψη καναλιών δεν ήταν πολύ διαφορετικά στην παρουσίαση του
νέου διπλού «Ανθολόγιου» (Estia-EMI) της Χάρης Αλεξίου στο νέο Μουσείο
Μπενάκη, στην οδό Πειραιώς. Μια περιποιημένη συλλογή με 38 κομμάτια γνωστά συν
δύο καινούργια τραγούδια, το πρώτο σε δικούς της στίχους και μουσική και το
δεύτερο σε μουσική Μίνωα Μάτσα και στίχους δικούς της και του Οδυσσέα Ιωάννου.

… και η «Μπαλάντα»

Δεν είναι όμως τόσο το γεγονός της κυκλοφορίας που θέλαμε να σχολιάσουμε, όσο
το πώς μια συνηθισμένη εκδήλωση μπορεί να μετατραπεί σε κάτι άλλο, κάτι που το
θυμάσαι κι αργότερα… Ένα πιάνο, ένα βιολί κι η Χαρούλα στο μικρόφωνο να
ερμηνεύει την αυτοβιογραφική «Μπαλάντα της Ιφιγένειας» είναι αρκετό να δώσει
άλλη διάσταση στα πράγματα, να σε πείσει (για μια ακόμη φορά) ότι αυτή η φωνή
έχει κάτι που ξυπνάει και τον πιο «κοιμισμένο» ακροατή, τον πιο αρνητικά
προδιατεθειμένο στη φανφάρα της γιορτής. Όχι, δεν ήταν η ιδέα μας ότι
εξαφανίστηκαν οι κάμερες εκείνο το βράδυ. Το μόνο που θυμόμαστε, είναι μια
Χαρούλα να τραγουδάει. Και την αίθουσα να καθηλώνεται…