LΟΝΝΙΕ LΙSΤΟΝ SΜΙΤΗ Φανκ και διονυσιασμός
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
Τα πιο διονυσιακά blues, εκεί όπου συναντιέται με την πνευματικότητα του Τζον |
Η ιστορία του funky sound (όπως πολλοί αρέσκονται να αποκαλούν το στυλιστικό
αυτό ρεύμα) αρχίζει στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Ως μια ελάχιστη και
πολλές φορές καθόλου ευανάγνωστη διαφοροποίηση από το hard bop έρχεται όπως
και αυτό να αμφισβητήσει την κυριαρχία (και σε δισκογραφικό επίπεδο) της cool
jazz και της west coast jazz που, κατά τη γνώμη των Μαύρων μουσικών,
υποβαθμίζουν το μουσικό υλικό της αφροαμερικανικής παράδοσης και τους τρόπους
επεξεργασίας του, εισάγοντας όλο και περισσότερα στοιχεία από τη λόγια
ευρωπαϊκή μουσική.
H «Λευκή» λοιπόν cool (ακόμα κι αν ο Μάιλς Ντέιβις είναι ένας από τους
κύριους εκπροσώπους της, θα θυμάστε βέβαια το υπέροχο «The Birth of the cool»)
όπως και η συγγενής της τζαζ που παίζεται στη Δυτική Ακτή κυρίως από Λευκούς
τζάζμεν αποκτά τον αντίποδά της. Μια «επιστροφή στις ρίζες» θα μπορούσε να
χαρακτηριστεί το ρεύμα της soul jazz που αποκτά όλο και μεγαλύτερη υπόσταση
μέσα στη γενικότερη τάση αμφισβήτησης των Αφροαμερικανών μουσικών στο
«κατεστημένο που για πολλοστή φορά προσπαθεί να υποβαθμίσει τον ρόλο των
Μαύρων μουσικών» όπως πολλοί ευθαρσώς ισχυρίζονται.
Δεν πρόκειται όμως, ακόμα μια φορά, παρά για την αντανάκλαση της αμερικανικής
κοινωνικής πραγματικότητας: η αφροαμερικανική κοινότητα αποκτά συνείδηση της
διαφορετικότητάς της και ζητά όλο και πιο επιτακτικά μια αξιοπρεπή θέση στους
κόλπους της αμερικανικής κοινωνίας. Αν αυτή είναι, σχηματικά, η περιρρέουσα
ατμόσφαιρα που επέτρεψε την ανάπτυξη του hard bop και της soul jazz, τα δομικά
υλικά της μουσικής αυτής δεν είναι παρά η «επιστροφή» στο blues και οι όλο και
πιο εμφανείς αναφορές στο bebop της δεκαετίας του ’40 – όσον αφορά το hard bop
– και μια «επιστροφή» στον ήχο των νέγρικων εκκλησιών, μια εκκοσμίκευση δηλαδή
του gospel μέσα από τη συνάντησή του με το blues.
«Everything Ι do gonna be funky» τραγουδούσε το ’70 ο Λου Ντόναλντσον δίπλα
στο Hammond του Λόνι Σμιθ συνεχίζοντας έτσι την παράδοση του ντράμερ Αρτ
Μπλάκι, του πιανίστα Μπόμπι Τίμονς, του σαξοφωνίστα Κάνονμπολ Άντερλι και
βέβαια του μεγάλου μέντορα, του πιανίστα Χόρας Σίλβερ, όλων αυτών που έδωσαν
την πιο hot εκδοχή του funky sound.
Μπορεί ο Λόνι Σμιθ να μην έζησε σε όλο του το μεγαλείο τη funky έκρηξη
του ’50, αφού τότε ήταν μόλις δεκαπέντε χρονών. Στην ιστορία της τζαζ όμως
μπορεί να έχουμε μια ταχύτατη στυλιστική εξελικτική πορεία, ό,τι όμως φεύγει
από το προσκήνιο δεν σημαίνει ότι εξαφανίζεται, όπως, για παράδειγμα, δεν
σταμάτησε ποτέ να παίζεται η μουσική της Νέας Ορλεάνης. Το funky sound δεν
αποτελεί απλώς μια ζωντανή μνήμη της αφροαμερικανικής κοινότητας αλλά ένα
αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του τεράστιου μουσικού corpus που πολύ δόκιμα
ονομάστηκε «Great Black Music».
Στο εκκολαπτήριο της τζαζ
Ο εξηνταπεντάχρονος σήμερα πιανίστας και οργανίστας Λόνι Λίστον Σμιθ, από
το Ρίτσμοντ της Βιρτζίνιας, που συχνά ακουμπούσε τα δάχτυλά του και στα
ηλεκτρονικά πληκτροφόρα, από τις αρχές του ’60, έχει διατρέξει ένα μεγάλο
φάσμα της τζαζ συνεργαζόμενος με σπουδαία και σημαντικά ονόματα της μουσικής
του αυτοσχεδιασμού. Αυτός ο ιδιόρρυθμος τζάζμαν με τις περίεργες
ενδυματολογικές προτιμήσεις έχει συνοδέψει το ’63 την Μπέτι Κάρτερ, έχει
θητεύσει το ’67 στο μεγαλύτερο εκκολαπτήριο της τζαζ, τους Jazz Messengers του
ντράμερ Αρτ Μπλάκι, δίπλα στον σαξοφωνίστα Φάροα Σάντερς το ’71 και στην
μπάντα του πανηλεκτρικού Μάιλς Ντέιβις το ’73. Τη σύνθεση όλων αυτών των
μουσικών φιλοσοφιών περιμένουμε ότι θα φέρει στη σκηνή του «Half Note» ο Λόνι
Λίστον Σμιθ.
INFO
Το τρίο του Λόνι Λίστον Σμιθ θα εμφανίζεται στο «Half Note Jazz Club»,
Τριβωνιανού 17 στο Μετς (τηλ 210-9213.310) από την Παρασκευή 22 μέχρι και την
Πέμπτη 28 Οκτωβρίου. Ώρα έναρξης 22.30 (Κυριακή 20.30). Τιμή (με ποτό): 30
ευρώ, φοιτητικό: 20 ευρώ.
Google news
