Eπάγγελμα; Kαβγατζής

Τα κοκόρια ξεπατικώνουν οι ντίβες της TV, για να προσφέρουν τουλάχιστον το θέαμα του καβγά τους στο κοινό

H σημασία των καβγατζήδων στον σύγχρονο βίο; Μεγάλη. Τους χρωστάμε. Για την
ακρίβεια τους χρωστά η τηλεόραση και ελπίζουμε να τους πληρώσει όσο πραγματικά
αξίζουν. Χωρίς αυτούς θα ήταν πεθαμένη, αφόρητα πληκτική. Δεν θα είχαν με τι
να γεμίσουν τα τρίωρα και τετράωρα πρωινά και μεσημεριανά προγράμματα μαζικής
ύπνωσης των απανταχού μισθοσυντήρητων, χαμηλοσυνταξιούχων, νοικυρών και άλλων
υποαμοιβόμενων συμπαθών τάξεων, που τους προτείνεται να το ρίξουν στον «ύπνο»
για να ξεχάσουν.

Με τι θα ασχοληθείς; Με τις άθλιες συνθήκες εργασίας, με τη χαμηλή
αμοιβή, με το μέλλον που κάθε χρόνο μοιάζει πιο σκοτεινό παρά τη σκληρή
εργασία για να το φωτίσεις; Όοοχι! Θα ασχοληθείς με τα μούτρα του Νίκου
Μουρατίδη κατά της Τατιάνας. Της μίλησε ή δεν της μίλησε; Πολύ μεγάλη σκασίλα
για το έθνος των τηλεθεατών. Και να μην την είχε, την απέκτησε. Γιατί, σου
λέει, δεν υπάρχει άλλο θέμα συζήτησης στα τηλεοπτικά σαλονάκια και
κουτσομπολίστικα τηλεπαραθυράκια. Ολόκληρο σόου η Τατιάνα από την εκπομπή της,
επί ώρα. Έτσι μου γύρισε την πλάτη την ώρα της εκπομπής ο Μουρατίδης – κατά τη
διάρκεια του σόου του «Fame story» – και είχε και τη Δρούτσα δίπλα του και όλο
σου, σου, σου και μου, μου, μου ήταν και να, να έτσι μου είχε γυρίσει
επιδεικτικά… Και ωωωωπ! κάνει μια φούρλα και γυρίζει με νάζι την πλάτη στο
κοινό η Τατιάνα, γελώντας και χτυπώντας χεράκια, ποδαράκια από χαρά που είχε
τόσο σκάσει ο Μουρατίδης μαζί της και ταυτοχρόνως έσκαγε και το κοινό για την
ανάρμοστη συμπεριφορά του.

Και να ‘ταν μόνο η Τατιάνα μουρατίδειος στόχος; Όοοχι, είναι και ο
Ρόκος. Ωραίος ρόλος αυτός της σουσούδας των ριάλιτι. H δόξα είναι άμεση και
άκοπη. Αρκεί ο καβγάς, η αντίθεση, το πάθος on camera, η σουσουδοσύνη στην TV.
Το βασίλειο της τηλεοπτικής μωρίας απλώνεται, κυριαρχεί, γιατί έχει αχτύπητα
όπλα. Πλην όμως, όσοι το υπηρετούν κάθε άλλο παρά μωροί μπορεί να
χαρακτηριστούν, αφού κερδίζουν ακριβώς αυτά που απαιτεί η εποχή: χρήμα και
δόξα.

Και δεν είναι οι μόνοι που τσακώνονται. Πρώτοι διδάξαντες, και όχι να το
παινευτούμε για την παράδοση του έθνους, είναι οι πολιτικοί των τηλεπαραθύρων.
Γνωρίζουν πολύ καλά πως αν δεν αρπαχτούν δεν τους βλέπει κανείς. Ο θυμός είναι
θέαμα, προκαλεί το φιλοθεάμον κοινό να κάνει την υπέρβαση, να ξεφύγει από τα
καθημερινά του και να ταυτιστεί με πρόσωπα, βοηθάει να εκτονωθούν εντάσεις,
προσωπικές και κοινωνικές.

Μανικιούρ για τον καλό καβγά

Ο καβγατζής παράγει πρόγραμμα, ενισχύει την τηλεθέαση, δίνει τη δυνατότητα για
εκπλήξεις σε όποιο πρόγραμμα τον καλούν. Ανάρπαστος ο Μουρατίδης στα σαλονάκια
των «καφέδων» πρωινών ή ό,τι άλλο, αφού ειρωνεύεται ακριβώς αυτούς με τους
οποίους θα συμβρεθεί στο πλατό μιας εκπομπής. Για την Τατιάνα; «Κάνω
μανικιούρ». Εκείνη; «Εγώ έχω μακρύτερα νυχάκια». Για τον Ρόκο; «Δεν τον
εκτιμώ, μου χρωστάει χρήματα». Ο Ρόκος; «A! εγώ τον εκτιμώ, εξαίρετος κύριος».
Χάζι. Μεγάλο χάζι. Και ανοησία; Μπορεί, αλλά αυτή ακριβώς καταναλώνεται σαν
φρέσκο κουλουράκι και επομένως ακριβοπληρώνεται.

Ανθρώπινο χαρακτηριστικό η ανοησία, δίνει στους καβγάδες την ψυχαγωγική τους
διάσταση. Δεν έχουν λόγο να γίνονται, δεν αφορούν, δεν έχουν καν νοστιμιά, δεν
υπάρχει τίποτε να μοιραστεί, δεν υπάρχει νόημα, δεν υπάρχει περιεχόμενο, δεν
υπάρχει «γεύση» και όμως είναι διασκεδαστικοί, κάτι σαν τους ζελέδες,
πολύχρωμοι, ημίρρευστοι και ανούσιοι. Κάθε λογικός άνθρωπος θα γύριζε την
πλάτη σε όλο αυτόν τον πολτό της μπούρδας, γιατί ποσώς τον ενδιαφέρει αν
ανταλλάσσουν καλημέρες οι ντίβες της TV. Και όμως, αυτούς προσφέρει αντ’ άλλης
εκπλήξεως μια τηλεόραση που έχει βουλιάξει στην πλήξη.