Έφυγε όπως έζησε: διακριτικά

Σεμνά. Διακριτικά. Ήρεμα και ήμερα. Έτσι αποχαιρέτησε το ελληνικό θέατρο την
Ελένη Χατζηαργύρη. Ακριβώς όπως έζησε και πορεύτηκε. Και ακριβώς όπως θα το
ήθελε.

Ο γιος της Ντένης, η εγγονή της Σάννυ, οι άνθρωποί της, οι φίλοι της – γιατί
είχε φίλους η Ελένη Χατζηαργύρη, που την αγαπούσαν και τους αγαπούσε πολύ -,
οι συνάδελφοί της απ’ όλες τις γενιές, οι μαθητές της, επίσης απ’ όλες τις
γενιές, από εξηντάρηδες μέχρι φυντάνια, μαθητές ακόμα της δραματικής και λίγοι
θεατρόφιλοι, από τους πιστούς, που έχουν τον τρόπο τους να αποχαιρετούν τους
ανθρώπους που τους χάρισαν στιγμές μαγικές ήταν εκεί, στο Πρώτο. Και της
χάρισαν το ύστατο χειροκρότημα, όταν κατέβασαν το κιβούρι της από τα σκαλιά
της εκκλησίας και όταν η αττική γη δέχτηκε το κορμί της Θεατρίνας που πρόσφερε
εξήντα δύο από τα χρόνια της ζωής της στο θέατρο.

Διακριτικοί ήταν και οι δύο επικήδειοι που εκφωνήθηκαν μετά το τέλος της
νεκρώσιμης ακολουθίας, της οποίας προέστη ο θεατρόφιλος και εξαιρετικά
αγαπητός στον χώρο του θεάτρου Αρχιμανδρίτης Συμεών. «Σεμνή και αγαπητή από
όλους τους συναδέλφους Κυρία του θεάτρου μας», τη χαρακτήρισε ο πρόεδρος του
Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών Βασίλης Κολοβός, θυμίζοντας ότι την αποχαιρετούσαμε
τη μέρα που γιορταζόταν στο Ηρώδειο η Μέρα του Ηθοποιού, η οποία και θα ήταν
αφιερωμένη στη μνήμη της. Ενώ ο Κώστας Γεωργουσόπουλος μίλησε για «διαμάντι
της υποκριτικής τέχνης» και «λαμπαδηδρόμο της τέχνης της» θυμίζοντας ότι η
Ελένη Χατζηαργύρη είχε ερμηνεύσει πλην Αντιγόνης όλους τους μεγάλους
γυναικείους ρόλους της αρχαίας τραγωδίας.

Απούσα η Πολιτεία – το «παρών» έδωσε μόνο τυπικά με στεφάνια εκ μέρους του
Πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή, του υφυπουργού κ. Πέτρου Τατούλη και του
γενικού γραμματέα του ΥΠΠΟ κ. Χρήστου Ζαχόπουλου -, ήταν όμως εκεί ο
διευθυντής του Εθνικού Νίκος Κούρκουλος και ένα πλήθος ηθοποιών και ανθρώπων
του θεάτρου. Και πολλοί νέοι ηθοποιοί, όχι «επώνυμοι» ακόμη, αλλά κλαμένοι και
με λουλούδια στα χέρια για τη Δασκάλα τους. Τέσσερίς τους έμειναν παραστάτες
στο φέρετρό της στη διάρκεια της ακολουθίας. H πιο συγκινητική στιγμή όμως
ήταν όταν έξι από τα αγόρια το ζαλώθηκαν στους ώμους τους και με αγάπη το
κουβάλησαν – δρόμος πολύς… – μέχρι το μνήμα. Μάθημα αξέχαστο! Το τελευταίο.