Φεγγάρι ολόγιομο, μουσικές ξεσηκωτικές

Οι Σέρβοι Τσιγγάνοι της Ορχήστρας Μπόγιαν Ρίστιτς ξεσήκωσαν με τα πνευστά τους το Ηρώδειο

Κράτησε πάρα πολύ: εκατόν πενήντα μία μέρες! Είχε, όπως πάντα, στιγμές
εξαιρετικές, και στιγμές μέτριες, και μερικές πολύ κακές στιγμές. Αλλά ένα δεν
μπορούμε να του αρνηθούμε του 50ού Φεστιβάλ Αθηνών που χτες έκλεισε τις πόρτες
του: την έξοχη έναρξη – Φιλαρμονική του Βερολίνου- και την εντελώς άλλου ύφους
αλλά εξίσου επιτυχημένη λήξη.

H μέρα ήταν δύσκολη, ο πανταχού παρών Αλέξης Κωστάλας, ζήτησε ενός
λεπτού σιγή για τα επτά παιδάκια που είχαν χαθεί το ίδιο πρωί στο δυστύχημα
και στη μνήμη των οποίων αφιερώθηκε η συναυλία και αμέσως μετά, φώτα πολύ
χαμηλωμένα, η Σαββίνα Γιαννάτου στη σκηνή του Ηρωδείου και ένα πολύ
συγκινητικό, υποβλητικό, επιβλητικό αλλά διακριτικό και ούτε κατά διάνοια
«καπηλευτικό» «Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά…» τραγουδισμένο με τον τρόπο της,
α καπέλα.

Ύστερα φώτα και από τις σκάλες του κοίλου άρχισαν να κατεβαίνουν προς
τη σκηνή οι Σέρβοι Τσιγγάνοι της Ορχήστρας Μπόγιαν Ρίστιτς – αυτά τα τρομερά,
λαμπρά χάλκινα.

«Ο ήχος των Βαλκανίων» ήταν ο τίτλος της συναυλίας και τον έβγαλαν
«ασπροπρόσωπο» τον τίτλο αυτό τα συγκροτήματα που μετείχαν: ένας ήχος
ξεκολλημένος από τις ρίζες, ήχος ευφρόσυνος και παραπονιάρης και τόσο, μα τόσο
συγγενικός ανάμεσα στις βαλκανικές χώρες…

Οι δεκαεννιά κοπέλες της βουλγαρικής χορωδίας «Αντζελίτ» έσμιξαν τις
τέλεια συντονισμένες φωνές τους με τα χάλκινα και μετά με την Σαββίνα
Γιαννάτου και τους Primavera en Salonico, ο Τούρκος Μπουρχάν Οτσάλ, ένας
ψηλός, κομψός άντρας τα έδωσε όλα σε ένα αφηνιαστικό σόλο στα κρουστά του για
να συνεχίσει με ένα τσιφτετέλι μαζί με τους Τσιγγάνους από την Ανατολική Θράκη
της μπάντας του Trakya All Stars, ύστερα «μπλέχτηκε» μαζί τους και πάλι η
Σαββίνα Γιαννάτου, «Σμυρναίικο Μινόρε» και η ώριμη φωνή της να κάνει παιχνίδια
παράξενα με μελίσματα, κελαρύσματα, κελαηδίσματα, γουργουρίσματα…

Ένα «πάρε-δώσε» ήχων εξαιρετικά επιτυχημένο και μια μουσική παράσταση
με άρτιο ήχο και πολύ καλούς ρυθμούς, τέλεια συντονισμένη παρά τα ανομοιογενή
στοιχεία της, που ενθουσίασε το κοινό – σχεδόν γεμάτο το Ηρώδειο – που
χειροκροτούσε ρυθμικά, φώναζε και δεν άφηνε τους καλλιτέχνες να φύγουν.