Mοναχικοί είναι οι γενναίοι

Νιώθεις σαν να σου έχουν βάλει καλώδια και να σου ρουφάνε κάθε ζωντανή σκέψη,
και κάθε ιδέα, και κάθε κίνηση προς την αντίθετη κατεύθυνση, και να το
απολαμβάνουν κιόλας σαν να πίνουν δροσερή γρανίτα – και δεν σου αρέσουν
καθόλου και τα καλώδια – ενώ ρίχνουν μέσα σου μηνύματα, διαφημίσεις, επιθυμίες
κι ό,τι άλλο τυχαίνει να έχουν πρόχειρο και να θέλουν να δοκιμάσουν αν
λειτουργεί καλά. Χρειάζεσαι, τότε, επειγόντως διακοπές.

«White Trash Beautiful» Everlast (Universal)

Ο Έβερλαστ σκέφτεται τα λάθη που έχει κάνει. Όλα συναισθηματικής φύσεως

Έτσι, πάνω-κάτω, ένιωσε ο Έβερλαστ και πείστηκε τελικά πως όντως χρειαζόταν
ένα διάλειμμα. Για ένα διάστημα ήταν χαμένος.

Επιστρέφοντας, όλα ήταν διαφορετικά. Ή τα έβλεπε αλλιώς εκείνος. Το βάρος των
πραγμάτων, εξάλλου, είναι σχετικό, αν στ’ αλήθεια πρέπει κάποιος να υψώσει τα
πιστεύω του στον αέρα.

Ξεκίνησε από ένα καλά ριζωμένο στο περιθώριο χιπ χοπ σχήμα – «House Of Pain»
και χωρίς στην ουσία να προδώσει ούτε σημείο στίξης από το μανιφέστο τους,
πήρε στα χέρια την κιθάρα. Δύσκολος δρόμος, όμως για τους μοναχικούς τύπους;
Μπορεί, αλλά αξίζει τον κόπο, αφού τίποτε δεν πάει χαμένο. Στους θησαυρούς
του, που άλλοι δεν θα έδιναν καμιά αξία, ο Έβερλαστ συλλέγει μπλουζ και κάντρι
και περιστασιακό ραπ και τα φυλάει όλα μέσα στα τραγούδια του σαν μαγικές
πέτρες. Μέχρι το τρίτο του (προσωπικό) άλμπουμ, όλα αυτά τού βγαίνουν σε καλό.
«White Trash Beautiful». Την ώρα που άλλοι ψάχνουν το ψαγμένο, εκείνος
ανασταίνει ξεχασμένες ιστορίες. Μαζεύει αφηγήσεις από ‘δώ και από ‘κεί, τις
δένει και τις ενώνει και φτιάχνει καινούργιες. «This Kind Of Lonely», γιατί
γενναίοι είναι οι μοναχικοί. «Sleeping alone», επειδή εξομολογείται πως
κατάφερε (δεν ήταν δύσκολο, παραδέχεται) να καταστρέψει μια σχέση που δεν
έπρεπε. Να γίνει looser και πάλι. H συνέχεια στην πλοκή του τραγουδιού (όταν
κάνεις σχέδια, λένε, γελάει ο διάβολος). Σαν ταινία low budget, με φίλους για
πρωταγωνιστές, αλλά σενάριο, ανατροπές και σκηνοθεσία που το Χόλιγουντ
περιμένει στη γωνία για να κλέψει. Έβερλαστ για πρόεδρος, λοιπόν. Αν ποτέ η
πολιτική είχε φαντασία.

«One Plus One Is One» Badly Drawn Boy (Virgin)

Μπορεί όλα στη βάση τους να είναι απλά Μαθηματικά – ακόμη και ένα καλό κοκτέιλ
σωστός υπολογισμός είναι, οι φιλίες, ο έρωτας και άλλα πολλά – αλλά ο
ανθρώπινος παράγων καραδοκεί για να ανατρέψει την εξίσωση. Αδέξιος με τους
χειρισμούς και δειλός στη γνωριμία του με τον άγνωστο «X», ο Badly Drawn Boy
(ή απλά Ντέιμον Γκαφ) προτιμάει να εξετάζει μόνο ένα κομμάτι της εικόνας.
Οπότε, χάνει την εικόνα ολόκληρη, το μεγάλο κόλπο του τραγουδιού, πολύ
περισσότερο τα βάθη του, και μένει χωρίς μαθηματικούς κινδύνους σε απλές
κατασκευές, τραγούδια-lego, που μπορεί να κρύβουν μυστικά στην καρδιά τους,
σαν το «Summetime in Winterland», αλλά να μην τα προδίδουν στον ακροατή με
τίποτε. Μια άλλη φορά ίσως. Καλύτερα.

«6pm» Phil Manzanera (Eros)

Τρία πράγματα επιβεβαιώνει εδώ ο Φιλ Μανζανίρα, κιθαρίστας κάποτε των Roxy
Music, στην παρέα των δύο Μπράιαν – Φέρι και Ίνο: πως αναπολεί τη δεκαετία τού
’60, λατρεύει το ξεσαλωμένο τότε Λονδίνο, και πως οι Roxy ποτέ δεν του έδιναν
τόσο χώρο όσο χρειαζόταν για να αναπτύξει όχι μόνο τις κιθαριστικές του
τεχνικές, αλλά και τη συνθετική του δεινότητα. Γι’ αυτό ο άνθρωπος βγαίνει
σόλο (αισίως έφτασε στο 6ο του προσωπικό) και, συνηθισμένος όπως είναι σε
κόσμο, καλεί για τσάι (και συμμετοχές) τον Ίνο (αλίμονο!), τον Ρόμπερτ Γουάιτ
(γιατί όχι;) και τον Ντέιβιντ Γκίλμουρ των Pink Floyd, που αφήνει για χάρη του
λίγο τη φάρμα. Ψυχεδέλεια και υπόνοιες ροκ, αρχιτεκτονική του ήχου και
φιγούρες δεξιοτεχνίας, να υποθέσει κανείς; Μέσα είμαστε. Το ροκ όπως έπρεπε να
ήταν, θα σας πουν κάποιοι, όχι εμείς.

Εντός σχεδίου

* Και ενώ οι (περισσότεροι) ρόκερ αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο
(«ψηφίστε ή σταματήστε να γκρινιάζετε) κάνουν και τις δικές τους επαναστάσεις
στο στούντιο. Οι Interpol, oι Jet, οι Maroon 5, oι Thrills, οι Datsuns σύντομα
θα μας απασχολήσουν.

* Όσο για το άλμπουμ της χρονιάς… Ψυχραιμία, ακόμη καλοκαίρι είναι.

* Πάντως ένα στοιχείο μπορούμε να δώσουμε: ο Μπεκ ετοιμάζει καινούργιο
και συμμετέχει και ο Τζακ Γουάιτ.