Tι υπέροχη η άδεια Aθήνα!

Λίγο τρομαγμένος από αυτά που άκουγα, έφυγα από την Αθήνα στο τέλος Ιουλίου
για την ιδιαίτερη πατρίδα μου, αποφασισμένος να μην επιστρέψω πριν από το
τέλος των Ολυμπιακών! Όμως ένα κάλεσμα στον Πόρο από αγαπημένους φίλους με
έκανε να έρθω αεροπορικώς την τελευταία ημέρα των Αγώνων για λίγες ώρες μέχρι
να πάρω το ιπτάμενο δελφίνι. Κανένα εμφανές έξτρα μέτρο για την ασφάλεια, όλα
άνετα, όπως πάντα, στο αχανές απρόσωπο, αλλά τουλάχιστον ευχάριστο «Ελ.
Βενιζέλος».

Την Αττική Οδό την είχα χαρεί πολλές φορές, ωραίος ο προαστιακός! Γεια
σου, Λαλιώτη, σκέφτηκα, που δεν με είχε πείσει όταν με διαβεβαίωνε ότι θα
χρειαζόμουν λιγότερο από τριάντα λεπτά για το αεροδρόμιο. Καμάρωσα και την
Περιφερειακή του Υμηττού, την πεζογέφυρα του Καλατράβα. Τι υπέροχη η άδεια
Αθήνα! Έκλειναν σιγά σιγά οι δρόμοι για τον μαραθώνιο. Δεν πρόλαβα να δω καλά
την Πλατεία Φιλικής Εταιρείας, αλλά δεν με απογοήτευσε. Άλλαξε, αλλά είχα δει
πολλές αλλαγές από την εποχή του «μπιντέ» και των προεφηβικών ραντεβού για
γλυκό στη «Λυκόβρυση». Όλα αλλάζουν ευτυχώς και εμείς επίσης!

H διαδρομή προς το λιμάνι με εντυπωσίασε, αν και πολλά δεν έχουν
τελειώσει. Ο κόμβος του Κηφισού, το γήπεδο Καραϊσκάκη, πόσο γρήγορα χτίστηκε,
σπουδαίος ο πρόεδρος! Άλλαξε η Αθήνα, άλλαξε ολόκληρη η περιοχή, την
πεθύμησα… Γέμισα εθνική υπερηφάνεια, υπέροχοι οι Αγώνες, η Τελετή Έναρξης
είχε τις σωστές δόσεις υψηλής αισθητικής και λαϊκισμού, αυτό ακριβώς που κάνει
τη δουλειά του Παπαϊωάννου τόσο δημοφιλή – καλά τα είπε ο Καμπουρίδης.

Περιμένοντας το ιπτάμενο, δίπλα ακριβώς από τον χώρο των κρουαζιερόπλοιων, σε
κάτι άθλια παγκάκια που το στέγαστρο δεν μας προφύλασσε από τον καυτό ήλιο,
είδα τη συνηθισμένη βρωμιά: παλιόχαρτα, νερά χυμένα, ξέχειλοι
σκουπιδοτενεκέδες. H φίλη μου γκρίνιαξε! Της υπέδειξα να κοιτά μακριά τα πλοία
που έρχονταν. Τι απλό να αποφεύγεις να πληγώνεσαι, σκέφθηκα αισιόδοξα! «Μια
πόλις άλλη θα βρεθεί καλύτερη από αυτήν».

Στον γυρισμό στον Πειραιά, πριν από την αναχώρηση του «Blue Star I» για
Σύρο, έψαξα για φαρμακείο, γιατί είχα ξεχάσει ένα από τα χάπια μου. Στον δρόμο
που οδηγούσε εκεί, έκλεινε τον δρόμο ένα φορτηγό και ξεφόρτωνε με το πάσο
του…«Δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό». Στην κυριολεξία το τελευταίο. Πραγματικά.