Έρχονται οι Kινέζοι

Οι συμβολισμοί και η σημειολογία ενσωματώνονται σε έναν πυκνό κώδικα ακρίβειας των κινήσεων των χεριών. Τα κοστούμια και το βαρύ μακιγιάζ συμπληρώνουν την ιδιότυπη θεατρική «γλώσσα» στην Όπερα του Πεκίνου

H κινέζικη αισθητική εισβάλλει αργά, σταθερά, αισθητά στον δυτικό πολιτισμό,
από παντού. Ώς τους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 οι Κινέζοι θα μας
έχουν εξοικειώσει με την εξωτική κουλτούρα τους. Στο καλλιτεχνικό πεδίο η πιο
διάσημη έκφραση της κινεζικής τέχνης έρχεται με ένα υπερθέαμα όπερας. Ο
δημοτικός θίασος της Όπερας του Πεκίνου θα παρουσιάσει στο Ηρώδειο ένα
πρόγραμμα με δέκα ανθολογημένα αποσπάσματα αντίστοιχων έργων όπερας. Εξήντα
καλλιτέχνες, ανάμεσά τους μερικοί από τους σημαντικότερους του είδους,
αποτελούν τον πυρήνα του κινεζικού συγκροτήματος, που ιδρύθηκε πριν από μισό
αιώνα. Τα αποσπάσματα που επελέγησαν και θα παρουσιαστούν στην Αθήνα είναι από
το ρεπερτόριο του θιάσου:

«Ο βασιλιάς πίθηκος κάνει γυαλιά καρφιά το παλάτι του δράκοντα». Όπου ο
πολεμιστής βασιλιάς πίθηκος πηγαίνει στο παλάτι του δράκοντα για να ζητήσει
όπλα, αλλά από ικέτης μεταμορφώνεται σε τιμωρό.

«Φθινοπωρινό ποτάμι». Εδώ ένας ωραίος βουδιστής μοναχός ερωτεύεται την
ανιψιά της ιέρειας του ναού, η οποία τον απομακρύνει, αλλά η κοπέλα τον
περιμένει στην όχθη του ποταμού και τον ακολουθεί.

«Το περίπτερο Γιαγκουάν», όπου ο ήρωας κατατροπώνει τον εχθρό.

«Στο σταυροδρόμι». Ο εξόριστος στρατηγός αναγνωρίζει και συμφιλιώνει
τον υπασπιστή του που συγκρούεται με τον πανδοχέα, ήρωα πολέμου.

«H ουράνια κόρη σκορπίζει άνθη». Ένας βουδιστής αρρωσταίνει, ένα μύστης
στέλνει μια κόρη επί της γης που σκορπίζει άνθη, τα οποία διώχνουν τις
καταστροφές από τον επίγειο κόσμο.

«Προσφέροντας το μαργαριτάρι του Κονγκτσάρ». Μια θεά εξαιτίας του
απαγορευμένου έρωτά της με κοινό θνητό κινδυνεύει. Αλλά το πολύτιμο
μαργαριτάρι που του είχε χαρίσει τη σώζει.

«Βρίσκοντας το περιδέραιο από νεφρίτη». Ερωτική ιστορία με ένα
περιδέραιο – σύμβολο του έρωτα – να λύνει προβλήματα και παρεξηγήσεις.

«Σταματώντας το άλογο». H συγκινητική επιστροφή ενός ήρωα στην πατρίδα
του, με τη βοήθεια μιας γυναίκας.

«Το χωριό Χούτσια». Μια γενναία κοπέλα βοηθάει τους κατοίκους του
γειτονικού χωριού που δέχεται επίθεση.

«Ο κλέφτης των ιερών βοτάνων». Μια γυναίκα, για να σώσει τον άνδρα της,
σκαρφαλώνει στο ιερό βουνό για να κλέψει το ιαματικό βότανο και μονομαχεί με
τον φύλακα.

Παράδοση 9 αιώνων

H παράδοση της κινεζικής όπερας – δεν συνδέεται αισθητικά με τη φόρμα που ο
δυτικός κόσμος αναγνωρίζει με τον ίδιο όρο – περιλαμβάνει τραγούδι, χορό με
ιστορικές σημειολογικές κινήσεις, παντομίμα και ακροβατικά. Αν και σχετικά
πρόσφατο θεατρικό είδος έλκει την καταγωγή από μια μακρά παράδοση, που φθάνει
ώς τον 12ο αιώνα. Πρόκειται για ιδιότυπα λυρικά έργα που εξελίχθηκαν τον 13ο
αιώνα αποκτώντας οπερετική μορφή. Αλλά η τελική φόρμα καταστάλαξε τον 18ο
αιώνα – γιορτή γενεθλίων του αυτοκράτορα Κιαν Λονγκ – στο Πεκίνο. H Όπερα του
Πεκίνου είναι ένα υπερθέαμα που εξιστορεί σκηνικά – χωρίς σκηνικό, αλλά με
πολύπλοκα και πολύχρωμα κοστούμια, βαρύ μακιγιάζ προσώπων, τα «θαυμαστά
παραμύθια». Είναι λαϊκές ιστορίες που έρχονται από τα βάθη των χρόνων και της
ιστορίας υμνώντας τον πατριωτισμό, τη γενναιότητα, τον έρωτα, την οικογενειακή
αγάπη. Συγχρόνως, μέσα από τη φαντασμαγορία του μεικτού θεάτρου της κινήσεως
των χεριών, της όπερας, της ποίησης, της παντομίμας και της μουσικής,
αποθεώνεται η τελειότητα του καλλιτέχνη. Ο περίφημος κινεζικός περφεξιονισμός.