POΣA MOTA «Οι αθλητές είμαστε άνθρωποι, όχι μηχανές»

«Δίκαια μας κερδίσατε στον τελικό του EURO 2004, αν και στενοχωρήθηκα λιγάκι,
αλλά το αξίζατε και σε εμάς αρέσει να υποδεχόμαστε και να φιλοξενούμε
επισκέπτες στη χώρα μας, όπως κι εσείς. Δώσατε μια διαφορετική όψη και χρώμα
με την παρουσία σας ως Έλληνες στην πατρίδα μου κατά τη διάρκεια των αγώνων»,
λέει η Πορτογαλίδα χρυσή Ολυμπιονίκης στη Σεούλ το 1988 και τρίτη Ολυμπιονίκης
στο Λος Άντζελες Ρόσα Μότα, η πρώτη γυναίκα που κέρδισε μαραθώνιο από τότε που
καθιερώθηκε.

Πότε τρέξατε για πρώτη φορά μαραθώνιο;

«Μα φυσικά εδώ στην Αθήνα το 1982, κερδίζοντας τον πανευρωπαϊκό τίτλο και ήταν
ο πρώτος επίσημος μαραθώνιος για γυναίκες. Ήταν πρόκληση για εμένα αυτό ως
γυναίκα, αλλά και για τον λόγο ότι γίνονταν εδώ στην Αθήνα. Ήταν ο πρώτος μου
μαραθώνιος και τον κέρδισα. Από τότε έτρεχα μαραθώνιο μέχρι και το 1996. Γι’
αυτό η Αθήνα σημαίνει πολλά για εμένα, γιατί από εδώ άρχισα τη διεθνή μου
καριέρα. Γι’ αυτό και είμαι ενθουσιασμένη και παράλληλα συγκινημένη που
βρίσκομαι στην Αθήνα από όπου και ξεκίνησα».

Έχετε κάποια στρατηγική όταν τρέχετε αυτά τα 42 χιλιόμετρα;

«Όχι. Μου αρέσει να φεύγω και να τρέχω, να τρέχω μόνη μου! Φυσικά προσέχω στον
δρόμο πού είμαι, πού πατάω, “ακούω” το σώμα και τις αντοχές μου και φυσικά
προσπαθώ να δώσω ό,τι καλύτερο μπορώ σε κάθε αγώνα μου».

Πείτε μας μια στιγμή στην καριέρα σας που δεν θα ξεχάσετε ποτέ και μια άλλη
που δεν θέλετε καν να τη θυμάστε…

«Αξέχαστη στιγμή στην καριέρα μου ήταν εδώ στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο
το 1982, ο πρώτος γυναικείος μαραθώνιος όπου και τερμάτισα, και στιγμή που δεν
θέλω να θυμάμαι είναι όταν η Πορτογαλία έχασε το Euro 2004 από την Ελλάδα
(γελάει), αλλά παίξατε καλύτερα και το αξίζατε. Επίσης δεν θέλω να θυμάμαι τον
τραυματισμό μου στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στο Τόκιο το 1992. Πρέπει να ξέρουμε
ότι είμαστε άνθρωποι και όχι μηχανές… και πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι
και για το ενδεχόμενο του τραυματισμού».

Μετά τα 42 χιλιόμετρα που τρέχατε στον μαραθώνιο, πώς είναι να τρέχετε μόνο
τριακόσια με την Ολυμπιακή Φλόγα;

«Είναι φανταστικό! Ποτέ στη ζωή μου δεν θα ξεχάσω αυτές τις στιγμές. Ξέρω ότι
δεν θα ξαναγίνω πια πρωταθλήτρια στην υπόλοιπη ζωή μου, αλλά τρέχοντας με την
Ολυμπιακή Φλόγα εδώ στην Αθήνα την ημέρα της Τελετής Έναρξης αισθάνθηκα και
ήμουν σαν ένα μικρό μικρό παιδάκι που του κάνουν δώρα. Ακόμα νιώθω αυτά τα
όμορφα συναισθήματα. Δεν ήθελα να τελειώσουν αυτά τα 300 μέτρα και γι’ αυτό
πήγαινα τόσο αργά, σαν τη χελώνα».

Έχετε δει την Αθήνα πολλές φορές στο παρελθόν, την είδατε και ως
οικοδέσποινα των Ολυμπιακών του 2004. Πώς σας φάνηκε;

«Είναι μια νέα Αθήνα χωρίς κυκλοφοριακό πρόβλημα, χωρίς νέφος. Ο πλούτος και η
ομορφιά της Αθήνας είναι οι άνθρωποί της. Συγχαρητήρια σε όλους. H Αθήνα είναι
η πιο ασφαλής πόλη στον κόσμο σήμερα και οι επισκέπτες μπορούν να διασκεδάσουν
και να περάσουν όμορφα εδώ και φυσικά να ξαναέρθουν».