ΓNΩMH Mετάλλιο υπερηφάνειας

O Λευκός Οίκος έχει γίνει οίκος του παράδοξου. Ο πόλεμος που υποτίθεται ότι θα
επέτρεπε στην Αμερική να καυχάται, την εμποδίζει να κάνει ακριβώς αυτό. Οι
Αμερικανοί αθλητές στην Αθήνα προσπαθούν τόσο σκληρά να κρατούν χαμηλούς
τόνους, σύμφωνα με τις οδηγίες της Ολυμπιακής Επιτροπής των ΗΠΑ που φοβάται
για την ασφάλεια σ’ ένα αντι-αμερικανικό κλίμα, ώστε η αμερικανική ομάδα χάνει
το πλεονέκτημά της. «Δεν λέει τίποτε καλό για την αμερικανική κουλτούρα, αλλά
μερικοί Αμερικανοί αθλητές χρειάζεται να χτυπούν το στήθος τους, για να κάνουν
την καρδιά τους να χτυπάει», έγραφε την Τρίτη η Σελένα Ρόμπερτς στους «Νιου
Γιορκ Τάιμς». «Έτσι παίρνουν θάρρος οι ίδιοι και κάνουν τους άλλους να
φοβούνται».

Το μπάσκετ ήταν σκέτη καταστροφή. Στο άθλημα που επινοήθηκε στις ΗΠΑ και στο
οποίο η Αμερική ανέκαθεν κυριαρχούσε, τώρα χάνει από το Πόρτο Ρίκο και
πασχίζει να νικήσει την Ελλάδα, ενώ χιλιάδες ικανοποιημένοι Ευρωπαίοι στις
εξέδρες επευφημούν στα παραπατήματα των Αμερικανών.

Ο αντιπρόεδρος Ντικ Τσέινι και ο υπουργός Άμυνας Ντόναλντ Ράμσφελντ πίστεψαν
ότι μπορούσαν να αλλάξουν την αμερικανική ταυτότητα εισβάλλοντας στο Ιράκ, πως
αυτό θα ενίσχυε την εικόνα της Αμερικής, κάνοντας τους Άραβες αντιπάλους να
δειλιάσουν και τον κόσμο να υποκλιθεί στην υπερδύναμη. Ο αντιπρόεδρος και ο
υπουργός Άμυνας άλλαξαν την ταυτότητα και την εικόνα της Αμερικής στον κόσμο –
όχι όμως έτσι όπως οραματίζονταν. Οι αθλητές της Αμερικής καυχώνται λιγότερο
και προσπαθούν να είναι πιο ευαίσθητοι απέναντι στους άλλους αθλητές. Το Ιράκ
κάνει τους Αμερικανούς να αμφιταλαντεύονται για το αν πρέπει να μπουν
βομβαρδίζοντας στη Νατζάφ και τη Φαλούτζα, επιδεικνύοντας ασυνήθιστη
ευαισθησία την ώρα που ο Λευκός Οίκος βάλλει κατά του εσωτερικού εχθρού Τζον
Κέρι, επειδή αυτός λέει πως η Αμερική πρέπει να δείξει μεγαλύτερη ευαισθησία.
H προεκλογική εκστρατεία είναι παγωμένη. Ο Μπους δεν μπορεί να υποστηρίξει τον
κυκεώνα που έχει δημιουργήσει στο Ιράκ και ο Κέρι δεν μπορεί να επιτεθεί
αποτελεσματικά στον Μπους στο θέμα του Ιράκ. Έπεσε στην παγίδα του προέδρου
και συμφώνησε ανοήτως πως θα είχε δώσει στον Μπους την εξουσιοδότηση για τον
πόλεμο, έστω και αν ήξερε πως δεν υπήρχαν όπλα μαζικής καταστροφής ούτε
απειλές κατά της ασφάλειας των ΗΠΑ. Και ο πρόεδρος, ο οποίος είχε υποσχεθεί
μια σεμνή εξωτερική πολιτική, κατέληξε με μια εξωτερική πολιτική διογκωμένη
από την ύβρι – η οποία στο κάτω κάτω είναι ελληνική ιδέα.