Tα τέκνα του Θησέα εν πλω

Την 11η Αυγούστου 2004 στ’ ανοιχτά του Σουνίου μια υπερφυσική γοργόνα
ακινητοποίησε με τ’ αριστερό της χέρι το υπερπλήρες επιβατηγό πλοίο «Dolce
Vita» που είχε προορισμό τα νησιά Σύρο, Τήνο, Μύκονο. Ύψωσε με ευκολία το
καράβι αρκετά μέτρα πάνω από τα νερά σα να σήκωνε καλαθάκι με σταφύλια. Πλωτά
πολεμικά και εναέρια υπερσύγχρονα μέσα κύκλωσαν το καράβι σε απόσταση
ασφαλείας, έτοιμα να επέμβουν την κατάλληλη στιγμή. Το μέγα μυστήριο
υπερέβαινε την εκδοχή του τρομοκρατικού πλήγματος, εκτός εάν κάποια αρχαία
ελληνική θεότητα ευρισκόμενη επί αιώνες εν υπνώσει αποφάσισε να εγερθεί και να
δράσει τρομοκρατικά. H πρώτη ενέργεια της υδρόβιας θεότητας πράγματι προξένησε
ανεκδιήγητο τρόμο. Ακόμη το θηρίο κρατούσε το καράβι στην αριστερή παλάμη
πολλά μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Όμως τι θα γινόταν αν αποφάσιζε ξαφνικά ν’
αφήσει το καράβι και να πέσει από τόσο ύψος στα νερά; Σίγουρα οι αλλόφρονες
επιβάτες θα ανατινάζονταν πάλι ψηλά και θα γίνονταν συντρίμμια απ’ τις
αλλεπάλληλες προσκρούσεις. Θα σκορπίζονταν στη θάλασσα σαν τους σπόρους
τσακισμένου καρπουζιού. Οπωσδήποτε θα είχαμε ανυπολόγιστο αριθμό νεκρών και
αυτό το λάμβαναν σοβαρότατα υπ’ όψιν οι επιτελικοί, αλλιώς ίσως με τορπίλη
υποβρυχίου, με τορπίλη πυραυλακάτου, με βλήματα αεροσκαφών θα δοκίμαζαν να
διαμελίσουν το θηρίο. Έβλεπαν ότι είχε αίμα και σάρκα εφόσον αιμορραγούσε από
το αριστερό της χέρι. Άλλη σκέψη ήταν να περιμένουν να εξαντληθεί από τη
διαρκή αιμορραγία και ν’ ακουμπήσει ομαλά το καράβι στα κύματα.

Το υδρόβιο θηρίο όμως δεν έδειχνε ανησυχία. Είχε την αυτοπεποίθηση του
κυρίαρχου. H πρώτη αναπάντητη ερώτηση του θηρίου που απευθυνόταν γενικώς προς
πάντες ήταν «Ζει η Ελλάς;». Ακολούθησε η δεύτερη «Τέκνα του Κόδρου, του Θησέα,
του Αισχύλου πού κατευθύνεσθε; Οι μεγάλοι Αγώνες τελούνται στην Αθήνα!».
Κατόπιν όλοι είδαν και το δεξί χέρι της γοργόνας να αναδύεται από τα νερά σαν
υποβρύχιο, να το υψώνει, να το περιφέρει σαν αρπάγη γερανού πάνω στα
καταστρώματα, ν’ αρπάζει επιβάτες, να τους πλησιάζει προς το πρόσωπό της, να
σιγομουρμουρίζει, να σιγομουγκρίζει πρόσωπο με πρόσωπο. Δεν διακρινόταν πλέον
ο λόγος της, ούτε τι ερωτούσε, ούτε τι τυχόν της απαντούσαν οι αιχμάλωτοι.
Άρπαξε πολλούς στα δάκτυλά της, τους πλησίαζε στο πρόσωπό της, πιθανόν να τους
κοίταζε περίεργα και διερευνητικά. Έπαψε μάλλον να σιγομουρμουρίζει και
φαινόταν ότι με γοργό ρυθμό άρπαζε κι άφηνε επιβάτες με τ’ ακροδάκτυλά της σαν
να έπαιζε θυμωμένη σκάκι. Κάποιους, ίσως τους περισσότερους, τους τίναζε από
τα δάκτυλα με σιχασιά. Κατά το δειλινό οι πιο ψύχραιμοι επιτελικοί
δικαιώθηκαν. Έσταξε τόσο αίμα στη θάλασσα σα να είχε κάποιος μαχαιρώσει τη
Δύση κι έσταξε όλο το πορφυρό της στο πέλαγος. Το αριστερό χέρι της γοργόνας
άρχισε εξαντλημένο να κάμπτεται, το καράβι χαμήλωνε ομαλά ώσπου άγγιξε στα
κύματα και βυθίστηκε ολόκληρη η καρίνα του. Σε λίγο σκεπάστηκε και η κεφαλή
του θηρίου σαν ύφαλος στεφανωμένος από αφρούς.

Όμως τα οπτικοακουστικά μέσα του Ζέπελιν όλη τη μέρα έδιναν ροή πληροφοριών
στα Αρχηγεία. Εκεί ηχογραφήθηκαν με πιστότητα και ευκρίνεια οι διάλογοι του
θηρίου με τους επιβάτες. Εκτός από τις δύο πρώτες αρχαιοπρεπείς ερωτήσεις, οι
διάλογοι, η ανάκριση και οι λοιπές παρατηρήσεις κινήθηκαν σε άλλου είδους
γλωσσικό επίπεδο, αλλά και η φρασεολογία της γοργόνας έδειχνε ότι άλλαξε τη
γλώσσα της από τον καιρό του αδελφού της Μεγαλέξανδρου ωσάν να παρακολουθούσε
από τον βυθό ανελλιπώς τις συζητήσεις των ναυτών που διασχίζουν τα πέλαγα. Τον
πρώτο επιβάτη που συνέλαβε τον ρώτησε το όνομά του κι όταν εκείνος προς μεγάλη
της έκπληξη απάντησε «Αλέξανδρος», ακούγεται το σαρκαστικό της γέλιο
«Αλέξανδρος; Μα με τέτοια μορφή; Σαν εσένα ο πατέρας μου έφερνε αιχμαλώτους
πέρα από τον Ίστρο» (Δούναβης ποταμός). Άλλον ρώτησε… αν ξέρει τι είναι οι
μαρμάρινοι στύλοι απέναντι στο ακρωτήριο του Σουνίου. Πιθανόν δεν πήρε
απάντηση ή η απάντηση την εκνεύρισε και είπε στη χυδαία γλώσσα του λιμανιού:
«Άντε…». Ζητούσε πληροφορίες για τη διεξαγωγή των Αγώνων. Με κατάπληξη έμαθε
ότι πλέον συμμετέχουν σ’ αυτούς και «βάρβαροι» απ’ όλον τον κόσμο.
Επικεντρώθηκε στην ελληνική συμμετοχή. Ζήτησε αρκετές πληροφορίες για
αγωνίσματα, για αθλητές (έμαθε ότι αγωνίζονται και γυναίκες).

Ρώτησε ονόματα αθλητών. Απόρησε πόσο εμπλουτίσθηκε η ελληνική ονοματολογία
ώστε πλέον κάποιος Έλληνας μπορεί να ονομάζεται «Κάχιας» «Μιρέλλα» κ.λπ. H
απομαγνητοφώνηση έδειχνε την προοδευτική αγωνία της γοργόνας. Είπε σε κάποια
στιγμή «Τέκνα του Θησέα, εφόσον όλοι φεύγετε από την Αθήνα ποιοι θα μείνουν
στα Στάδια των Αγώνων;». Τότε φαίνεται ότι η αγωνία της έγινε υστερία και το
υδρόβιο θηρίο άρχισε μανιωδώς τη διαλογή για να ανακαλύψει τους Έλληνες και να
τους γυρίσει πίσω στα Στάδια. Σήκωνε κι άφηνε επιβάτες, σχεδόν τους βροντούσε
στο κατάστρωμα με οργή: «Εσύ είσαι Αφρικανός!», «Εσύ Πάρθος!», «Εσύ Ιλλυριός!»
«Εσύ Υπερβόρειος», «Φάτσα σαν τη δική σου δεν έχω ξαναδεί!», «Ούτε σαν τη δική
σου!», «Ούτε σαν τη δική σου!», «Ούτε σαν τη δική σου!», «Επί τέλους δεν θα
αναγνωρίσω κάποιον Έλληνα ανάμεσά σας!». Απροόπτως ρώτησε κάποιον «πότε έγιναν
Αγώνες στην Ελλάδα», πήρε απάντηση «πριν από 100 χρόνια», τότε ξαναρώτησε «…
πόσα χρόνια ζουν οι Έλληνες». Όταν της είπε «γύρω στα ογδόντα», τότε φαίνεται
ότι καταπτοημένη παραιτήθηκε και από τη διαλογή. Αυτούς που ξεχώρισε ως
Έλληνες, σύμφωνα με την πανάρχαια οπτική της μνήμη, ήταν μια ομάδα κρυμμένη
ενοχικά πίσω από το φουγάρο. «Ντροπή σας!» τους είπε. «Πίσω στην Αθήνα!»

Το καράβι συνέχισε κανονικά το ταξίδι του. Οι επιβάτες στα μπαρ και στις
ξαπλώστρες ξαναβρήκαν το κέφι και είναι απίστευτο πόσο γρήγορα ξεπέρασαν το
σοκ, λες και όλη αυτή η φρίκη ήταν το γρήγορο ξεφύλλισμα ενός βιβλίου
ελληνικής μυθολογίας που κάποιος επιβάτης ανέγνωσε εν πλω προς Σύρο, Τήνο,
Μύκονο την 11η Αυγούστου 2004.

Ο Βασίλης Γκουρογιάννης είναι συγγραφέας. Το τελευταίο βιβλίο του έχει
τίτλο «Βέβηλη πτήση» (Εκδ. Μεταίχμιο 2003, σελ. 214, τιμή: 13 ευρώ)