Οι «συνεντεύξεις Tύπου»…

Κοντά στις πενήντα οι εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Αθηνών φέτος. Έντεκα οι
παραστάσεις του Φεστιβάλ Επιδαύρου. Και για όλα αυτά «συνεντεύξεις Τύπου». Και
«συνεντεύξεις Τύπου». Και «συνεντεύξεις Τύπου». Και πάλι «συνεντεύξεις Τύπου».
Επί δικαίους και αδίκους. H πλήξη. H μαύρη πλήξη. Το Ελληνικό Φεστιβάλ
πρώτα, αλλά και όλοι οι επιμέρους φορείς που εμπλέκονται στα Φεστιβάλ, με το
ιδιότυπο καθεστώς «ανεξαρτησίας» που υπάρχει για ορισμένους – Πολιτιστική
Ολυμπιάδα, Εθνικό Θέατρο, ΚΘΒΕ, σύλλογοι… – αυτό έχουν ως βασικό τους
μέλημα: τη «συνέντευξη Τύπου». Και να ‘ρθει ο Ρονκόνι, να ‘ρθει ο Παβαρότι ή
το Θέατρο «Στάρι», να ‘ρθει ο Νιναγκάουα, λες «δικαιολογημένα χρειάζεται η
“συνέντευξη Τύπου”. Προσωπικότητες διεθνούς κύρους». Αλλά για τους άλλους;

…και η μαύρη πλήξη

Για κάτι συναυλίες για τις οποίες το Ηρώδειο χάρη τους έκαναν και τους το
παραχώρησαν ή με άνωθεν πιέσεις και βαριέται η ψυχή σου και να ακούς ακόμα ότι
εντάσσονται στο πρόγραμμα; Για κάτι θιάσους που γιατί συμμετέχουν στα Φεστιβάλ
ένας Θεός ξέρει ή, εν πάση περιπτώσει, κάποιοι με «πόστα» – και που είναι
κοινό μυστικό, βοά ο τόπος πώς και ένεκα ποίων εγκρίθηκε η συμμετοχή τους…
-, τις συνεντεύξεις Τύπου, όπου θα ακούσουμε ΤΙΣ κοινοτοπίες για «εξαίρετες
συνεργασίες» και για «καλό καμαρίνι» και για «απόψεις» και «νέα κοιτάγματα»
που είναι σχεδόν σίγουρο ότι δεν θα τα διαπιστώσουμε επί σκηνής, τι τις
θέλουν; Καταλαβαίνω τη ματαιοδοξία των καλλιτεχνών, αλλά δεν καταλαβαίνουν και
οι «αρμόδιοι» ότι μόνο την πλήξη προκαλούν; Και ότι εκτίθενται και οι ίδιοι;
Δεν είναι καλύτερο να τα «κουκουλώνουν» κάτι τέτοια; Δεν βλέπουν, άλλωστε,
ποιοι πηγαίνουν πια στις «συνεντεύξεις» αυτές και τι ρωτούν; Ότι έχει
καταντήσει γραφικότητα ο «θεσμός» και ότι ενίοτε αγγίζει τα όρια της παρωδίας;