H Mεσόγειος φλέγεται!

Ο Γιώργος Νταλάρας με την Ντουλτς Ποντς: οι πιο δυνατές στιγμές από το «Μουσικό ταξίδι στην Μεσόγειο»

Όχι. Δεν είχε τούρτα με Καλομοίρα. Ούτε καν τούρτα σκέτη, χωρίς Καλομοίρα.
Διότι αυτή τη φορά δεν επρόκειτο για «πάρτι γενεθλίων» στο Ηρώδειο. Αλλά για
συναυλία. Του Γιώργου Νταλάρα.

Καλεσμένους, πάντως, είχε και η βραδιά αυτή. Επίσης εκλεκτούς. Και
επιπλέον ξένους. Που γεννήθηκαν και τραγουδούν ανάμεσα στον 30ό και στον 40ό
παράλληλο. Διότι η συναυλία είχε «άξονα». Υγρό και γαλάζιο. Την Μεσόγειο που
«περικλείεται» από τους δύο αυτούς παραλλήλους. «Μουσικό ταξίδι στην Μεσόγειο»
ήταν ο τίτλος της και την «άρδευσαν» τραγούδια και μουσικές απ’ όλες τις ακτές
της. Και ομολογουμένως το εγχείρημα στέφθηκε με επιτυχία. Μεγάλη. Διότι δεν
ήταν μόνον οι περίπου πέντε χιλιάδες που γέμισαν – την πρώτη βραδιά – το
Ωδείον του Ηρώδη. Ήταν ο παλμός. Και ο ενθουσιασμός.

H ορχήστρα στη σκηνή, στον τοίχο του Ηρωδείου κυμαινόμενοι φωτισμοί με
μια αίσθηση υγρού στοιχείου, ήχοι θάλασσας και ο Γιώργος Νταλάρας, αιώνιος
έφηβος – σκούρο γκρι-μπλε κοστούμι και λευκό φανελάκι από μέσα – άνοιξε τη
βραδιά με τραγούδια – τι άλλο; – για τη θάλασσα.

Χατζιδάκις και Μικρούτσικος, ντουέτο με τη σοπράνο Αναστασία
Ζαννή-Μακρυνικόλα σε ένα τραγούδι της Έμα Σάπλιν και ένα ελληνόφωνο τραγούδι
με το οποίο το πολύ σοφά δομημένο πρόγραμμα πέρασε στον Έντι Νάπολι από τους
διεθνώς διακεκριμένους του Ναπολιτάνικου τραγουδιού.

Στη σκηνή και η χορωδία «Fons Musicalis» του Κωστή Κωνσταντάρα, η
σκηνοθετική επιμέλεια του Πάνου Παπαδόπουλου και με το «τίποτα» η συναυλία
απέκτησε και σκηνική υπόσταση: η εξέδρα της σκηνής «σκισμένη», το μπροστινό
τμήμα της λίγο χαμηλότερα από το υπόλοιπο, οι σιδερένιες δοκοί στήριξής της
γυμνές, κρυφοί φωτισμοί από κάτω που «αναδύονταν» και μια ατμόσφαιρα που κάπως
έφερνε προς το φινάλε του φελινικού «Το πλοίο φεύγει».

H γλυκιά Μίρα Ανουάρ-Αουάντ ήταν η επόμενη καλεσμένη του Γιώργου
Νταλάρα που άλλοτε τραγουδούσε σε ντουέτα με τους ξένους τραγουδιστές, άλλοτε
τους άφηνε μόνους στη σκηνή και κατόπιν η πιο συγκινητική στιγμή της
βραδιάς: ο τραγουδιστής Χαλίλ Μουσταφά και ο Μεχμέτ Μουσταφά με το βιολί του,
αδέλφια προφανώς, Τούρκοι της Κομοτηνής. «Μες στου Βοσπόρου τα στενά» του
Καλδάρα – «τριάντα ένα χρόνια περιμέναμε αυτή τη στιγμή» είπε ο Γιώργος
Νταλάρας που απέφυγε στη συναυλία τα πολλά λόγια – και στο τέλος σε ντουέτο
«Τι είναι αυτό που μας ενώνει» με το Ηρώδειο να χειροκροτεί παταγωδώς.

Στο δεύτερο μέρος η Μεγάλη Πορτογαλίδα των φάδος, η Ντουλτς Ποντς,
όρμησε τσαχπίνα και υπερεκφραστική να κλέψει τη βραδιά, με τον Στέφανο Κορκολή
στο πιάνο. «Όλα τα λεφτά»! Μια φωνή στεντόρεια που ξεκολλάει παθιασμένα από τα
σπλάχνα της, σπαρακτικά μελαγχολική. «Πήρε φωτιά» το Ηρώδειο.

Τελευταίο «λιμάνι»

H συναυλία «έπιασε τελευταίο λιμάνι» στην Ισπανία. H σκουρόχρωμη
Μακαρένα Χιράλντες Λοσάδα με το φλαμένκο συγκρότημά της έδωσε στον Γιώργο
Νταλάρα την «πάσα» να τρυπώσει σε ένα χώρο που πολύ αγαπάει.

H βραδιά έκλεισε με όλους επί σκηνής να μας θυμίζουν σε ένα
τραγουδιστικό «κολάζ» τα καλύτερά τους της βραδιάς και με το Ηρώδειο να μην
τους αφήνει να φύγουν. Κι ας είχαν περάσει κοντά τρεισήμισι ώρες από την έναρξη.