MATIEΣ Οι χορωδίες

Γιατί η δημόσια τηλεόραση, που ξοδεύει, πολλές φορές, αρκετές ώρες του
προγράμματός της για θέματα-«δευτεράντζες», δεν αφιερώνει ούτε ένα
λεπτό σε σημαντικές χορωδιακές εκδηλώσεις, με υψηλής στάθμης
τραγούδια-εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται, κάθε τόσο, στην επαρχία; Το
ερώτημα μού το έθεσε ο φίλος μου Αδαμάντιος Πεπελάσης, χθες το βραδάκι. Και,
βέβαια, του απάντησα: «Διότι στην Αγία Παρασκευή ενδιαφέρονται, πρωτίστως, για
το τι κάνει ο Σάκης Ρουβάς και διάφορα άλλα ποπ είδωλα…».

«Να εξηγηθώ για να μην παρεξηγηθώ», όπως μας έλεγαν, τω καιρώ εκείνω, στον
στρατό: δεν έχω τίποτα με τον Σάκη Ρουβά. Αντιθέτως, τον συμπαθώ πολύ, θεωρώ
ότι είναι εξαίρετος καλλιτέχνης σ’ αυτό που κάνει και δεν βρίσκω καθόλου
αδικαιολόγητο το γεγονός ότι η εμφάνισή του στην Κωνσταντινούπολη, στον
διαγωνισμό της Γιουροβίζιον, ξετρέλανε εκατομμύρια νέες και νέους, όχι μόνο
στην Ελλάδα, αλλά και στην Τουρκία. Αλλά το να τρέχουν αποπίσω του, σε κάθε
βήμα του, οι κάμερες το θεωρώ υπερβολικό.

Τα ίδια θέλω να πω και για την Άννα Βίση: όμορφη, γεμάτη σφρίγος και με την
ψυχή της δοσμένη σε ό,τι παρουσιάζει, μού έκανε μεγάλη εντύπωση, στην ιστορική
εκδήλωση στη Λευκωσία, για την είσοδο της Κύπρου στην E.E. Αλλά όχι και τόσες
κάμερες «στην ποδιά της», βρε αδελφέ! Και τι ήταν αυτό το «Άννα, για σένα
ζούμε!», που της φώναζαν, παραληρώντας, χιλιάδες νέοι που παρακολουθούσαν το
σόου της;

Να ξαναγυρίσω, όμως, στις χορωδίες: τελευταία, πήγα σε τέσσερα χορωδιακά
φεστιβάλ: στην Ξάνθη, στη Ναύπακτο, στην Πρέβεζα και στη Νέα Κίο (Ναύπλιο) και
απήλαυσα τα τραγούδια 30 τουλάχιστον χορωδιών. Κι όμως, όλη αυτή η
καταπληκτική δουλειά που γίνεται στην περιφέρεια, με μεγάλους κόπους και
θυσίες, ουδέποτε φτάνει στην τηλεόραση και τον αθηναϊκό Τύπο! Ακόμη και το
φεστιβάλ για τον Θεοδωράκη, στη Ναύπακτο, με εκατοντάδες χορωδούς και δεκάδες
μαέστρους, δεν απέσπασε ούτε μισού λεπτού ενδιαφέρον για τη δημόσια τηλεόραση!

Και διάβαζα, προ ημερών, ένα δημοσίευμα του Στέλιου Ελληνιάδη, που λέει ότι
υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα… 6.500 χορευτικές ομάδες με 3.000
χοροδιδασκάλους – φαινόμενο πρωτοφανές σε παγκόσμιο επίπεδο! Κι όμως, αυτές οι
χορωδίες, αυτές οι χορευτικές ομάδες με το τεράστιο έργο, είναι προορισμένες
να ζουν στην άκρη του δρόμου, μακριά από την Πολιτεία…

Και δεν λέω να τους δίνει το κράτος λεφτά – που θα ‘πρεπε. Λέω κάτι το πολύ
απλό: να τους προσφέρει η δημόσια τηλεόραση λίγη ώρα, μια φορά στις 10 μέρες,
για να παρουσιάζουν την – εξαίρετη – δουλειά τους. Ζητάω πολλά;