Tο «τιμημένο»…

Στην Πορτογαλία, η Εθνική Ελλάδος δεν είχε προλάβει καλά καλά να πάρει το
Κύπελλο του Euro και στην Ελλάδα το εθνικό τραγούδι «σήκωσέ το, το γ…
(διάφορα επίθετα αντικαθιστούν τον πρωτότυπο) δεν μπορώ, δεν μπορώ να
περιμένω» πρόλαβε και έγινε σουξέ. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη
ευκαιρία για να αναδείξουν οι Νεοέλληνες το χιούμορ τους. Και καθώς το θέατρο
είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας, οι καλλιτέχνες δεν έχασαν την ευκαιρία να
επιστρατεύσουν επί σκηνής το κυρίαρχο σύνθημα και να το ρίξουν στο κοινό.
Πρόσφορο έδαφος η κωμωδία. Και μάλιστα η αριστοφανική κωμωδία, όπου ο φαλλικός
οίστρος κυριαρχεί. Δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να δεις ποιο είναι το
«ευλογημένο» ή το «τιμημένο» ή το «ονειρεμένο» που σηκώνεται…

…του Αριστοφάνη

Ανιστόρητη ή ασυγχώρητη προσθήκη; Ό,τι και να πουν οι φιλόλογοι, είναι
ευρηματική. Ενταγμένη σε χρόνο ντε τε, με χιούμορ και αμεσότητα στις
αριστοφανικές παραστάσεις που παίζονται αυτόν τον καιρό σε αρχαία και νεώτερα
υπαίθρια θέατρα, δεν μένει ανεπίδοτη από τους θεατές που αισθάνονται την
οικειότητα ενός «οικογενειακού» αστείου. Το… εθνικό μας σουξέ το ακούσαμε
στη «Λυσιστράτη» του Εθνικού Θεάτρου, όπου ο Κινησίας κυνηγώντας τη Μυρίνη, με
υψωμένο το «τιμημένο», δεν μπορεί να περιμένει. Το ακούσαμε στην παράσταση του
Θεάτρου Τέχνης «50 χρόνια Αριστοφάνης» στο αντίστοιχο απόσπασμα της
«Λυσιστράτης», όπου το «ονειρεμένο» τού ξεσηκωμένου Κινησία δεν μπορεί να
περιμένει. Το ακούσαμε και στον «Πλούτο», όταν η μαγκούρα του μπήγεται στο
ιερό, για να δει ο τυφλός, ενώ ο χορός ως επίκληση άδει περιμένοντας να
σηκωθεί το «ευλογημένο». Έτσι κι αλλιώς, ο πολυβραβευμένος στην αρχαιότητα
ποιητής δικαιούται το Κύπελλο, που 2.500 χρόνια μετά σηκώνει το ελληνικό
θέατρο, με μια σύγχρονη αίσθηση του χιούμορ.