…στο «Bαρούλκο»

H επιστροφή για μένα από τα μακρινά μέρη της Βόρειας Αμερικής, ένα ταξίδι
τούτη τη φορά σημαδεμένο από μπάρμπεκιου, νεοϋορκέζικη πίτσα και άλλες
ημισαβούρες, μου έκανε, μόλις πάτησα τα πάτρια εδάφη, να θέλω να γευθώ Ελλάδα.
H Ελλάδα του 2004 όπως την ερμηνεύει ο Λευτέρης Λαζάρου στο καινούργιο του
καλοκαιρινό σπιτάκι, στο Bοβοville του Αμαρουσίου. Ο γνωστός Έλληνας σεφ και
μάστορας της θαλάσσιας δόξας έχει αφήσει τις παραλίες και τα yacht club φέτος
για να είναι πιο κοντά στο επίκεντρο των γεγονότων. Στο ύψος του Ολυμπιακού
Σταδίου, απέναντι από το Carrefour σε ένα αίθριο.

Ο χώρος είναι όμορφος. Ή μάλλον πιο σωστό θα ήταν να πω ότι τον έκανε όμορφο
με την παρουσία του Βαρούλκου. Τα 120 περίπου καθίσματα (περισσότερα από κάθε
άλλο χώρο που έχει στεγαστεί) είναι αμφιθεατρικά τοποθετημένα, σε διάφορα
επίπεδα, έτσι ώστε το κάθε τραπέζι να έχει θέα την μίνι θαλασσίτσα-πισίνα που
αποτελεί το κυρίαρχο διακοσμητικό στοιχείο. Τα ξύλινα πατώματα θυμίζουν το
deck ενός πλοίου. Οι γνωστές φωτογραφίες που κρέμονται στο κατάστημα στον
Πειραιά είναι κρεμασμένες κι εδώ, δίνοντας ένα οικείο στοιχείο στον καινούργιο
αυτό χώρο.

Ο Λευτέρης αγαπάει όλα τα πιάτα του, έτσι τουλάχιστον κατάλαβα και χάρηκα όταν
πήγαμε τις προάλλες και δοκιμάσαμε κάτι που είχα να φάω από τα χέρια του από
την πρώτη φορά που τον επισκέφθηκα πριν από 12 ακριβώς χρόνια. Μιλάω για ένα
από τα πρώτα πιάτα ταυτότητάς του, τα καλαμαράκια με σάλτσα πέστο σερβιρισμένα
πάνω σε λεπτές σαν κλωστές τηγανιτές πατάτες. Είναι ένα πιάτο Dorian Grey –
παρ’ όλο το πέρασμα του χρόνου δεν έχει αλλάξει καθόλου, είναι ακόμα νεανικό
και φρέσκο. Ο Λευτέρης είναι ακούραστος στις δημιουργίες του. Μας έφερε μια
φωλιά από παρμεζάνα γεμισμένη με φρεσκότατες μίνι γαρίδες Σύμης, τραγανές σαν
τσιπς με όλο το άρωμα της θάλασσας να μοσχοβολάει. Δοκιμάσαμε και την κρεμμώδη
μαύρη σούπα για άλλη μια φορά, αυτή που κάνει με μελάνι σουπιάς, σπαράγγια και
διάφορα είδη ψαριών αναλόγως την εποχή. Αυτή τη φορά χρησιμοποίησε μάγουλα
σφυρίδας. Εξαιρετική η σούπα. Ένα πιάτο που μου άρεσε ιδιαίτερα προχθές ήταν
το ριζότο με αχινό. Το ριζότο είχε σχεδόν γήινο χρώμα και ο αχινός με όλα τα
ζουμιά του απλωμένα στο κέντρο. H γεύση λεπτή, ένα παιχνίδι μεταξύ της ιώδους
γεύσης του αχινού και της πιο προσγειωμένης γεύσης και υφής του ρυζιού.

Εκεί θα τελειώσω. Τα επιδόρπια έρχονται ως συνήθως σε πιάτα για μοίρασμα ώστε
να μπορεί ο καθένας να δοκιμάσει τρεις, τέσσερις, πέντε διαφορετικές αμαρτίες
πριν καταλήξει σε αυτό που του ταιριάζει περισσότερο! Εμένα μου πάει η
σοκολάτα, κυρίως όταν είναι σε μορφή τάρτας με raspberries.

Όλα αυτά χωρίς να ταλαιπωρηθώ μέσα στη βραδινή κίνηση προς Πειραιά. Το
Βαρούλκο στο Liberty είναι σχεδόν δίπλα μου στα βόρεια προάστια.

«Βαρούλκο» στο Liberty. Λεωφ. Κηφισίας 10 – 12. Παράδεισος Αμαρουσίου.
Τηλ. 210.4112043 και 210.6840392