Tο Tέταρτο κουδούνι

Στην Επίδαυρο, την περασμένη Παρασκευή, η Κυρία Ασπασία Παπαθανασίου.
Για τις «Βάκχες» του Ρονκόνι.

«Δε σας είδαμε χτες στο Ηρώδειο (σ.σ. στην παράσταση της τρίτης
«εκδοχής» του «Οιδίποδος» του Νιναγκάουα – στη δεύτερη, τη δίγλωσση, στο
Τόκιο, το ’86, είχε κάνει η ίδια την Ιοκάστη στα ελληνικά).

«Μα, έβλεπα την Εθνική! (σ.σ.: που έπαιζε με την Τσεχία). Αύριο θα
πάω…».

Και μείναμε κάγκελο.

Είπα να μη γκρινιάξω πάλι, μέρες τέτοιας εθνικής ανάτασης κι ομοψυχίας που
‘ναι – καλά παίξανε τα παιδιά, μπράβο στον Ζαγοράκη (φωτογραφία) και σε όλους,
χάρηκα κι εγώ, συγκινήθηκα κι εγώ -, αλλά, ε, δεν κρατιέμαι. Κι ας βγω «οφ».

Όχι κι έτσι, ρε παιδιά – ψυχραιμία! Πάει, χάθηκε το μέτρο… Οριστικά.

Τι παρουσιαστές να ουρλιάζουν σεληνιασμένοι – μόνον ο Γιάννης
Διακογιάννης πρόλαβε να ψελλίσει κάτι για προβλήματα που δεν πρέπει να
ξεχνάμε… -, τι να καίγεται η Ελλάς απ’ άκρου εις άκρον, τι αυτοκίνητα
αναποδογυρισμένα να τα βαράνε απ’ τον ενθουσιασμό με λοστούς, τι ο
Μακαριώτατος να αναλαμβάνει ως εκπρόσωπος του χριστιανού ορθοδόξου Θεού την
ευθύνη για την επιτυχία και να θυμάμαι τον Παπαδόπουλο και τη Δέσποινα που
κουβαλούσαν το ’71 απ’ την Τήνο την εικόνα της Παναγίας για να βοηθήσει τον…
Παναθηναϊκό που θα ‘παιζε στον τελικό του τότε Κυπέλλου Πρωταθλητριών με τον
Άγιαξ – να μιλήσω για «όπιο των λαών» ή καθόλου «τρέντι» δεν είναι, και ποιος
θα καταλάβει; -, τι στο «τοπ τεν» ο Εθνικός Ύμνος, τι η Δέσποινα Βανδή ως άλλη
Ουμ Καλσούμ, τι καμπάνες να χτυπούν, τι παπάδες ν’ ανοίγουν σαμπάνιες, τι στην
τελευταία μόδα η ελληνική σημαία ως παρεό, τι το κύπελλο που ‘γινε «κούπα», τι
«το μέγα πλήθος και το μέγα πάθος», τι ο Τσόρτσιλ κι «οι ήρωες που πολεμούν
σαν Έλληνες», τι «ποbή» και «ποbή» ν’ ακούμε και να ξανακούμε – απ’ το Ελ
Βενιζέλος ώς το Καλλιμάρμαρον… -, τι «τιτάνες» και τι «ήρωες» και τι «εθνικό
έπος»…

Εγώ, δηλαδή, θα πρότεινα, έτσι που ‘ρθαν τα πράγματα, απ’ την επόμενη
παρέλαση, αφού ψιλοπετάξαμε έξω τους Αλβανούς, να παρελαύνουν πια αντί των
παλαιών πολεμιστών οι παλαιοί ποδοσφαιρισταί.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Αμ’ ο άλλος… Φορητή σούπερ μίνι τηλεόραση στο χέρι και
κατέφθασε ο θρασύτατος στην Επίδαυρο – με το κάμπριο το διθέσιο και την
καλλονή δίπλα – για το «Μισός αιώνας Αριστοφάνης» του «Θεάτρου Τέχνης»
την προπερασμένη Παρασκευή. Για να παρακολουθεί παράλληλα τον αγώνα Εθνικής –
Γαλλίας! «Έφαγα φρίκη», που λένε, όταν τον είδα.

Καλά, βρε χριστιανέ, γιατί δεν καθόσουνα σπίτι σου να δεις τον αγώνα με
την ησυχία σου, με τα σώβρακα, και να πας Επίδαυρο το Σάββατο; H κουλτούρα σε
μάρανε…

Ότι ελάχιστο κόσμο μάζεψε λόγω των «ειδικών συνθηκών» Euro 2004 η
πρεμιέρα της παράστασης ήταν αναμενόμενο. Αλλά να δείτε σούσουρο μόλις
τελείωσε, ταυτόχρονα σχεδόν με τη λήξη και του αγώνα, και το νέο της νίκης μας
διαδόθηκε – το θέατρο ήδη σειόταν απ’ τα δονούμενα ως δονητές κινητά που
‘στελναν το μήνυμα του ελληνικού γκολ – ως αστραπή στο κοίλον… Εν ριπή
οφθαλμού ξεχάστηκε η παράσταση.

Ποδόσφαιρο + Εθνική – Αριστοφάνης + «Θέατρο Τέχνης», σημειώσατε στάνταρ
1. Γιώργο, χάσαμε…

Ήταν βέβαια στην παρέα, στον «Λεωνίδα», μετά την παράσταση, κι ο
Παντελής, ένας δεκαεπταμισάρης με ξεσκισμένα τζιν, γιος φίλου, άρτι
«απολυθείς» των Πανελληνίων, που μας δήλωνε ότι μετά την απογοήτευση που ‘χε
με την AEK το σιχάθηκε το ποδόσφαιρο και προτίμησε να ‘ρθει Επίδαυρο.

Τώρα, ενθαρρυντικό να το θεωρήσω;

Το έργο του Αμερικανού Πίτερ Παρνέλ «QED» – προσωρινά μεταφρασμένο σε «Τι
απέδειξε ο κ. Φέινμαν» -, αντλημένο απ’ τη ζωή του κορυφαίου Αμερικανού
φυσικού Ρίτσαρντ Φέινμαν (1918-1988), θα παρουσιάσει το χειμώνα – από 15
Οκτωβρίου μέχρι 15 Ιανουαρίου – ο Γιώργος Κοτανίδης (στη φωτογραφία) στο
θέατρο «Ροές».

Νομπέλ Φυσικής 1965 για τη δουλειά του πάνω στην κβαντική
ηλεκτροδυναμική – Quantum ElectroDynamics, εξ ου (από τα αρχικά που συμπίπτουν
με τα αρχικά του Quod Erat Demonstrandum, του όπερ έδει δείξε στα λατινικά)
και ο τίτλος του έργου, – αλλά και τζαζίστας και «κυνηγός γυναικών», ο Φέινμαν
έγινε ήρωας θεατρικού έργου με δυο πρόσωπα -ο φυσικός και μια φοιτήτριά του –
ύστερα από παραγγελία στον συγγραφέα του «χτυπημένου» – όπως κι ο Γιώργος
Κοτανίδης – με τη Φυσική Άλαν Άλντα, ο οποίος έπαιξε τον βασικό ρόλο στην
πρεμιέρα του έργου το 2001 στο «Λίνκολν Σέντερ» της Νέας Υόρκης.

H μετάφραση είναι του Γιάννη Μηλιού και του Γιώργου Κοτανίδη ενώ τη
σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Ιωσήφ Βαρδάκης.