Nέοι δημιουργοί και έπαθλα «Για πάντα»

Ο Γιώργος Ηλιόπουλος βραβεύθηκε στους A’ Θεατρικούς Αγώνες Νέων Δημιουργών για το έργο του «Για πάντα»

Το έργο του Γιώργου Ηλιόπουλου «Για πάντα» σε σκηνοθεσία Βαρβάρας Δούκα
θα παιχτεί για είκοσι παραστάσεις στις αρχές της ερχόμενης χειμερινής περιόδου
στο θέατρο «Ιλίσια – Βολανάκης»: είναι το υπεσχημένο έπαθλο για το Βραβείο
Καλύτερου Έργου και Καλύτερης Παράστασης, το οποίο απέσπασε στους A’
Θεατρικούς Αγώνες Νέων Δημιουργών που οργανώθηκαν στον ίδιο χώρο από τον
θεατρικό παραγωγό Τάσο Παπανδρέου με τη συμπαράσταση της Μιμής Ντενίση ύστερα
από πρωτοβουλία της ηθοποιού – σκηνοθέτριας – συγγραφέα Μαριάννας Κάλμπαρη.

Οι πέντε παραστάσεις των τεσσάρων ελληνικών και ενός ξένου έργων που
επελέγησαν από επιτροπή (Αντώνης Γαλαίος, Εύα Γεωργουσοπούλου, Τζωρτζίνα
Κακουδάκη, Μαριάννα Κάλμπαρη, Θοδωρής Πετρόπουλος, Γαβριέλλα Τριανταφύλλη),
παρουσιάστηκαν από πέντε, νεανικές στην πλειονότητά τους, ομάδες στο κοινό και
σε επιτροπή που αποτελούσαν οι Κώστας Γεωργουσόπουλος (πρόεδρος), Μάγια
Λυμπεροπούλου, Γιώργος Μπράμος, Παύλος Μάτεσις, Εύα Νάθενα και Διαγόρας
Χρονόπουλος.

H επιτροπή βράβευσε επίσης για την ερμηνεία τους εξίσου τη Μένη Κωνσταντινίδου
για τον ρόλο της Ντέμπορα στο «Τι να κάνουμε με τον Αντώνη;» της Κωνσταντίνας
Γιαχαλή σε σκηνοθεσία Ανθής Ανδρεοπούλου και τον Γιωργή Τσαμπουράκη για τον
ρόλο του Μαρκ στο «Άλλοι άνθρωποι» του Κρίστοφερ Σιν σε σκηνοθεσία Αργύρη
Καβίδα και τους Μαρία Βασιλάκη και Αντώνη Βολανάκη για τα σκηνικά και τα
κοστούμια τους, αντίστοιχα, στο «Άλλοι άνθρωποι».

Επίσης απένειμε διακρίσεις στο έργο της Κωνσταντίνας Γιαχαλή «Τι θα
κάνουμε με τον Αντώνη;» και στους έμπειρους ηθοποιούς Ντίνα Αβαγιανού και Νίκο
Αρβανίτη για τη συμμετοχή τους στο «Για πάντα», «δίνοντας την ευκαιρία να
βραβευθούν δύο νέοι ηθοποιοί που υπόσχονται πολλά».

H επιτροπή, πάντως, στο σκεπτικό που διάβασε ο κ. Γεωργουσόπουλος παρουσία των
άλλων μελών – απουσίαζαν η Μάγια Λυμπεροπούλου και ο Διαγόρας Χρονόπουλος –
επισημαίνει με δίκαιη αυστηρότητα ότι «η γενική ποιοτική στάθμη των υποψηφίων
και επιλεγέντων έργων δεν ήταν υψηλή». Και ότι «τα κείμενα πάσχουν από τη
γνωστή τηλεοπτική τεχνική και μανιέρα όταν δεν αναλίσκονται σε ψευτοποητικές
και φιλοσοφικές θεωρίες. Ως δομή, τεχνική γραφής, συγκρότηση χαρακτήρων ή
δημιουργία καταστάσεων διακρίνονται από απειρία ή εμφανή μιμητισμό ξένων,
ιδιαίτερα αμερικανικών προτύπων».

Ενώ χαρακτηρίζει, όσον αφορά τη σκηνοθεσία, «χαώδη» την απόσταση ανάμεσα «σε
ερασιτεχνικές απόπειρες και δύο υπεύθυνες επαγγελματικές προτάσεις» και, ως
προς τη στάθμη της υποκριτικής, αναφέρεται σε «πλημμελή εκπαίδευση των νέων
ηθοποιών» και «καταφυγή, λόγω αμηχανίας και ευκολιών, στο τηλεοπτικό
υποκριτικό αλφάβητο».