Παρακμή ανελέητης ομορφιάς!

Ποτέ άλλοτε στη δημοσιογραφική μου διαδρομή δεν έτυχε το βλέμμα μου να
καθηλωθεί από μια τέτοια κατακλυσμιαία φαντασία και να πνιγεί από την
ποταμιαία εικαστική πανδαισία ενός κόσμου που τόσο τελετουργικά αλλά και με
απίστευτα κτηνώδη βαρβαρότητα διανύει την απόσταση που χωρίζει την ανελέητη
χλιδή της εξουσίας από την Αχερουσία της Κόλασης. Με ενδιάμεσο σταθμό το
Χοιροστάσιο της ρωμαϊκής, δηλαδή… της σημερινής δυτικής καταναλωτικής
απληστίας!

Το 1969, ο ντοτόρε του ιταλικού μεταπολεμικού θαύματος, αποφασίζει να
ανοίξει το volume της διαστροφής στη διαπασών. Τόσο, μα τόσο δυνατά, ώστε διά
του εικαστικού… θορύβου να υπερκεράσει και το «Dolce vita» και το «8 1/2».
Άλλωστε, το «Σατυρικόν» είναι το σημείο διασταύρωσης των δύο… Φελινειάδων.
Από τη μια η μεγαλειώδης παραλυσία της σύγχρονης και της κάθε «Ρώμης» από τη
«Γλυκιά ζωή», από την άλλη η διαρκής κρίση ενός καλλιτέχνη που σχολιάζει αλλά
ταυτοχρόνως παραδίδεται στις ηδονές αυτής της γλυκιάς εξουσίας.

Το αποτέλεσμα είναι σοκαριστικό. Με αφορμή τον Πετρώνιο, μετατρέπει την
άρχουσα ελίτ της Αρχαίας Ρώμης σε μια λαμπρή, μνημειακή τοιχογραφία με
άπληστους, λαίμαργους, ανθρωπόμορφους… χοίρους. Το σώμα ως σεξουαλικό σκεύος
προς πάσα ικανοποίηση του οποιουδήποτε και με τους οποιουσδήποτε. Ο λόγος ως
εργαλείο προσβολών, ύβρεων, συκοφαντιών και ανελέητων χαρακτηρισμών. Το
στομάχι ως δοχείο υποδοχής απίστευτων ποσοτήτων κρέατος. Ο τόπος ένα απέραντο
πορνείο, ένα σαλόνι όπου τα «πιάτα» με τα εδέσματα ανακατεύονται με οτιδήποτε
αποβάλλει ο ανθρώπινος οργανισμός. H λαμπρή, κραταιά, μοναδική, ακατανίκητη
Ρώμη σε μορφή τυμπανιαίου πτώματος. Μοσχοσιτεμένου από τόνους χοιρινού,
χορτασμένου από πάσης φύσεως ηδονές, συμπεριλαμβανομένων όλων όσων περιέχει
κάθε λεξικό της νεοελληνικής γλώσσας και μπαϊλντισμένου από κάθε μορφής
βαρβαρότητες. Μηδέ του κανιβαλισμού εξαιρουμένου. Ανατριχιαστικό!

«Σατυρικόν»: H λαμπρότερη Όπερα… χοιροστασίου που έγινε ποτέ!

Στην πραγματικότητα πρόκειται για το πιο μεγαλειώδες, κολασμένο,
πορνογραφικό κύκνειο άσμα κάθε «ρωμαϊκής» δύναμης που πέρασε και κούρσεψε
αυτόν τον πλανήτη. Αυτός είναι ο λόγος όπου ούτε σενάριο με κλασική
δραματουργική ανάπτυξη, ούτε πρόσωπα ως χαρακτήρες υφίστανται. Εξηγώ. Δεν
πρόκειται για εξιστόρηση της ιστορίας του Ενός, αλλά για την οπερατική
εικονογράφηση του Όλου. Ο θρόνος, η Αυλή, οι αυλοκόλακες, οι πόρνες και το
υπηρετικό προσωπικό ενός απέραντου, πολυτελούς νεκροτομείου. Όπου η απόσταση
από την κουζίνα, την τουαλέτα, την τραπεζαρία, την κρεβατοκάμαρα και το σαλόνι
είναι μηδενική. Μια διαρκής, ατελείωτη, οργιαστική τελετουργία, που αν την
δεις από ψηλά, μοιάζει με καθοδική πορεία πανάρχαιων αριστοκρατικών και
αποκτηνωμένων ζόμπι. Μια πορεία από την επίγεια δόξα και την πλήρη ασυδοσία
προς την Κόλαση του Δάντη!

H ασταμάτητη πορεία ενός ξέφρενου πλήθους άρχοντα… τεράτων που έχουν
αντιμεταθέσει το «εργαλείο» τους στο μυαλό τους, τα οπίσθιά τους στο στόμα
τους και την καρδιά τους στον καμπινέ! Αφού πρώτα μπογιατιστούν και
παμφουμαριστούν, στη συνέχεια, με ζωγραφισμένη την ευτυχία στο νεκροζώντανο
πρόσωπό τους θα πορευτούν προς το χρυσοποίκιλτο αφοδευτήριο, για να
κολυμπήσουν στον πλούσιο απόπατο των χοίρων. Με απλά λόγια, σύγχρονο όσο το
Σήμερα και προφητικό όσο μας επιφυλάσσει το Αύριο. Μπροστά σ’ αυτό το ανελέητο
μαστίγωμα και στην ολοκληρωτική αποκτήνωση, με εφαλτήριο τη μέγιστη, την
αστρονομική διαστροφή της εξουσίας, το «1984» του Όργουελ φαντάζει σαν Μίκι
Μάους! Μέγας ήσουν Φεντερίκο Φελίνι και θαυμαστά τα έργα σου!

Σέντρα, κεφαλιά, έξω η μπάλα

Απέναντι των Γάλλων πρωταθλητών και του Ντανιέλ Οτέιγ, η πολυπρόσωπη επίθεση
της Γηραιάς Αλβιώνας. Με τρία πηδηματάκια: κατεβασιά, σέντρα από τα πλάγια,
κεφαλιά. Αλλά διαρκώς η μπάλα έξω από τα δίχτυα!

Το προπονητικό τιμ τού «Intermission» αποτελείται από δύο θεατρικούς, τον Μαρκ
Ο’ Ρόου (σεναριογράφος) και τον Τζον Κρόλι (σκηνοθεσία). Αν τώρα εκλάβει
κανείς το αποτέλεσμα ως προζέσταμα και ως πρώτο φιλικό αγώνα πριν από το
επερχόμενο Euro 2004, τότε πιάνουν δέκα στα δέκα. Γρήγορες εναλλαγές, άρτια
φυσική κατάσταση, ασταμάτητοι συνδυασμοί και απανωτές κατεβασιές. Οι
πασίγνωστες αρετές κάθε βρετανικής ομάδας. Αν όμως, αυτή την ίδια ομάδα την
βάλεις να παίξει στον κρίσιμο τελικό, τότε… άντε για!

Ίσως να μην έχει πλήρως διαπιστωθεί, αλλά το μόνιμο πρόβλημα των περισσότερων
ταινιών των τελευταίων ετών είναι η σεναριακή κοινοτοπία. Δηλαδή, τα ίδια
Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Απόδειξη; Ιδού, σε γενικές γραμμές, η
ιστορία του Μαρκ Ο’ Ρόου:

«Intermission»: Ο Κόλιν Φάρελ natural born killer

Καμιά δεκαριά κάτοικοι του σημερινού Δουβλίνου περιστρέφονται ζαλιστικώς γύρω
από τον άξονα «η ζωή συνεχίζεται». Μα τι λέτε, καλέ; Σιγά, που δεν το ήξερα.
Και το εξηγώ. Ο ένας παίκτης (ας πούμε ο Μπέκαμ, δηλαδή ο Κόλιν Φάρελ σε τρίτο
ρόλο) είναι γεννημένος εγκληματίας. Ο άλλος είναι τσαντίλας, ο τρίτος άνεργος,
ο τέταρτος τραπεζίτης (που εγκαταλείπει τη γυναίκα του ύστερα από 14 χρόνια,
για να τα φτιάξει με μια μικρούλα), ο πέμπτος είναι η… μικρούλα (η οποία
εγκατέλειψε τον τσαντίλα για το πορτοφόλι του τραπεζίτη), ο… έκτος είναι η
αδελφή της ίδιας μικρούλας, με χαρακτηριστικό σωματικό ντεκόρ το μουστάκι που
αρνείται να… ξυρίσει, και δέκατος ο μπάτσος. Ακραίος, επιθετικός και…
ταύρος. Δηλαδή Πινακοθήκη Καλών, Κακών και Άσχημων «τεράτων».

Πινακοθήκη με την εξής απλοϊκή σημειολογία: η εξουσία είναι καταπιεστική. Γι’
αυτό από καιρού εις καιρόν πετάξτε και καμιά πετρούλα. Οι άνθρωποι κατά βάθος
είναι καλοί, αλλά ενίοτε παρεξηγημένοι. Γι’ αυτό αξίζει να τους δίνει κανείς
μια δεύτερη ευκαιρία. Και οι συμπτώσεις απροσμέτρητες. Γι’ αυτό ποτέ δεν
ξέρεις τι σου ξημερώνει. Για να καταλάβετε, είναι περίπου σαν τον
«Δεκαπενταύγουστο» του Κωνσταντίνου Γιάνναρη. Με το ίδιο πάνω κάτω
περιεχόμενο, την ίδια «λογική» και την ίδια αισθητική. Παράλληλες ιστορίες που
διαρκώς συγκλίνουν. Με την εξής διαφορά. Ο Γιάνναρης τολμάει την υπέρβαση (με
το… θαύμα, έστω το μεταφυσικό), ενώ ο Τζον Κρόλι, αν και πιο επιδέξιος
κινηματογραφιστής, είναι κολλημένος στον αυτονόητο νατουραλισμό. Να πω τι
αισθάνθηκα; Την πρώτη ώρα βαριόμουν. Σαν να βλέπω την Εθνική Αγγλίας στην ίδια
μονότονη, επιθετική τακτική. Σέντρα από τα πλάγια, κεφαλιά, έξω από την εστία.
Ευτυχώς, στο δεύτερο ημίωρο… ξύπνησα. Ο μπάτσος (Κολμ Μίενι) παίρνει την
ομάδα πάνω του και μ’ έναν κεραυνό από 30 μέτρα παραλίγο να ξεριζώσει τα
γκολπόστ!

Οι ΗΠΑ σε Πρωτάθλημα Νηπιαγωγείου

Αν Γαλλία και M. Βρετανία κερδίζουν εισιτήριο για τον τελικό του
(κινηματογραφικού) Euro 2004 αυτής της εβδομάδος, οι δύο ομάδες… με
συγχωρείτε, εννοούσα ταινίες από τις ΗΠΑ, καταφέρνουν το αδιανόητο. Κατακτούν
το εισιτήριο πρόκρισης για τη συνάντηση που θα κρίνει τον νικητή στο
Πρωτάθλημα Νηπιαγωγείου! Ως εξής:

H πρώτη ομάδα ονομάζεται «Jersey girl» (Γλυκός μπελάς) και κατεβαίνει με
προπονητή τον Κέβιν Σμιθ.

Ο τύπος που άρχισε την καριέρα του με τους «Clerks» υπογράφοντας υποσχετική
για διάδοχος του Γούντι Άλεν και που στη συνέχεια προσγειώθηκε ανώμαλα,
καταλήγοντας να τρέχει πίσω από τη σκόνη των άλλων.

Ως εκ τούτου, φυσικό και αναμενόμενο είναι ο εν λόγω… «Μπελάς» να ανήκει
στην κατηγορία… μαζορέτας (να το βλέπουμε μασουλώντας ποπ κορν πριν από την
κυρίως ταινία). Χωρίς χαρακτήρα, ύφος, ταυτότητα, χωρίς καν ερμηνείες.

«Γλυκός μπελάς»: Μπεν Άφλεκ – Τζένιφερ Λόπεζ, περασμένα μεγαλεία και θυμώντας τα να γελάς!

Δηλαδή, εξερχόμενος εκ της αιθούσης και κλαίγοντας τα λεφτά σου, αναρωτιέσαι
μεγαλοφώνως. Τώρα δα τι είδα; Κομεντί, μελόδραμα ή… μπέιμπι σίτερ;

Το εξηγώ, για να μην παρεξηγηθώ. Αφού μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά η Τζένιφερ
Λόπεζ, σύζυγος (επί της οθόνης) του Μπεν Άφλεκ, αφήσει την τελευταία της πνοή,
λόγω ανευρύσματος που έσκασε στη διάρκεια του φυσικού της τοκετού, ο δύστυχος
πατέρας και εργασιομανής μιας εταιρείας, μένει χήρος, μόνος και… μπαμπάς.

Έτσι, με σπασμένα νεύρα και με ηθικό… Πανηλειακού, χάνει τη δουλειά του και
καταλήγει το πρωί να ξεβουλώνει φρεάτια του δήμου και το βράδυ να ξεσκατώνει
τη μικρούλα. T

α χρόνια περνάνε, η κορούλα μεγαλώνει, αλλά το όνειρό του δεν γερνάει. Διακαώς
επιθυμεί να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη και τη μεγάλη ζωή.

Όμως, το μουσικό τραγουδιστικό ταλέντο της κόρης του, ο έρωτας της Λιβ Τάιλερ
και η ανθρωπιά του χωρίου με την ονομασία Χάιλαντς τον επαναφέρουν στην
αμερικανική οικογενειακή θαλπωρή.

Να σας πω τι με συντάραξε;

Το γεγονός πως ο αθεόφοβος επί 7 συναπτά χρόνια, μέχρι να φύγει από μέσα του
κάθε ίχνος Τζένιφερ Λόπεζ και να αναπληρωθεί από Λιβ Τάιλερ, ξεχαρμάνιαζε τη
σεξουαλική του ηδονή με τη μέθοδο του βίντεο και των πέντε δακτύλων!

Μαρία Τερέζα του χορού και του Μπρονξ

Τηρουμένων των αναλογιών, η απόδοση της δεύτερης, ακόμα πιο αφελούς,
αμερικανικής ομάδας με τη φανέλα «Honey» (γλύκα) και με προπονητή τον Μπιλ
Γούντραφ, είναι πιο ζυγισμένη και εναρμονισμένη με τις επιθυμίες του target
group που λέγεται «μωρά». Αιλουροειδές και… νεότευκτο μαύρο θηλυκό με τη
συνήθη… ασπρουλιάρικη επιδερμίδα, ώστε να γίνει αποδεκτό από τα λευκά και
καθόλου… ρατσιστικά στίφη, αναδεικνύεται σε Μαρία Τερέζα του χορού, του χιπ
χοπ και του Μπρονξ. Αφού πρώτα με τις ικανότητες και το ταλέντο της διαγράψει
καριέρα χορογράφου και χορεύτριας Μαργκότ Φοντέιν του χιπ χοπ, αφού δηλαδή
αναγκάσει ακόμα και τη Μίσι Έλιοτ (τη… Μαρία Κάλλας στο ραπ) να υποκλιθεί
στο ταλέντο της, στη συνέχεια θα εγκαταλείψει τα μεγαλεία και θα αφοσιωθεί στα
καθήκοντα μιας… Αγίας! Φτιάχνοντας ένα χοροδιδασκαλείο και παραδίδοντας
δωρεάν μαθήματα στην εγκαταλειμμένη πιτσιρικαρία, θα διώξει την ηρωίνη και θα
αγκαλιάσει τη ζωή. Ένα χοροδιδασκαλείο την ημέρα κάνει τα ναρκωτικά και τη βία
πέρα!

«Honey»: H πανέμορφη Μαρία Τερέζα του Μπρονξ και του χιπ χοπ

Για να μην αδικώ, ομολογουμένως δύο πράγματα με εντυπωσίασαν. Το σάουντρακ που
σκάει από μείγμα άγριας μελωδικής… ρυθμολογίας και καμιά δεκαριά διαβολεμένα
νήπια μεταξύ 8 με 12 ετών που επιδίδονται σε εναέρια, χορευτικά κόλπα και που
θα τα ζήλευε ακόμα και ο Μπαρίσνικοφ. Θεέ μου, το αυθεντικό κύτταρο είναι τόσο
επιθετικό, που έτσι και η οικονομία του american dream υποστεί κεφαλοκλείδωμα,
τότε όχι ένας αλλά χιλιάδες Τσε Γκεβάρα θα χορέψουν τον Μπους και τη συμμορία
του στο ταψί. Υποκλίνομαι!

Τα Oscar της εβδομάδας

Ταινίας: «Σατυρικόν» (του 1969)

Ρωμαϊκού οργίου: Το ίδιο

Σκηνοθεσίας: Ο Σάτυρος Φεντερίκο Φελίνι

Ντεκόρ πρωτοφανούς χλιδής: Ντανίλο Ντονάτι (Satyricon)

Κοινοτοπίας: «Intermission»

Επιδεξιότητας: Ο σκηνοθέτηςΤζον Κρόλι (Intermission)

Παικταρά: Κολμ Μίενι (εξαφανίζει Κόλιν Φάρελ)

Νηπιαγωγείου: «Γλυκός μπελάς»

Νηπιαγωγού: Μπεν Άφλεκ

Χορού: «Honey»

Soundrack χιπ χοπ: «Honey»