Θα γίνει της… Kορέας!

«Μία πόζα, Τζέρι;». «Αργότερα…». Διότι η Τζέρι Χολ, άλλοτε μούσα του Μικ Τζάγκερ, βιάζεται να προλάβει την επίσημη προβολή των «Ημερολογίων μοτοσυκλέτας» του Βάλτερ Σάλες. Είναι ο Τσε που την συγκινεί, βλέπετε…

Από σταρ, φάτε μάτια ψάρια. Από θόρυβο (κυρίως αντι… Μπουσικό) να χορτάσουν
και οι στρατιές των ζητιάνων (αυτού του ανθρωπίνου και εξόχως διακοσμητικού
ντεκόρ στη χλιδή των Καννών). Όμως από ταινίες, με αποκαλύψεις, ανακαλύψεις
και πρωτοποριακά φιλμικά «γεγονότα», εκεί τα αφεντικά του φεστιβάλ τα έκαναν
ολίγον μαντάρα. Με άλλα λόγια, «Dogville» μέχρι στιγμής δεν υπήρξε (αν και
μέχρι χτες το βράδυ ουδείς κατάφερε να δει το αναμενόμενο «2046» του Γουόνγκ
Καρ Βάι, επειδή απλούστατα η κόπια… περπατούσε στον δρόμο και η προβολή είχε
αναβληθεί).

Το καλαμπούρι που κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα είναι περίπου το εξής: «Λες ο
τρελός να βραβεύσει τα Μίκι Μάους;». «Μπα» (απαντάει ο άλλος), «τον έχω ικανό
να ψηφίσει την πιο συμβατική ταινία, έτσι για να τους την σπάσει». H τιμή του
φεστιβάλ θα κριθεί από την αυριανή ετυμηγορία της Κριτικής Επιτροπής και
κυρίως από τον… τρελό Κουέντιν Ταραντίνο. Ικανός για όλα. Μπορεί και να μας
διαψεύσει. Γιατί από παιδί και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια. Μια αλήθεια
που εν συντομία λέει το εξής: Γεωγραφικώς τα φαβορί είναι: Ασία, ΗΠΑ (Μάικλ
Μουρ), Λατινική Αμερική (Τσε Γκεβάρα). Έχουμε και λέμε. Έτσι, ως πρόγευση από
τα «πιάτα» του ερχόμενου κινηματογραφικού μας χειμώνα:

ΗΠΑ

«Σρεκ 2»: Χαριτωμένο αλλά κατώτερο του πρώτου. Πάντως, ουδείς κατάλαβε
τους ιδιαίτερους λόγους που οδήγησαν τους εκλέκτορες να τοποθετήσουν το
τρυφερό αυτό τερατάκι στο διαγωνιστικό πρόγραμμα!

«Φαρενάιτ 9/11»: Αποκαλυπτικό (στα όρια του λαϊκισμού), αλλά και
ψυχαγωγικό. Φανταστείτε τον σπουδαίο Γούλφοβιτς να σαλιώνει την τσατσάρα του
και να χτενίζει την… αχυρένια κόμη του. Ο πανούργος Μάικλ Μουρ συναρμολόγησε
γνωστό αποδεικτικό υλικό, το οποίο όμως τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα είχαν
αγνοήσει ή το είχαν παραπετάξει στα ψιλά των εκπομπών τους. H συνενοχή τους
έστρωσε τον δρόμο και ο Μουρ κατέληξε να παίζει μόνος εναντίον όλων. Το CNN
και η Fox τον έκαναν ήρωα!

«Ladykillers»: H μεγαλύτερη απογοήτευση από τους αδελφούς Κόεν. Με τον
Τομ Χανκς να παριστάνει την καρικατούρα του Άλεκ Γκίνες, μετέτρεψαν την
αριστουργηματική μαύρη κωμωδία του Βρετανού Τζόζεφ Μακέντρικ (1955) σε
μπαλαφάρα του αμερικανικού Νότου.

«Mondevino»: Χαμηλόφωνο αλλά αδικαιολόγητα μεγάλο (2.30) ντοκιμαντέρ
του Τζόναθαν Νότισερ. Στο βάθος περισσότερο πολιτικοποιημένο από το «Φαρενάιτ»
και απείρως πιο… καλλιεργημένο. Με βάση το κρασί (Γαλλίας, Καλιφόρνιας,
Σαρδηνίας) όλο το πρόβλημα της σημερινής Οικονομίας.

ΕΥΡΩΠΗ

Ισπανία – «Κακή ανατροφή»: Ό,τι καλύτερο έχει υπογράψει μέχρι στιγμής ο
Πέδρο Αλμοδόβαρ. H διαδικασία… τραβεστοποίησης των πάντων. Προβλήθηκε εκτός
συναγωνισμού, επομένως δεν περιμένει τίποτα. Κρίμα.

Γαλλία – «Κοίτα με στα μάτια»: H ηθοποιός Ανιές Ζαουί παραδίδει
μαθήματα δραματουργίας, σεναρίου και καθοδήγησης ηθοποιών. Επί της ουσίας
όμως, δεν λέει τίποτα καινούργιο. Μπερδεμένες οικογενειακές σχέσεις.

Ιταλία – «Οι συνέπειες του έρωτα»: Ταμίας της Μαφίας, περιμένοντας την
έλευση μιας… βαλίτσας, σκυλοβαριέται σε πολυτελές ξενοδοχείο της Ελβετίας.
Ψυχρό, σαρκαστικό, καλοφτιαγμένο. Από τον Πάολο Σορεντίνο τής νέας και
υποσχόμενης φουρνιάς του ιταλικού κινηματογράφου.

Σερβία – «H ζωή είναι ένα θαύμα»: Μία από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις
που αισθάνθηκα ποτέ. Επί μιάμιση ώρα (από τις 2.30) οι ηθοποιοί του Εμίρ
Κουστουρίτσα τρέχουν πάνω κάτω σαν τρόφιμοι τρελοκομείου.

Γερμανία – «Οι καθοδηγητές»: Από τον νεαρό Αυστριακό Χανς Βαϊνγκάρτνερ.
Τρεις αναρχικοί απάγουν ζάπλουτο που είχε υπάρξει επαναστάτης του… ’68!
Πολιτικά διφορούμενο, αισθητικά ρεαλιστικό σε στυλ «Dogme». Θα συζητηθεί!

Γαλλία – «Εξορίες»: H τελευταία «φούσκα» του Τονί Γκατλίφ. Ουδείς
κατάλαβε με ποια κριτήρια κατέληξε στο διαγωνιστικό πρόγραμμα. Όποιος Έλλην
επιχειρηματίας το πάρει, θα ψωνίσει από σβέρκο!

Γαλλία – «H μουσική μας»: Το τρίπτυχο της «Θείας Κωμωδίας» ως
αντιπολεμικό μανιφέστο του Ζαν Λικ Γκοντάρ. Αν και πιστός και αφοσιωμένος…
υπηρέτης του, εγκατέλειψα στη μέση!

ΑΣΙΑ

Ιαπωνία – «Κανείς δεν ξέρει»: Του Κόρε-Έντα Χιροκάζου. Όταν το «Αγόρι»
του Όσιμα συναντάει τον «Ιβάν» του Ταρκόφσκι. Τέσσερα μικρά παιδιά,
εγκαταλειμμένα από μάνα και πατέρα, δίνουν μάχη με την επιβίωση κλεισμένα σε
μικρό διαμέρισμα μιας μοντέρνας πόλης. Μέσα στις καλύτερες ταινίες της
χρονιάς!

Κορέα – «Old boy»: Ο Παρκ Τσαν Γουκ κάνει με τα κρεμμυδάκια το «Kill
Bill» του Ταραντίνο. Αιματηρό μέχρι βασανιστικής ανατριχίλας και σκηνοθετικά
εντυπωσιακό σαν χορογραφία Μπαλσόι. H καλύτερη σκηνοθεσία του φεστιβάλ!

Ταϊλάνδη – «Τροπική ασθένεια»: Μερικοί Γάλλοι κριτικοί το ύμνησαν αλλά
οι περισσότεροι, μεταξύ αυτών και ο υποφαινόμενος, δεν κατάλαβαν γρυ. Δύο γκέι
στη ζούγκλα και στη συνέχεια μια γυναίκα τίγρις καταβροχθίζει ό,τι βρει.
Μακριά!

Κορέα – «H Γυναίκα είναι το μέλλον του Άνδρα»: Δύο παλιόφιλοι
επιστρέφουν σε μια παλιά αγάπη που είχαν προδώσει. Συμπαθητική απομίμηση
γαλλικού κινηματογράφου. Θα κουράσει.

Ιαπωνία – «Ο αθώος»: Κινούμενα σχέδια με μια ιστορία μελλοντολογίας και
διαστημικής τεχνολογίας σε ατμόσφαιρα «νουάρ». Από την ασταμάτητη και γριφώδη
tech ορολογία σηκώνεις τα χέρια ψηλά!

ΛΑΤΙΝΙΚΗ AMEPIKH

«Ημερολόγια μοτοσυκλέτας» του Βραζιλιάνου Βάλτερ Σάλες. Μέσα στα φαβορί
για μεγάλη διάκριση. Ο 23χρονος Τσε διασχίζει τη Λατινική Αμερική και
συνειδητοποιεί ότι μόνο «με τα όπλα θα γίνει ο κόσμος πιο δίκαιος».
Καλογραμμένο, καλοπαιγμένο, αλλά και political correct, προορισμένο για το
μεγάλο κοινό. Κατώτερο των προσδοκιών!

«Το άγιο κορίτσι» της νεαρής Λουκρητία Μαρτέλ (Αργεντινή). Θρησκευόμενο
κορίτσι που απαγγέλλει προσευχές και ευαγγέλια προσπαθεί να αποπλανήσει ώριμο
γιατρό και μέλλοντα εραστή της μητέρας της. Συνηθισμένο (καθολικό και
Μπουνιουελικό) θέμα.

Χαμηλώνει ο πήχυς

H ιέρεια του γαλλικού σινεμά με τα υπέροχα μάτια, Εμανουέλ Μπεάρ, αποδεικνύει πως δεν είναι πάντα απαραίτητα τα μέσα υποστήριξης στα βαθειά ντεκολτέ

Εν συντομία, η κατάσταση έχει ως εξής. Με την εξαίρεση των ντοκιμαντέρ, οι ΗΠΑ
έχουν πρόβλημα. Από τους καθιερωμένους, τώρα, ο μόνος που παρέμεινε στο ύψος
του είναι ο Πέδρο Αλμοδόβαρ. Οι υπόλοιποι (Κουστουρίτσα, αδελφοί Κόεν,
Γκοντάρ) χαμήλωσαν τον πήχυ. Ακόμα πιστοποιήθηκε η άνοδος Γερμανίας και
Ιταλίας, χωρίς όμως ιδιαίτερες εξάρσεις και πολύ περισσότερο επιβεβαιώθηκε η
ραγδαία ανάπτυξη της… τριτοκοσμικής Λατινικής Αμερικής (Αργεντινή, Βραζιλία,
Μεξικό). Τέλος, όσο κι αν ακούγεται εξωφρενικό, αυτοί που κάνουν παιχνίδι,
χοντρό παιχνίδι, είναι οι Ασιάτες. Προβλέπω ότι συντόμως θα γίνει της…
Κορέας!

LINK

http: //www.festival-cannes.com