Πολύ, μα πολύ ροζ

Ονόματα δεν λέω, αλλά ήταν πολλοί εκείνη τη μεγάλη βραδιά στο Δημαρχείο. Όταν
ο «μπάτλερ» – λευκό σακάκι, μαύρο παπιγιόν – ανακοίνωνε με ύφος Πίτερ Σέλερς:
«Κορίτσια, μπορείτε να αρχίσετε να καρδιοχτυπάτε. Ανεβαίνει ο Σάκης!». Έλα
όμως που δεν ήταν ο Σάκης, αλλά ο Ψινάκης, ο οποίος λέρωσε μάλιστα το χαλί
στον προθάλαμο της δημάρχου με στάχτη (τσιγάρου). Κι ακολούθησε – σιγά μη δεν
πούμε ονόματα – η Δάφνη Μποκότα με ροζ λιλά – «πετσί» γκαμπαρντίνα και λιλά
ψηλοτάκουνες μπότες, έως το γόνατο η αθεόφοβη, αλλά δίχως σπιρούνια και καυτές
σέλες. «Μα πού είναι ο Σάκης; Τον περιμέναμε στις 7.30 κι έχει πάει 9». Και να
σου και η κυρία του «Prive»-Κατρίτση με ροζέ γόβα, να βγάζει το πανωφόρι και
να η ετικέτα στο φόρεμα χαμηλά, πολύ χαμηλά στην πλάτη. «Νά ‘τη, φαίνεται η
ετικέτα, Κάλβιν…». Και πριν προλάβω να δω ποιος λέει τι, γυρνάω προς την
κυρία – μέλος του δημοτικού συμβουλίου που διαβεβαιώνει «σιγά μην πάω στη
συνεδρίαση και να χάσω τον Σάκη», και ξαναγυρνάω ακόμη περισσότερο για να δω
μία άλλη νεαρά, που βλέπει κυρία να περιφέρεται με κρεμασμένο κινητό στην
πλάτη (!) και ρωτάει ευγενικά «να της κρεμάσω κι εγώ το δικό μου γιατί ίδρωσε
το χέρι μου και πώς θα αγγίξω τον Σάκη (;)… Ώσπου ανεβαίνει ο Σάκης λίγο
πριν πέσω από το γύρω γύρω και ψιθυρίζω «θέλω κι εγώ αυτόγραφο για τη μαμά
μου» και μου λέει ο Σάκης: «Μην ανησυχείτε, θα σας δώσω»… Μου μίλησε ο
Σάκης!!!