Tους πίστεψε ένα κοινό-λάβα

Σε πρώτο πλάνο ο Μάξι Τζαζ των Faithless δίνει ερμηνευτικές οδηγίες στο κοινό του για να αποδώσουν μαζί όσο καλύτερα γίνεται το απαιτητικό πλην περιεκτικό «We Come One», που αποδείχτηκε μία από τις καυτές στιγμές της συναυλίας

Οι φλέβες στους κροτάφους του Μάξι Τζαζ, το βυθισμένο στα πλήκτρα
βλέμμα της Σίστερ Μπλις και ένα κοινό-λάβα. Ο καθένας από τους καταϊδρωμένους
της αίθουσας του «Ρόδου» προχθές το βράδυ θα μπορούσε κάλλιστα να είχε
εισπράξει το δικό του κομμάτι από τη νεώτερη αποκάλυψη των Faithless και να
έφευγε χορτάτος. Θα μπορούσε να είχε αρνηθεί και το επιδόρπιο – και δεν
εννοούμε το «μίνι πρόγραμμα» που επιφυλάσσουν μετά το «τελευταίο τραγούδι»,
αλλά τα ξεκάθαρα λόγια του Μάξι Τζαζ πως θα επιστρέψουν σύντομα, «μα
πραγματικά σύντομα». Υπάρχει σχέση εδώ. Σοβαρή σχέση.

Έπρεπε να το είχες δει. Μια μεγάλη χαρά σε ένα πλατύ χαμόγελο με την
έκφραση «απόψε ήταν υπέροχα» που σχηματίστηκε στο πρόσωπό του, καθώς γυρνούσε
την πλάτη του στον κόσμο και απευθυνόταν στους δικούς του ανθρώπους και στον
εαυτό του πάνω από όλα. Ο Μάξι ένιωθε στην κορυφή του Έβερεστ. Σαν να είχε
σηκώσει σημαία.

Κάτω, εκεί μπροστά, που τα ηχεία έκαναν τόσο θόρυβο ώστε σηκωνόταν
αέρας και το μπάσο σφυροκοπούσε – κάπως καταστροφικά ομολογουμένως στην αρχή –
φαινόταν απλό όσο και πολύπλοκο. Το πώς ένα συγκρότημα με ηλεκτρονικό μουσικό
βίο τινάζει από πάνω του τη σκόνη του στούντιο και την αγκύλωση των πλήκτρων
και γίνεται ένα νευρόσπαστο λάιβ σχήμα. Με την εσωτερική νηνεμία του Μάξι Τζαζ
και το επικοινωνιακό ταλέντο του ράπερ που κρύβει μέσα του. Στο κάτω κάτω
γνωριζόμαστε πια. Έχουν παίξει τέσσερις φορές – και δεν μετράω τις εμφανίσεις
τους στα πικάπ. Άλλη εμπειρία αυτή (κάτι ξέρουν ο Πέτρος Floorfiller και οι
Smooth Playaz που απευθύνουν συχνές προσκλήσεις) μουσικής βαρύτητας.

Στο κυρίως «πιάτο» και στα βαθιά, το καινούργιο υλικό φαινόταν ήδη
δοκιμασμένο και φορεμένο καλά, ενώ ο Μαξ πετούσε από πάνω του τα ρούχα,
αδύνατος, ευκίνητος και γυμνασμένος σαν αγρίμι της ζούγκλας που νιώθει σαν στο
σπίτι του. «Για τον Μπους και τον Μπλερ», είπε χωρίς πολλά πολλά στην εισαγωγή
ενός άκρως πολιτικού άλμπουμ, που είναι το «Νο Roots», σκληρή απάντηση σε
όσους αδρανούν μπροστά σε όσα βλέπουν. H μουσική βλέπετε περνάει το μήνυμα.
Αρκεί να ξεβουλώσει κανείς τα λούκια.

Το μήνυμα ελήφθη. Και είναι επίσης εξαιρετικής μουσικής στόφας. Στον
αφρό της συναυλίας το «Ι Want More», το «Mιss You Less See You More», το
«Everything Will Be Allright Tomorrow» και τα μόνιμα και σταθερά εκρηκτικά
τύπου «Insomnia» και «We Come One», σαν ενωτικό μανιφέστο για τις μάζες.

Το συμπέρασμα; Στην ωριμότητά τους δεν έχουν χάσει στάλα ενέργειας και
αν κάποιοι στη θέση τους θα έκαναν οικονομία δυνάμεων για το καυτό καλοκαίρι
που τους περιμένει, εκείνοι έκαψαν αντιστάσεις.

Φλερτ με το μικρόφωνο

H συνέχεια; Μα ήταν μόνο η αρχή. Δημοφιλείς και εκτός σκηνής και
υποχρεώσεων συνάντησαν φίλους και γνωστούς. H Σίστερ Μπλις έδωσε ραντεβού αργά
στα πλατό του «Danza» και ο Μάξι Τζαζ βρέθηκε στη μεγάλη παρέα των Smooth
Playaz (είχαν χιπ χοπ πάρτι στο «Venue») και μπήκε στον πειρασμό να φλερτάρει
με το μικρόφωνο για να «ραπάρει» πάνω στον ρυθμό. Δεν έχει ανάπαυση για τον
πολεμιστή της μουσικής.