…στο «Aπλά Aριστερά-Δεξιά»

Όταν το team Χρύσανθου Καραμολέγκου – Δημήτρη Λίτινα άνοιξαν το
«Αριστερά-Δεξιά», περίπου πριν από 7 χρόνια, δεν νομίζω ότι θα φαντάζονταν
τότε πως η υψηλή γαστρονομία κάποια στιγμή θα είχε και την πτώση της, ή μάλλον
να το πω πιο δίκαια, θα έπρεπε να… προσγειωθεί. Πριν από δύο καλοκαίρια
δοκίμασαν μια καινούργια ιδέα στην αυλή του χώρου τους, ένα εστιατόριο με αέρα
εστιατορίου αλλά μενού ταβέρνας. Για να μην αλλοιώσουν το μπραντ τους,
κράτησαν την ονομασία με μια μικρή προσθήκη και έτσι το «αδελφάκι» τού
«Αριστερά-Δεξιά» βαπτίστηκε «Απλά Αριστερά-Δεξιά». Στις αρχές το φαγητό ήταν
πολύ πρωτότυπο. Πράγματι ο Χρύσανθος πετούσε, έλαμπε, και έδωσε ένα χάι-κλας
ραφινάρισμα στην ταβερνίσια μπριζόλα και στις κροκέτες τυριού. Καλά πήγε το
«αδελφάκι», τόσο που απέκτησε καινούργιο, ακόμα πιο απλό «Απλά
Αριστερά-Δεξιά», πέρυσι στη Νέα Ερυθραία.

Ο χώρος είναι απλός, χωρίς να είναι μίνιμαλ ούτε ψυχρός. Το ξύλο σε ένα μουντό
καφέ χρώμα παίζει παντού, στις καρέκλες, στα τραπέζια, ακόμα και στους
τοίχους. Τα φωτιστικά είναι γεωμετρικά, μοντέρνα. Το στρατσόχαρτο καλύπτει τα
τραπέζια, για να μας θυμίζει ότι εδώ τα πράγματα απευθύνονται στον λαό, τον
λαό που καπνίζει πούρα, φοράει ρόλεξ και οδηγάει φορ-ουίλ-ντράιβ τζιπ για να
πάει στο περίπτερο. (Ήταν μια κλασική περίπτωση δίπλα μας, ο οποίος ρύπαινε
αλύπητα τη σάλα. Μισώ τα πούρα στα εστιατόρια. Είναι δείγμα αναισθησίας και
εγωισμού). Τέλος πάντων, αυτός ο ίδιος λαός φαίνεται να προσέχει και πότε πότε
την τσέπη του, διότι οι τιμές στο «Απλά» είναι λογικές. Με 30 ευρώ τρως και
πίνεις.

Είναι μικρό το μενού, με έμφαση στα μεζεδάκια και στο ψητό κρέας, που τρέφει
τον λαό. Αποφύγαμε τα δεύτερα, για να δοκιμάσουμε τα εκμοντερνισμένα μεζεδάκια
του σεφ. H φάβα, βελούδινη και νόστιμη, όπως θα την έκανε ένας ντόπιος
Σαντορινιούς που σέβεται τον εαυτό του, έρχεται γαρνιρισμένη με ντοματάκια και
γάδο, ένα μικρό ψάρι με κόκκινη σάρκα και έντονη, σχεδόν καπνιστή γεύση.
Ωραία. H σαργάνα φιλεταρισμένη και τηγανισμένη ήταν επίσης νόστιμη και πολύ
τρυφερή, το καλύτερο από όλα τα μεζεδάκια. Οι κροκέτες από ανθότυρο με
πολτοποιημένα αμύγδαλα και χυμό σταφυλιού παραέχουν αλεύρι και σου μένει στο
στόμα. Οι γαρίδες σαγανάκι με γιαούρτι και σαφράν είναι κάτι που είχα
δοκιμάσει στο κάτω «Απλά» πέρυσι, όπου το θυμάμαι πιο πλούσιο και εμφανίσιμο.
H σάλτσα, πάντως, είναι ωραία. Το σουβλάκι από χαλούμι, ντομάτα και κρεμμύδι
αρωματισμένο με ροκάρ (λικέρ) ήταν λιτό αλλά εύγευστο. Ο γόνος καλαμαριού με
καυτερή βορειαφρικάνικη σάλτσα «χαρίσα» ήταν ΟΚ. H σάλτσα ήθελε ψυχή. Οι
σαλάτες: μια τραβηγμένη εκδοχή της κλασικής χωριάτικης με ζεστές πίτες και
πολτό ελιάς. Καλή, χωρίς να είναι η ανακάλυψη του τροχού. Αυτή με πρασινάδα,
σπαράγγια και ψητές πιπεριές περιείχε λίγα σπαράγγια και πιπεριές και πολλή
πρασινάδα, αλλά ήταν ελαφριά και δροσερή.

Τα γλυκά του Χρύσανθου ήταν πάντα το δυνατό σημείο για τον ίδιο και προχθές
δοκιμάσαμε δύο: την ψημένη μαρέγκα με παγωτό βανίλια και ντοματάκι γλυκό και
ένα μιλφέιγ με κρέμα και βατόμουρα. H μαρέγκα στο πρώτο με μια ελαφριά δόση
ροδόνερου, εάν κατάλαβα σωστά, ήταν νόστιμη, αλλά το ντοματάκι που κρυβόταν
κάτω απ’ όλο αυτό το λευκό βουνό όχι μόνο χάθηκε, αλλά απογοήτευε. Σαν λιαστή
ντομάτα με σιρόπι ήταν, δύσκολο να το μασάς. Το μιλφέιγ, που δεν γλύκιζε, ήταν
ωραίο.

Αυτά έχω να πω. Αισθάνθηκα ότι στο πρώτο «Απλά» το team έδωσε παραπάνω από τον
εαυτό του. Εδώ, ενώ όλα ήταν αξιοπρεπή, έλειπε η ψυχή.

«Απλά Αριστερά-Δεξιά»: Χαριλάου Τρικούπη 135 & Εκάλης, N. Ερυθραία.
Τηλ. 210-6203.102