ΓNΩMH Kαυτά δάκρυα

Γιατί το ποδόσφαιρο είναι το πιο αγαπημένο άθλημα στον κόσμο; Ποτέ δεν δόθηκε
σαφής απάντηση. Είναι μάχη; Είναι αντιπαράθεση; Είναι ψυχολογικό καταφύγιο;
Είναι ξέσπασμα; Είναι υποκατάστατο άλλων πραγμάτων; Είναι καυτά δάκρυα;

Καυτά δάκρυα! Τα είδαμε στην τηλεόραση. Τα είδαμε και από κοντά. Στους αγώνες
του ΠΑΟ με τη Λίβερπουλ και τον Άγιαξ. Το ποδόσφαιρο είναι έρωτας. Εμπεριέχει
οργή, αλλά δεν εμπεριέχει βία. Τα δάκρυα των παιδιών για τις αποτυχίες της Λα
Κορούνια και της Τσέλσι, είναι ερωτικά δάκρυα. Εδώ, στη χώρα που δίδαξε
πολιτισμό, έρωτα, επίπεδο, προετοιμάζουμε έναν τελικό, προαναγγέλλοντας τη
βία. Δεν θα παραστεί ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Δεν θα παραστεί ο υφυπουργός,
αρμόδιος για θέματα αθλητισμού. Θα είναι ωστόσο παρόντες οι «στρατοί» των δύο
ομάδων. Οι άνθρωποι που υποκινούν επεισόδια. Θα είναι παρόντες, οι λεγόμενοι
«επίσημοι», όχι για να παρακολουθήσουν μπάλα, αλλά για να δουν τις φάτσες τους
στις εφημερίδες και την τηλεόραση. Τα «υστερόγραφα» των δυο μεγάλων ομάδων θα
επιχειρήσουν να γίνουν πρωτοσέλιδοι τίτλοι. Κι ας μην έχουν μια μετοχή. Ας μην
έχουν βάλει δραχμή για κάποια μεταγραφή.

Τα καυτά δάκρυα των πιτσιρικάδων, που είδαμε πρόσφατα στην τηλεόραση, είναι
δάκρυα αγνά. Εκφράζουν συναισθήματα. Είναι έρωτας για το ποδόσφαιρο, για τις
ομάδες που έχασαν. Σε αυτόν τον τελικό, Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού, αν υπάρξουν
δάκρυα θα είναι από τα δακρυγόνα. Διότι οι κύριοι που ηγούνται των ομάδων
έχουν αντικαταστήσει προ πολλού το συναίσθημα, με το κέρδος. Την ανιδιοτελή
προσφορά, με την προβολή και το συμφέρον…