ΓNΩMH Πανικός…

Τελικά μήπως ο χρονικός συμβολισμός έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο στην ιστορία των
χθεσινών εκρήξεων στην Αθήνα; Μήπως δηλαδή το γεγονός και μόνο ότι βρισκόμαστε
εκατό ημέρες πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, μπορεί να νομιμοποιήσει αυτή
την απίθανη αντίδραση όλων σχεδόν των μέσων μαζικής ενημέρωσης του κόσμου;

H παρατήρηση αυτή της Le Monde μπορεί να έχει κάποια βασιμότητα, αλλά
φοβάμαι ότι η… η υστερία των χθεσινών παγκόσμιων αντιδράσεων επέτυχε το
ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Δηλαδή τη διάχυση του πανικού, που είναι ακριβώς
η ultima ratio και ο σκοπός κάθε τρομοκρατικής δραστηριότητας.

Επιπλέον, έχω την εντύπωση ότι από ένα σημείο και ύστερα οι προκείμενες
αντιδράσεις ήταν παντελώς αδικαιολόγητες (ή ακόμη και ύποπτες). Γιατί;

Γιατί είναι φανερό ότι η τυπολογία του χθεσινού «κτυπήματος» δεν συσχετίζεται
καθόλου με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που έχει η «αλκαντοποιημένη»
τρομοκρατική δράση, η οποία θέλει να… τιμωρήσει τυφλά τον διεφθαρμένο δυτικό
πληθυσμό (Α. Glucksmann): Δηλαδή, τους φοιτητές, τα παιδιά, τους
γέροντες κ.λπ., όπως ακριβώς συνέβη στη Μαδρίτη (ή στην Κωνσταντινούπολη).
Τέτοια πράγματα δεν είχαμε βασικά στη χθεσινή «επίθεση». Έστω και αν μερικοί
ισχυρίζονται ότι και από τις εκρήξεις τούτες θα μπορούσαν υποθετικά να
προκληθούν θανάσιμες παρενέργειες (Guardian, 5/5/2004).

Όμως, η ομοβροντία των παραπάνω αντιδράσεων δεν νομιμοποιείται και για ένα
άλλο λόγο. Γιατί; Γιατί είναι επίσης φανερό (για όποιον γνωρίζει τις εξελίξεις
στο πεδίο τούτο) ότι οι επίμαχες εκρήξεις συνδέονται με τις «συναφείς
επιθέσεις» που είχαν γίνει τον Σεπτέμβριο (σε δικαστικό κατάστημα της Αθήνας).
Δηλαδή συνδέονται με την «τρομοκρατική κινητικότητα» την οποία αναπτύσσουν
κάποια επαναστατικά «γκρουπούσκουλα». Και αυτό πρέπει να το προσέξει ιδιαίτερα
η ελληνική κυβέρνηση.

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα τούτα; Οι προκείμενες καταστάσεις πρέπει να
μελετηθούνε προσεκτικά, γιατί φοβάμαι ότι θα εμφανίζονται συχνότερα από εδώ
και πέρα. H κυβέρνηση είναι αναγκαίο να διαχειρισθεί ορθά το σημαντικό μέγεθος
που λέγεται «πανικός». Και ακόμη είναι απαραίτητο να διαπαιδαγωγήσει τον
Έλληνα πολίτη, ώστε να είναι έτοιμος (και επικοινωνιακά και πολιτικά) μέχρι
τους Ολυμπιακούς Αγώνες να «αφομοιώνει» τέτοιες αντιδράσεις, που μπορεί να
στηρίζονται σε ποικίλα συμφέροντα (οικονομικά κ.λπ.). Αν χάσουμε αυτό το
παιχνίδι, τότε χάθηκαν όλα!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ