Xρυσό – πράσινο φύλλο

Ένα Νόμπελ μιλούσε κάποτε για «Κύπρο της αγάπης και του ονείρου». Για
«χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος». Ήταν βέβαια Νόμπελ λογοτεχνίας και
ως γνωστόν οι ποιητές είναι είτε «λαπάδες» είτε απλώς αιθεροβάμονες. Για τρία
πράγματα φαίνεται ότι θα μείνει στην ιστορία αυτό που ζούμε σήμερα. Το πρώτο
είναι ότι το 2004 ένα ολόκληρο Συμβούλιο Ασφαλείας κρεμόταν από τα χείλη – και
συνεδρίαζε ειδικά για να τα ικανοποιήσει – ενός κομμουνιστή ηγέτη. Το δεύτερο
ότι, όπως και το ’22, ένα μείζον εθνικό θέμα κρίθηκε από την έκβαση των
εκλογών που προηγήθηκαν – τότε στην Ελλάδα, σήμερα και σε Ελλάδα και σε Κύπρο.
Και το τρίτο και σοβαρότερο: το φύλλο – ανεξαρτήτως αποτελέσματος – παύει να
είναι χρυσοπράσινο. Διότι για την πλειοψηφία – σε Ελλάδα και Κύπρο – μπορεί να
είναι μόνο χρυσό ή μόνο πράσινο. Οι ακτινοβολούσες αποχρώσεις που προκύπτουν
από μείξεις χρωμάτων δεν είναι για τους μουντούς καιρούς μας. Κατά συνέπεια,
θα αρκεστούμε στις δάφνες των δύο Νόμπελ ποίησης που ήδη έχουμε. Το Νόμπελ
Ειρήνης μετατίθεται για το μέλλον.