MATIEΣ Ξεφάντωμα

Αυτός κι αν είναι «Σκληρός Απρίλης», γιατρέ μου… Γράφε: Εβδομάδα των Παθών,
με παρένθεση χαράς μόνο το διήμερο του Πάσχα, εκατοντάδες νεκροί και
τραυματίες από τροχαία και δυναμίτες, ντέρμπι «ζωής και θανάτου» μεταξύ των
«αιωνίων αντιπάλων», σχέδιο Ανάν και συγκεντρώσεις και δηλώσεις και
«τηλεπαράθυρα» και διαγγέλματα και Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο
της Δημοκρατίας και δημοψηφίσματα στην Κύπρο και επέτειος της «εθνοσωτηρίου»
και συνεχή τηλεφωνήματα του πλανητάρχη και του Πάουελ στον Πρωθυπουργό, στον
Παπαδόπουλο, στον Ερντογάν, στον Ντενκτάς…

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, όλο και κάτι σοβαρό συνέβαινε με το
Κυπριακό: φοιτητής τη δεκαετία του ’50, έτρωγα ξύλο στα συλλαλητήρια, από τις
ορδές του Ρακιντζή(;) μαζί με χιλιάδες άλλους νέους. Τη δεκαετία του ’60, στην
εφημερίδα, δεν περνούσε νύχτα χωρίς ο Πασαλάρης να λέει στον Μανιατάκο,
«Γιώργο, γράψε μου γρήγορα ένα πεντάστηλο για Κύπρο». Τη δεκαετία του ’70, με
την εισβολή, πήγα… φαντάρος για να πολεμήσω τους Τούρκους στην… Εκάλη
(εκεί, σ’ ένα σχολείο, ήταν το… στρατόπεδό μας!). Και τώρα, με τον ΟΗΕ
πανταχού παρόντα και τον Παπαθεμελή να διασταυρώνει συνεχώς το ξίφος του με
τον Λοβέρδο και τον Κουναλάκη, στην τηλεόραση, βλέπω να γίνεται χαλασμός
κόσμου με το «ναι» και το «όχι».

H γνώμη μου; Δεν έχω γνώμη. Το «σχέδιο» έχει και τα καλά του, έχει και τα κακά
του. Κι εκείνος που θα το κρίνει, τελικά, σταθμίζοντας τα συμφέροντά του, δεν
μπορεί παρά να είναι ο κυπριακός λαός. Φυσικά, πέφτει λόγος και στην Ελλάδα,
αφού από την επίλυση του προβλήματος εξαρτάται σε μεγάλο ποσοστό η περαιτέρω
εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Αλλά, προς Θεού, ας μην αρχίσουμε πάλι
τα ίδια: όσοι δηλαδή τάσσονται υπέρ του «ναι», να χαρακτηρίζονται «ενδοτικοί»
και «προδότες» και όσοι υποστηρίζουν το «όχι» να κατηγορούνται ως «δήθεν
πατριώτες»… Ας καταλάβουμε, επιτέλους, ότι οι διχασμοί ουδέποτε έχουν καλό
αποτέλεσμα.

Τελειώνοντας και γυρίζοντας, για λίγο, την πλάτη στην Λευκωσία, θα ήθελα να πω
τούτο: η Ελλάδα που… πένεται ή «βρίσκεται στα όρια της φτώχειας», τού’ δωσε
και κατάλαβε το… δεκαήμερο της Λαμπρής! Ένα εκατομμύριο αυτοκίνητα
πλημμύρισαν τους δρόμους, τα «εξοχικά», σε όλη την επικράτεια, ακόμα μυρίζουν
σουβλιστό αρνί και ο… φουκαράς ο Έλληνας είναι έτοιμος – έρχεται, όπου νά’
ναι, Πρωτομαγιά – για καινούργια ξεφαντώματα, στην ύπαιθρο, πάντα… Σωστά δεν
τα λέω, γιατρέ μου; Ή μήπως όλη αυτή η «χλίδα», οφείλεται στην παραοικονομία
και στις αεριτζήδικες δουλειές, όπως διατείνεται ο φίλος μου ο Δημητράκης;