Kαναπές χωρίς τον Φρόυντ!

Τηρουμένων των (φτωχών) αναλογιών αυτής της συρρικνωμένης εβδομάδας, πρώτη και
εντελώς «γυναικεία» επιλογή είναι το «Confidences trop intimes», που μόλις
πριν από δύο μήνες διαγωνίστηκε στο Φεστιβάλ του Βερολίνου, μαζί με το
«Λιβάδι» του Αγγελόπουλου για τη Χρυσή Αρκούδα. Αμφότερες έχασαν.
Δικαιολογημένα. Και ο λόγος είναι ένας. H διάρκεια μιας ταινίας είναι
ενενήντα, όχι τριάντα λεπτά!

Περίπου μοιάζει με παγκόσμιο πρωταθλητή των εκατό μέτρων που τρέχει σε
μαραθώνιο και μετά το πρώτο χιλιόμετρο βλέπει τους αντιπάλους του να τον
προσπερνούν. Με άλλα λόγια, η εκκίνηση είναι τρισχαριτωμένη και διαφορετική,
αλλά η συνέχεια επαναλαμβανόμενη και φτωχή. Μια μυστηριώδης γυναικεία ύπαρξη
(Σαντρίν Μπονέρ) χτυπάει κατά λάθος, αντί του διπλανού ψυχιάτρου, την πόρτα
ενός φοροτεχνικού! Ο μοναχικός κυριούλης που μονοτόνως επεξεργάζεται
φορολογικές δηλώσεις (Φαμπρίς Λουκινί), αρπάζει την ευκαιρία και στήνει αυτί
παριστάνοντας τον Φρόυντ. Έτσι μια νοσηρή αλλά άκρως (γι’ αυτόν) συναρπαστική
αφήγηση ξετυλίγεται μπροστά του. Και η (στερημένη) φαντασία του αρχίζει να
πυροβολεί την πλήξη του. Γιατί εκείνη τού εξομολογείται πως παραλίγο να είχε
σκοτώσει τον άνδρα της, πως εκείνος είναι ανάπηρος και πως τη «σπρώχνει» να
βρει όποιο να ‘ναι ως εραστή. Έτσι… ακουστικά, προσλαμβάνουμε μια
«πορνογραφική» σχέση, ταυτόσημη περίπου με εκείνη στο «Δαμάζοντας τα κύματα»
του Λαρς φον Τρίερ. Είναι όμως αληθινή; Μπας και όλα είναι σκηνοθετημένα από
μια τρελή;

«Εξομολογήσεις πολύ προσωπικές». H αρχή μιας σχέσης

Το σενάριο του Ζερόμ Τονέρ, που ταιριάζει γάντι για θεατρικό ντουέτο
πρωταγωνιστών ενός σύγχρονου μεταμοντέρνου μπουλβάρ, είναι ευλογημένο από
σπάνιες αρετές. Αν μάλιστα αυτές τις αρετές τις διατηρούσε μέχρι τα τελευταία
λεπτά, τότε ο Λεκόντ θα είχε υπογράψει τη δεύτερη καλύτερη ταινία του, μετά
τον «Εραστή της κομμώτριας». Πρώτα απ’ όλα ο ψυχικά άρρωστος και στερημένος
έρωτας εισβάλλει τυχαία στον καναπέ ενός… λογιστή. Έπειτα οι χαρακτήρες
είναι εξωτερικά ασύμβατοι, ετερόκλητοι, ολότελα διαφορετικοί. Αν όμως τους
καλοκοιτάξεις, είναι ταιριαστοί. Όπως λένε και στο χωριό μας «γύρισε ο
τέντζερης και βρήκε το καπάκι». Μοναδική επιθυμία της γυναίκας είναι να
μιλήσει, του άνδρα να ακούσει. Έτσι η περιπέτεια (Γυναίκα) συναντάει τον
ακροατή της (Άνδρας). Εξαιρετικό. Κι έτσι μ’ αυτήν την ανάποδη συνάντηση, ο
Λεκόντ αναιρεί την ψυχιατρική και μετακινεί τη σχέση από τον καναπέ του Φρόυντ
στην ίδια τη ζωή. H θεραπεία του αισθήματος δεν είναι υπόθεση κλινική αλλά
εντελώς καρδιακή. Καλύτερος και αποτελεσματικότερος όλων θεραπευτής είναι το
ίδιο το αίσθημα. Δηλαδή ξεκινώντας από μια συνηθισμένη, για την εποχή μας,
συνθήκη όπου μια γυναίκα επισκέπτεται τον γιατρό της, καταλήγει στην πλήρη
ανατροπή. Περίπου, κάτω ο ψυχίατρος, ζήτω ο λογιστής!

Το απόλυτο θηλυκό φονικό όπλο

Επιτέλους! Το θρίλερ βρήκε το απόλυτο θηλυκό «φονικό όπλο» και ο Έλλην
υπουργός Δημόσιας Τάξης στο πρόσωπο της Άσλεϊ Τζαντ το απόλυτο μανεκέν της
Αστυνομίας Πόλεων!

Γυναικείο (για να μην πω φεμινιστικό) το πρόσωπο και του «Twisted» («Στη σκιά
του δολοφόνου») που σκηνοθέτησε ο Αμερικανός φίλος της «Αβάσταχτης ελαφρότητας
του είναι» Φίλιπ Κάουφμαν. Όπου γαργαλιστικό και μαύρο… δερματοντυμένο
πλάσμα (το μανεκέν που λέγαμε) έχει αναδειχθεί σε ακατάβλητη killer του
αρσενικού πληθυσμού του Σαν Φραντσίσκο και σε πρωταθλήτρια στη διαλεύκανση του
εγκλήματος. Με απλά λόγια, το κορίτσι οπλοφορεί, πηδάει και πυροβολεί. M’
αυτήν τη σειρά.

«Στη σκιά του δολοφόνου». Άσλεϊ Τζαντ, το θηλυκό ισοδύναμο του «φονικού» Μελ Γκίμπσον

Ώσπου συμβαίνει το εξής εξωφρενικό. Κάθε αρσενικό που πίπτει στη γοητεία της
και που εκείνη έχει φροντίσει να ψαρέψει στο μπαρ της γειτονιάς, την επομένη
βρίσκεται νεκρό με μερικές σφαίρες στο κρανίο. Το πιο εξωφρενικό όμως είναι
πως εκείνη δεν… θυμάται. Δηλαδή ψαρεύει, «κοιμάται», μετά πέφτει σε λήθαργο
και το πρωί που ξυπνάει με κεφάλι κουδούνι χτυπάει το τηλέφωνο και μια φωνή
ακούει να της λέει «ο φίλος σου βρέθηκε πτώμα στο ποτάμι». Ποιος να ‘ναι ο
δολοφόνος; Κάποιος ανικανοποίητος εραστής ή το ίδιο το κορίτσι;

Εν ολίγοις: ο Κάουφμαν διαχειρίστηκε τη «συνταγή» όσο καλύτερα μπορούσε. H
Άσλεϊ Τζαντ σκάει μέσα στη «στολή» του ρόλου της και οι επώνυμοι και ύποπτοι
αρσενικοί, από τον Σάμιουελ Τζάκσον μέχρι τον Άντι Γκαρσία, πρόσφεραν το
ονοματάκι τους μπας και μια μισο-συνηθισμένη και μισο-ασυνήθιστη αστυνομική
περιπέτεια καταφέρει να «υπάρξει» στα ταμεία. Που πάει να πει, ένα ακόμα
θριλεράκι για το βίντεο, το DVD και το καλοκαιράκι!

Ο Κόφι Ανάν με φουστάνια

Με το «Beyond borders» (Πέρα από τα σύνορα) του Μάρτιν Κάμπελ, τριτώνει
το… γυναικείο κακό. H φιλάνθρωπος Αγγλίδα Αντζελίνα Τζολί τινάζει την
οικογένειά της, τον πλούτο της και τη βολή της στον αέρα. Για τον Κλάιβ Όουεν
και τα εξαερωμένα… πλασματάκια του Σουδάν, της Καμπότζης και της Τσετσενίας!

«Πέρα από τα σύνορα». Αντζελίνα Τζολί, Κλάιβ Όουεν, έρως με φόντο τον Τρίτο Κόσμο!

Οι παραγωγοί τού εν λόγω πολιτικού ρομάντζου είχαν στο μυαλό τους το «Πέρα από
την Αφρική», προσαρμοσμένο στο κοστουμάκι της εποχής. Διότι ο Κλάιβ Όουεν
είναι μεν ακτιβιστής και Ρομπέν των Δασών του Τρίτου Κόσμου, αλλά προκειμένου
να λάβει τα απαραίτητα για τα φτωχά παιδάκια της Αφρικής δέχεται να προσφέρει
πληροφορίες και υπηρεσίες στη CIA. Περίφημα. Από κοντά και τα σαρκώδη χειλάκια
της Αντζελίνας. Στις άνυδρες εκτάσεις του Σουδάν, στα ναρκοπέδια των κόκκινων
Χμερ και στο αντάρτικο της Τσετσενίας. Ο κόσμος σκέτη κόλαση. Το μόνο που
μένει, η μόνη ελπίδα που κρέμεται σαν ύστατο καταφύγιο της ψυχής μας είναι η
φιλανθρωπία και τα αισθήματά μας. Κι αν θέλετε τίτλο σ’ αυτό το καλοφτιαγμένο
διαφημιστικό του ΟΗΕ και του Κόφι Ανάν, μπορείτε να βάλετε «Αγάπησα έναν
πράκτορα».

Μπραζιλέρο

«Moro no Brasil». Ντοκιμαντέρ του Μίκα Καουρισμάκι (αδελφού του Άκι
Καουρισμάκι). Αναζητώντας τις ρίζες της Σάμπα μέχρι τη ζούγκλα του Αμαζονίου.
Στα χνάρια του «Buena vista social club». Περισσότερο εθνολογικό και
μουσικολογικό παρά κινηματογραφικό. Αν και ως πρόθεση είναι συναρπαστικό, το
αποτέλεσμα είναι γραφικό!