MATIEΣ Λαμπριάτικα

Ακόμη έχω στα ρουθούνια μου τις μυρωδιές της άνοιξης, ακόμη έχω στα μάτια μου
τα καταπληκτικά χρώματά της… Από το μεσημέρι της M. Πέμπτης βρισκόμουν στο
σπίτι του φίλου μου του Δημητράκη, στην Κορινθία. Εκεί όπου, καθώς λένε, και
μια πατερίτσα να μπήξεις σ’ ένα χωράφι, η πατερίτσα αυτή θα φυτρώσει, θα
πετάξει κλαριά και φύλλα – τόσο εύφορο είναι το χώμα! Στην Κορινθία, λοιπόν.
Και μόνος: η γυναίκα μου και η κόρη μου είχαν πάει στην Τήνο κι ο γιος μου
τριγυρνούσε στην Ήπειρο, με τον κουμπάρο του. Ευτυχώς, είχα δίπλα μου
αγαπημένους ανθρώπους, έξυπνους και με καρδιά, που με κερνούσαν ρακή και
παρτίδες τάβλι, μαζί με τραγούδια και υπέροχα, σπιτίσια γλυκίσματα …

Πώς ευωδιάζουν τα κουλουράκια που δοκιμάζει κανείς τέτοιες μέρες στα χωριά!..
Και το ‘χουν τάμα οι νοικοκυρές να τα φτιάχνουν με τα χέρια τους, να τα
πλάθουν, να τα γεμίζουν μυρωδικά, να τα ψήνουν. Θα μπορούσαν, αντί να
υφίστανται αυτή την ταλαιπωρία, να έτρεχαν στο πιο κοντινό ζαχαροπλαστείο και
να προμηθεύονταν απ’ όλα τα καλά. Αυτές, όμως, εκεί: στο ζύμωμα, μέσα στην
κουζίνα, με τις ώρες! «Για να μοσχοβολάει το σπίτι, μέρες που ‘ναι. Και να
τρώνε και τα παιδιά και να γλείφουν τα δάχτυλά τους. Και να χαίρονται και οι
γεροντότεροι, βλέποντας πως εκείνα που ήξεραν, κάποτε, δεν τα πήρε ο καιρός
και τα εξαφάνισε…». Όλ’ αυτά η Ελένη – κι ένα σωρό άλλες Ελένες – φιλόλογος
στην Εκπαίδευση, με δεκάδες τετράδια στο γραφείο της για βαθμολόγηση, τώρα που
της έμεινε κάποιος χρόνος…

Πήγαμε για την Ανάσταση στην Αλέα – ένα ορεινό χωριουδάκι στα 800 μέτρα. Ο
παπάς, ο μοναδικός στην περιοχή με κουμάντο επτά εκκλησιές, «ανέστησε» στις
10.30 για να προλάβει να πάει παντού! Εκατό άτομα οι πιστοί με τις λαμπάδες.
«Πού βρίσκονται οι άλλοι;», ρώτησα τον παππού Όμηρο. «Σκορπίσαμε. Άλλος στην
Κόρινθο, άλλος στην Αθήνα, άλλος στην Αμερική. Δεν έχουμε μαθητές, πλέον, εδώ.
Κι αυτό το τεράστιο σχολείο, που έγινε με εκατομμύρια του Ανδρέα Συγγρού,
μοιάζει με στοιχειωμένο. Όπως τόσα και τόσα, σε όλη την ύπαιθρο…».

Λίγο μετά το «Χριστός Ανέστη» οι γυναίκες της φαμίλιας – κόρες, νύφες, κοπέλες
της παντρειάς – εξαφανίστηκαν. Εμείς οι άντρες, μαζί με τα παιδιά, αφού
χαλάσαμε τον κόσμο με τα βαρελότα μας, επιστρέψαμε στο σπίτι ύστερα από μισή
ώρα. Οι γυναίκες, όλες, όρθιες γύρω από το τραπέζι σερβίριζαν τη μαγειρίτσα,
έκοβαν σαλάτες και τυριά, έφερναν κανάτες με κρασί από το βαρέλι. Και οι πέντε
γραμματιζούμενες: γιατρίνες, δασκάλες, δικηγορίνες. Με έπιασαν τα φεμινιστικά
μου και με πήρε ένας θυμός. Αλλά, προτού να πω κουβέντα, με πρόφτασε η
Ευγενία: «Μην κοιτάς παράξενα… Ο καθείς, στον ρόλο του… Αύριο, χαράματα,
θα σηκωθούν οι άντρες, θ’ ανάψουν φωτιά και θα σουβλίζουν τ’ αρνιά, έως το
μεσημέρι. Αυτή είναι η δική τους δουλειά, τώρα τη Λαμπρή…». Χρόνια πολλά.