|
|
|
«Παίζω κάθε φορά σαν να μην πρόκειται να παίξω ποτέ ξανά. “Βυθίζομαι” στη στιγμή», λέει η Κερασία Σαμαρά
|
Την πρωτόδα στη σκηνή το ’92, στο θέατρο της οδού Κυκλάδων, Ισμήνη στην
«Αντιγόνη» του Λευτέρη Βογιατζή – το ντεμπούτο της: ήδη πλήρης ηθοποιός η
Κερασία Σαμαρά.
Ξεκίνησε από σπουδές Βιολογίας και βρέθηκε στο θέατρο από ενδιαφέρον για τον
κλάδο της Ανθρωπολογίας! «Με ενδιέφερε η ανθρώπινη φύση από ψυχολογικής
πλευράς και η γλώσσα. Άρχισα, λοιπόν, να “ανιχνεύω” χώρους. Το θέατρο ήταν το
πιο “κοντινό”. “Φιλολογικά” πήγα να σπουδάσω θέατρο. Στο δεύτερο έτος ήταν που
συνειδητοποίησα ότι το θέατρο είναι αυτό που θέλω να κάνω».
Απόφοιτη του 1989 της δραματικής σχολής Βεάκη, είχε ήδη επιλεγεί από
τον Λευτέρη Βογιατζή για το τριετές Εργαστήριο Αρχαίου Δράματος που εκείνος
είχε δημιουργήσει. «Μεγάλο πανεπιστήμιο! Πολύτιμο. Δεν ήταν μόνον οι γνώσεις.
Ήταν μια ολόκληρη αντίληψη που αποκτήσαμε πώς μπορεί να δουλεύει κανείς στο
θέατρο, πώς μπορεί να προσεγγίζει ένα θεατρικό κείμενο, τι δεν πρέπει να
κάνει… Χρωστάω μεγάλη ευγνωμοσύνη στον Λευτέρη Βογιατζή».
Θα μείνει στη «νέα Σκηνή» και για τον «Κατσούρμπο». Κατόπιν θα πάρει τον δικό
της δρόμο. H έκπληξη έρχεται σύντομα: πρωταγωνίστρια στο «Βίρα τις άγκυρες».
«Είμαι πολύ τυχερή που έζησα αυτή τη μεγαλειώδη και τρυφερή παράσταση. Τη φέρω
μέσα μου σαν κάτι πολύτιμο». Τραγουδάει εξαιρετικά, χορεύει με απρόβλεπτη
ικανότητα, μέγεθος, παρουσία κυριαρχική στη σκηνή… «Το τραγούδι το θεωρούσα
σύμφυτο με τη δουλειά μου στο θέατρο και όχι “στοιχείο” της», μου λέει. Έχει
προσωπικότητα ισχυρή, γνώσεις, καλλιέργεια, αισθήματα. «Όπως το θεωρώ σύμφυτο
και με τη ζωή μου».
Ρόξι Χαρτ στο «Σικάγο» και η Κερασία Σαμαρά «απογειώνεται». Στη σκηνή «πετάει»
και με την ερμηνεία της μεταφέρει όλο τον δηλητηριώδη σαρκασμό του εξαιρετικού
κειμένου.
Το 2001 κάνει για πρώτη φορά την «Άδεια ποδηλάτου», μια μουσικοθεατρική
παράσταση-«ταξίδι στη γενναία εικοσαετία 1946-1966 με συγκίνηση αλλά και
χιούμορ», «συναρμολογημένη» από επιστολές ανωνύμων, σχόλια, αφηγήσεις και
τραγούδια της εποχής, με σκηνοθέτη και μουσικό επιμελητή τον Βασίλη Νικολαΐδη.
«Αγκάλιασε την ιδέα και της έδωσε σάρκα και οστά. Χωρίς αυτόν και χωρίς τον
πιανίστα Γιώργο Κομπογιάννη που με συνοδεύει δεν ξέρω αν θα είχε γίνει».
Πώς ξεκίνησε η ιδέα της παράστασης αυτής;
«Όσες φορές έπεφταν στα χέρια μου γραφτά οικογενειακά, γράμματα, κιτρινισμένα
έντυπα που μου έφερναν μνήμες, απόηχους δικών μου ανθρώπων, μου προκαλούσαν
μια “ειδική” συγκίνηση. Πόσο μάλλον που είναι πράγματα ταπεινά. Μου αρέσει να
“καδράρω” πάνω στην ταπεινότητα. Αισθάνομαι ότι το ταπεινό, “πλαισιωμένο”
αλλάζει. Και γίνεται σημαντικό και μεγαλειώδες. Αυτά τα κείμενα είναι στιγμές
ταπεινών ανθρώπων που έζησαν όμως με αξιοπρέπεια, οι οποίες πέρασαν και δεν
καταγράφηκαν στην Ιστορία αλλά είναι σαν να υπάρχουν στον αέρα γύρω μας – κάτι
έχουμε κληρονομήσει κι εμείς»
Αυτόν τον καιρό κάνει μια ταινία με τον Γιώργο Πανουσόπουλο – την
«Τεστοστερόνη» – και την επόμενη σεζόν θα παίξει στην τηλεοπτική σειρά «Το
Καφέ της Χαράς».
Πώς βλέπετε το θέατρο γύρω σας;
«Έχουμε πολύ καλούς ηθοποιούς. Εκείνο που θα ήθελα είναι να ενωθούμε. Να
ξαναδώ μεγάλα, πλούσια θεατρικά σχήματα, με πολλούς πρωταγωνιστές, σε θέατρα
μεγάλα, πολυτελή, όμορφα, με ωραία καμαρίνια, με πολύ άνετα καθίσματα.
Παλεύω γι’ αυτό. Έχω στα χέρια μου τα δικαιώματα από ένα εξαιρετικό τσέχικο
έργο της δεκαετίας του ’20 με δώδεκα ρόλους, από τους οποίους οι οκτώ
πρωταγωνιστικοί, ποικίλων ηλικιών. Έχω έτοιμη τη μετάφραση, έχω συζητήσει και
με ηθοποιούς και με σκηνοθέτες και με συντελεστές αλλά δεν έχω την οικονομική
δυνατότητα. Αν βρισκόταν ένας άνθρωπος να μας δώσει το θέατρο με ποσοστά και
κάποιος να πληρώσει τους ηθοποιούς…».
INFO
Στις «Χοροροές» (Ιάκχου 14, Γκάζι, τηλ. 210-3479.426). Παραστάσεις: 16, 17,
18, 19, 23, 24, 25, 26 Απριλίου.
