Φτάνοντας στη Γραφή

Μεταφράζω, χωρίς άλλα σχόλια, ένα απόσπασμα από αυτό το καταστατικό κείμενο
της Σιξούς, κείμενο που αντιπαρατίθεται στην ανώδυνη γραφομανία των ημερών μας
και υπενθυμίζει ότι η υπαρξιακή ανάγκη για έκφραση δεν έχει καμία σχέση με
δείκτες πωλήσεων και αγοραία συναίνεση.

Γραφή: ένας τρόπος να μην αφήνεις χώρο για τον θάνατο, ένας τρόπος να απωθείς
τη λήθη, να μην παγιδεύεσαι από την άβυσσο. Να μην παραιτείσαι, να μην
παρηγορείσαι ποτέ: να μη γυρνάς ποτέ στο κρεβάτι για ν’ αντικρύσεις τον τοίχο
και έπειτα ν’ αποκοιμιέσαι σαν να μη συνέβη τίποτα: σαν τίποτα να μη μπορεί να
συμβεί. Ίσως να έγραφα πάντα για έναν και μόνο λόγο: για να κερδίσω χάρη απ’
αυτή την εύνοια. Λόγω της απουσίας. Για να αντιμετωπίζω διαρκώς το μυστήριο
του εκεί – όχι – εκεί. Του ορατού και του αόρατου. Για να πολεμήσω ενάντια
στον νόμο που λέει: «Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα, όσα εν
τω ουρανώ άνω και όσα εν τη γη κάτω και όσα εν τοις ύδασιν υποκάτω της γης».
Ενάντια στον νόμο της τυφλότητας. Έχω συχνά χάσει την όρασή μου· και δεν θα
πάψω ποτέ να πλάθω το λαξευμένο είδωλο του εαυτού μου. Η γραφή μου παρατηρεί.
Τα μάτια κλειστά.

Θέλεις να έχεις. Θέλεις τα πάντα. Αλλά η κατοχή είναι απαγορευμένη στα
ανθρώπινα πλάσματα… Υπάρχουν τόσα όρια, τόσοι τοίχοι, και μέσα στους
τοίχους, περισσότεροι τοίχοι. Φυλακές, όπου, μια μέρα, ξυπνάω καταδικασμένη.
Πόλεις, όπου είμαι απομονωμένη, καραντίνες, κελιά, «αναπαυτήρια». Πόσες φορές
δεν βρέθηκα εκεί, οι τάφοι μου, τα μπουντρούμια του σώματός μου, η γη βρίθει
από μέρη προορισμένα για τον εγκλεισμό μου. Σώμα σε απομόνωση, ψυχή σε σιωπή.
Οι μέρες της φυλακής μου: όταν βρίσκομαι εκεί, το είδος και η διάρκεια της
καταδίκης είναι απρόβλεπτα. Αλλά, τελικά, αισθάνομαι «στο σπίτι μου». Ό,τι δεν
μπορείς να έχεις, ό,τι δεν μπορείς να αγγίξεις, να μυρίσεις, να χαϊδέψεις, θα
πρέπει τουλάχιστον να προσπαθήσεις να το δεις. Θέλω να δω: τα πάντα. Όχι τη Γη
της Επαγγελίας, όπου δεν θα κατορθώσω να φθάσω ποτέ. Να δεις ό,τι δεν θα
αποκτήσεις ποτέ. Ίσως γράφω για να δω: για να έχω ό,τι ποτέ δεν θα είχα… Να
γράφεις για ν’ αγγίξεις με γράμματα, με χείλη, με την ανάσα, να χαϊδέψεις με
τη γλώσσα, να γλείψεις με την ψυχή, να γευτείς το αίμα του αγαπημένου σώματος,
της ζωής στον αναχωρητισμό της· να διαποτίσεις την απόσταση με επιθυμία· ώστε
να την εμποδίσεις να σε διαβάσει.

Κατοχή; Μια κατοχή χωρίς όρια, χωρίς περιορισμούς· αλλά χωρίς κανενός είδους
«προκαταβολή», μια κατοχή που δεν παρακρατάει ή κατέχει, μια κατοχή-αγάπη που
στηρίζεται στην πράξη της αγάπης, στη σχέση του αίματος. Έτσι, δώσε στον εαυτό
σου ό,τι θα ήθελες να σου δώσει ο Θεός – αν υπήρχε.

Ποιος μπορεί να ορίσει το νόημα της «κατοχής»; Πού διαδραματίζεται η ζωή; Πού
κατοχυρώνεται η απόλαυση; Είναι όλα εκεί: εκεί που ο χωρισμός δεν χωρίζει,
εκεί που η απουσία αποκτά πάλι ζωή, αποσπώμενη από τη σιωπή και την ακινησία.
Στην επίθεση της αγάπης ενάντια στο τίποτα. Η φωνή μου απωθεί τον θάνατο· τον
θάνατό μου· τον θάνατό σου· η φωνή είναι ο άλλος μέσα μου. Γράφω και δεν είσαι
νεκρός. Ο άλλος μέσα μου είναι ασφαλής όσο γράφω…

Ο Χάρης Βλαβιανός είναι ποιητής και διευθύνει το περιοδικό «Ποίηση»