Tο Tέταρτο κουδούνι

Εντελώς παραδοσιακός τύπος! Ο Λευτέρης Βογιατζής.

Τα τήρησε και πάλι τα… πατροπαράδοτα. «Αν δεν ανάψει λαμπάδα
αναστάσιμη, πρεμιέρα δεν κάνουμε» και «Όταν η σεζόν φεύγει, η “νέα Σκηνή”
έρχεται». Και την ανέβαλε την πρεμιέρα του μολιερικού «Σχολείου των γυναικών»
στο θέατρο της Κυκλάδων. Απ’ την Κυριακή των Βαΐων για την Τρίτη του Πάσχα.

Ελπίζω… Απ’ το pc μου και στου Θεού τ’ αυτί…

Ελάτε, όμως, που, μετά, βλέπω τις παραστάσεις του και όλα του τα
συγχωρώ…

Είκοσι δυο χρόνια μετά επανέρχεται η πολύ καλή Αννίτα Σαντοριναίου
(φωτογραφία) – δυνατή, έξοχη ερμηνεία στο «Δώρο της Μέδουσας» του Πίτερ Σάφερ
στο Εθνικό, στο «Κάππα» -, στην «κοιτίδα» της, το «Θέατρο Τέχνης», για το
καλοκαίρι. Με τη σύμφωνη γνώμη του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, στη δύναμη του
οποίου ανήκει και ο οποίος την έχει «παραχωρήσει» και στο Εθνικό.

Θα συμπρωταγωνιστήσει στην αναμενόμενη με ιδιαίτερο ενδιαφέρον
παράσταση του Φεστιβάλ Επιδαύρου και της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, «συρραφή»
σκηνών απ’ τις παραστάσεις Αριστοφάνη του θιάσου, με τους επίσης
επανερχόμενους στο «Τέχνης» Γιάννη Μόρτζο και Γιάννη Καρατζογιάννη, επί πολλά
χρόνια βασικά στελέχη του, τον Αλέξανδρο Μυλωνά που έχει συνεργαστεί και
παλαιότερα με το Θέατρο και τον πρωτοσυνεργαζόμενο Τάσο Πεζιρκιανίδη.

Την επιμέλεια της σκηνοθεσίας και των κειμένων έχουν επωμιστεί ο
Γιώργος Λαζάνης, ο Κωστής Καπελλώνης και ο Θόδωρος Γράμψας, την επιμέλεια των
σκηνικών και των κοστουμιών ο Διονύσης Φωτόπουλος, τη μουσική διδασκαλία ο
Φίλιππος Τσαλαχούρης, ενώ την αναβίωση των χορογραφιών ανέλαβαν, τελικά, οι
πρώτοι διδάξαντες χορογράφοι.

Αν δεν είναι ΑΥΤΟ το Νέο Θέατρο τότε ποιο μπορεί να είναι;

«Restricted Area» σε σκηνοθεσία του Πίντερ Κερκ απ’ την έξοχα δεμένη
νεανική ομάδα «F2 Performance Unit» στον πρώτο όροφο του εναλλακτικού «Bios»
(πολύ αγγλικό έπεσε και δε «το πάω», αλλά ας το πάρει το ποτάμι…) – και «Hot
Spots Ή Ήμουν εδώ» στο «Θησείον» του Μιχαήλ Μαρμαρινού, συμπαραγωγή με το
γερμανικό «Rimini Protokoll», σε ιδέα – σύλληψη – σκηνοθεσία Χέλγκαρντ Χάουγκ
και Ντάνιελ Βέτζελ με τη συνεργασία του οικοδεσπότη και με μια ομάδα
καταπληκτικών ερασιτεχνών.

Μιάμιση ώρα ορθοστασία και πηγαινέλα στα δωμάτια ενός παλιού σπιτιού
στο πρώτο, περπάτημα στη βροχή, τζόγκινγκ (!) και κρύο στο δεύτερο, αλλά γερή
η αποζημίωση σε φρεσκάδα, ζωντάνια, νέες ιδέες, εκπλήξεις και χιούμορ – έως
και σε υπέροχο ζυμωτό ψωμί (!) στο «Hot Spots».

Είθε να τα ξαναδούμε και τα δυο!

H ομιχλώδους χρονολογίας γεννήσεως Ζωζώ – Ποια Ζωζώ; Μα μία είναι H
Ζωζώ! – ως οδαλίσκη ξαπλωμένη σε πόζα άκρως ηδυπαθή πάνω σε χαλί Μιραράκη και,
για φινάλε που να «υποθάλπει» το χειροκρότημα, ο ταλαίπωρος ο (Αλβανός;)
χορευτής να σούρνει το χαλί με την επ’ αυτού οριζοντοποιημένη Ζωζώ ώς τις
κουίντες – πολλά τα κιλά σάς λέω, διότι «βαρύτιμο» το χαλί, «βαρύτιμη» κι η
Ζωζώ που τα ‘χει (τα διαβόητα) τα «πιασίματά» της… Φωτιά στα τόπια, δηλαδή!

Ό,τι μου ‘μεινε απ’ τη, μακαρία τη λήξει, επιθεώρηση «Πολιτική κουζίνα
και το ΠΑΣΟΚ στην… καραντίνα», τέως – προεκλογικά – «Σημίτικη κουζίνα και…
ο λαός στην πείνα», που είδα στο «Μινώα».

Τώρα, να κάνεις δημόσιες σχέσεις και παράλληλα, «στην ψύχρα», να
αναπτύσσεις σε έντυπο – σελίδες επί σελίδων – παρουσιάσεις των παραστάσεων της
θεατρικής επιχείρησης της οποίας τις δημόσιες σχέσεις κάνεις ή των συγγραφέων
των οποίων την προβολή έχεις αναλάβει, εσάς, «σας κάνει» – και για τον
γράφοντα στο έντυπο και για το έντυπο – σε δεοντολογικό;

Ή εγώ έχω πέσει ως «ούφο» από άλλο πλανήτη;

Στα πάνω του ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος (στη φωτογραφία) φέτος.

Δεν είναι μόνον η ερμηνεία του Μόρτιμερ στην «Μαρία Στιούαρτ» του Νίκου
Μαστοράκη, δεν είναι μόνον η παράσταση που έκανε με «Τα ορφανά». Είναι και «H
ομορφάσχημη» που ανέβασε στο «Χυτήριο» για την Σοφία Σεϊρλή – το σύντομο,
εξαίρετο αφήγημα του Νίκου Καχτίτση «μεταποιημένο» σε μονόλογο.

Πολύ μου άρεσε, λέξη δεν έχασα κι η Σοφία Σεϊρλή, στην καλύτερη,
νομίζω, ερμηνεία της, μαζί με τις «Δύσκολες νύχτες» της Μέλπως Αξιώτη που είχε
κάνει με τον Γιάννη Ρήγα.

Οι παραστάσεις τελείωσαν, βέβαια. Μακάρι να τις επαναλάβουν.

Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά και στο Ντουμπάι κριάρια…

Άντε, και Καλό Πάσχα. Όπου κι αν βρεθείτε, ακόμα κι αν ξεπετσιάσετε τον
οβελία στο Ντουμπάι, όπως ορισμένοι διακεκριμένοι καλλιτέχνες μας.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…