ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Περί ηθικής

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό,
γράφει:

«Τα τελευταία χρόνια πολλοί κήνσορες του συντηρητισμού αναμασάνε έννοιες όπως
αυτή της “ηθικής έκπτωσης” και του “ηθικού εκτροχιασμού” της νέας γενιάς. Κατ’
αρχάς, ετυμολογικά, η λέξη “ηθική” προέρχεται από το “έθος” (δηλαδή συνήθεια),
όπως άλλωστε δίδασκε και ο Αριστοτέλης, και άρα σήμαινε τον μόνιμο και σταθερό
τρόπο πράξης ελεύθερων λογικών όντων. H κοινωνική ηθική, δηλαδή το σύνολο των
κανόνων που ρυθμίζουν τη συμπεριφορά των ανθρώπων προς τους άλλους,
διαμορφώνεται από τα εκάστοτε κοινωνικά ισχύοντα, δηλαδή από αυτό που η
εκάστοτε άρχουσα τάξη θεωρεί καλό και κακό.

Όμως, κάνοντας μια ιστορική αναδρομή, θα διαπιστώσουμε ότι το καλό και το κακό
διαφοροποιούνται όχι μόνο από περίοδο σε περίοδο, αλλά και από τόπο σε τόπο.
Για παράδειγμα, στην Αρχαία Ελλάδα η ομοφυλοφιλία όχι μόνο ήταν αποδεκτή (όπως
και σήμερα στις εξελιγμένες κοινωνίες), αλλά εθεωρείτο σύνηθες “στάδιο” στην
πορεία της ερωτικής ζωής των ανθρώπων. Ακόμη και στις μέρες μας, δεν υπάρχει
μία “ενιαία ηθική”: στο Αφγανιστάν των Ταλιμπάν εθεωρείτο ανήθικο να
κυκλοφορεί γυναίκα στον δρόμο χωρίς καλυμμένο κεφάλι!! Αλλά πρέπει να τονιστεί
ότι και στη δική μας υποκριτική δυτική κοινωνία το να μιλάμε για ελεύθερες
σχέσεις (με τρίτους) μεταξύ ενός ζευγαριού μοιάζει σκανδαλώδες, λόγω του
πουριτανισμού μας. Τέτοιου είδους σχέσεις που θα επέτρεπαν στο ζευγάρι να
αλλάζει ερωτικούς συντρόφους χωρίς να διαταράσσεται η συναισθηματική του σχέση
δεν είναι κοινωνικά αποδεκτές, διότι ο καπιταλισμός επιβάλλει την ασφυκτική
μονογαμία που ευνοεί την απλήρωτη εργασία μέσα στο πλαίσιο της οικογένειας.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να συγχέουμε τη συναισθηματική συντροφικότητα και
την εύλογη αναζήτηση σταθερότητας με την επίσης θεμιτή και βιολογικά
φυσιολογική επιδίωξη σεξουαλικής ποικιλίας. Ούτε σημαίνει ότι πρέπει να
“επιβληθεί” το ελευθεριακό μοντέλο ως ενιαία στάση ζωής. Απλώς αποδεικνύει ότι
δεν είναι σωστή η εκ των προτέρων οριοθέτηση της ανθρώπινης σεξουαλικής
συμπεριφοράς και η καταναγκαστική επιβολή ηθικών διλημμάτων, με βάση δήθεν
ενιαίους, δεδομένους, προδιαγεγραμμένους και “απαράβατους” κώδικες, καθώς π.χ.
στον έρωτα τίποτε δεν είναι εξ ορισμού ανήθικο, εφόσον συμφωνούν περί αυτού τα
εμπλεκόμενα ενήλικα μέρη. Κατά τη γνώμη μου, ηθικός είναι ο ελεύθερος άνθρωπος
και όχι αυτός που υπακούει στον φαρισαϊσμό».