Tο Tέταρτο κουδούνι

Μα με τόσες δεσμεύσεις επί δεσμεύσεων που ανέλαβαν προεκλογικά όλοι, μα
όλοι απέναντί μου – ε, ναι, προσωπικά το ‘χω πάρει – αισθάνομαι πια σα να
‘χουμε κάνει δεσμό.

Για να μη σας λέω για ‘κείνα τα «αφήστε με να ολοκληρώσω», κι «αφήστε
με να ολοκληρώσω», και «να ολοκληρώσω παρακαλώ!», και «πότε θα ολοκληρώσω;»,
και «δεν με αφήσατε να ολοκληρώσω»… Που να κοκκινίζεις πια.

Για να δούμε από ‘δώ και πέρα πώς θα πάει η σχέση…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

«Εκ γυναικός ερύει τα φαύλα»… αλλά εκ «Θεάτρου του Νότου» ερύει τα
καλά.

Χρόνια ονειρευόμουνα ένα Θέατρο ρεπερτορίου, αλλά με ρεπερτόριο που θα
‘χε κάποιον «άξονα» δραματουργικό – κάτι ελκυστικό, «ξεσηκωτικό». Το Εθνικό
και το ΚΘΒΕ που μπορούν (να το κάνουν) δε θέλουν. Ή δεν το σκέφτηκαν.

Ο Γιάννης Χουβαρδάς (φωτογραφία), ο Θωμάς Μοσχόπουλος και οι συνεργάτες
τους το τολμούν – πρώτοι και πάλι.

Απ’ ό,τι ακούω, το ρεπερτόριο του «Αμόρε» τον επόμενο χειμώνα θα ‘χει
«άξονα» τον Σαίξπηρ – τρεις απ’ τις παραστάσεις του, με έργα του Βάρδου.

«Ποια Ελένη;». Πηχυαίος έξω απ’ το θέατρο της Μαρίκας Κοτοπούλη ο
κομψός τίτλος – «ερώτηση» του έργου που παρουσιάζει εκεί το Εθνικό Θέατρο.

Σ’ όλους, του ’60 και του ’70 – τουλάχιστον… – τους «εκδρομείς» των
μαθητικών θρανίων – Δημοτικού, Γυμνασίου τε και Λυκείου, αυτομάτως αναβλύζει
στα χείλη η απάντηση – λογοπαίγνιο στην «ερώτηση» του τίτλου… Που εμπίπτει
όμως στην κατηγορία των «εξ αμάξης» αθυρόστομων φαλλικών κι άντε να τη
γράψω… Πάντως οπωσδήποτε δεν είναι «η φούστα μου η σηκωμένη»… Οι
σαραντάρηδες, πενηντάρηδες, εξηντάρηδες εξ υμών θα με καταλάβουν πάντως. Ακόμα
κι οι τριαντάρηδες. Αμέσως.

Θα θυμίσω μόνον κάποια ανάλογα λογοπαίγνια – «ερωταποκρίσεις» που
κυκλοφορούσαν – εξαιρετικά δημοφιλή… – μεταξύ των ξαναμμένων εφήβων: «Ποιος
Φούφουτος;» (η απάντηση: «ο – μπιιιπ μου – ο ξεσκούφωτος»), «Ποιος Μάχος;» (η
απάντηση: «ο – μπιιιπ – μου ο μονομάχος») κ.λπ., κ.λπ. Να σκεφτώ ότι θα τα
δούμε κι αυτά ως τίτλους της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας; Που θα τους
αναρτήσει το Εθνικό μας Θέατρο;

Πάντως, απ’ ό,τι έμαθα από παρόντα, το θέμα της απάντησης στο ερώτημα
«Ποια Ελένη;» ετέθη – κάποιοι θα ντράπηκαν… – και στο Διοικητικό Συμβούλιο
του Εθνικού, προ πολλού, την εποχή της κατάρτισης του ρεπερτορίου. Αλλά θέμα
ήταν και απλώς ετέθη…

«Τι έχω μ’ αυτούς που δεν προφέρουν το “ρω”;». Παράπονα πήρε να μου
κάνει στο τηλέφωνο ο Ιάσων Τριανταφυλλίδης για μια αναφορά μου στο «Τέταρτο
Κουδούνι» της περασμένης Πέμπτης – σε σχόλιο για το «τοπίο ολέθρου» που
συναντούμε γύρω μας στην προφορά της ελληνικής γλώσσας, με τα «ν-μπου», και τα
«ν-γκου», και τα «bου», και τα «gου».

Ειλικρινά τίποτα δεν έχω. Το αντίθετο! Μερικές φορές το λατρεύω αυτό το
«ρω» που λείπει (για κοίτα, σα στίχος της Λίνας Νικολακοπούλου μού βγήκε…).
Όπως στην Έλλη Λαμπέτη ή στον περί ου ο λόγος Ιάσονα τον Τρομερό.

Αλλά όταν λείπει στα δελτία ειδήσεων «κάπως μου κάνει». Αν και άλλο
ήταν το θέμα μου…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

E, λοιπόν, είναι τέτοιος ο «χαμός» που γίνεται στην Πειραματική του
Εθνικού, που κι εγώ έχασα τ’ αυγά και τα πασχάλια στο σχόλιο που έγραφα την
περασμένη Παρασκευή περί του «φυτωρίου», εκεί, νέων ταλαντούχων ηθοποιών στη
στήλη «Δίκτυο».

Πέντε κι όχι τέσσερις είναι οι παραστάσεις που παίζονται αυτή τη στιγμή
σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο στις δυο αίθουσές της – «Το παλτό», «Γούνα»,
«Καλιφόρνια Ντρίμιν», «Αυτό που δεν τελειώνει» – Εκδοχή II, «Βιομαγεία».

Και έξι κι όχι πέντε όσες έχουν ανεβεί στην Πειραματική απ’ την αρχή
της «σεζόν».

Ο Τάσος Πεζιρκιανίδης (στη φωτογραφία), απ’ τους περί Αριστοφάνη
αρμοδιότατους της ελληνικής σκηνής, θα είναι ανάμεσα στους πρωταγωνιστές της
καλοκαιρινής φεστιβαλικής παράστασης του «Θεάτρου Τέχνης» – 25 και 26 Ιουνίου
στην Επίδαυρο, στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας. Σύνθεσης «αναβιωμένων»
σκηνών απ’ όλες τις αριστοφανικές παραστάσεις της πορείας του Θεάτρου, που
έχουν ανεβάσει ο Κάρολος Κουν, ο Γιώργος Λαζάνης κι ο Μίμης Κουγιουμτζής. Την
οποία θα ετοιμάσει το «Θέατρο Τέχνης», με τον τίτλο – μόνιμο; Άνοστος μου
φαίνεται… – «Αριστοφάνης – “Θέατρο Τέχνης”».

Ο Τάσος Πεζιρκιανίδης έχει ήδη παίξει με το ΚΘΒΕ «Βατράχους»,
«Νεφέλες», «Όρνιθες», «Σφήκες» και, πιο πρόσφατα, ήταν ο Χρεμύλος στον
«Πλούτο» σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου.

«Τι ψήφισες», τη ρωτάω – φανατικιά της «κάντρι», «βαμμένη».

«Τον πιο “κάντρι”», μου λέει. «T(ζ)σοβόλα».

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…