γιατί… λέμε «θα πάρω το αίμα μου πίσω»

Τα παλιότερα χρόνια οι μανιάτικες βεντέτες ξεκλήριζαν ολόκληρες οικογένειες. H
εκδίκηση επιτρεπόταν σε τρεις κυρίως περιπτώσεις: στη δυσφήμηση, την απιστία
και τον φόνο. Σκότωνε κάποιος εκείνον που τον κατηγορούσε άδικα. Ο σύζυγος
σκότωνε τη γυναίκα του όταν δεν ήταν πιστή, σκότωνε ο πατέρας ή ο αδελφός την
κόρη ή την αδελφή που με τη διαγωγή της ντρόπιαζε την οικογένεια, ενώ σκότωναν
και τον διαφθορέα. Τέλος, έπρεπε να πάρει κανείς εκδίκηση για έναν φόνο
οποιαδήποτε και αν ήταν η αιτία που τον είχε προκαλέσει. Έτσι, η έχθρα
συνεχιζόταν από γενιά σε γενιά και είχε δημιουργηθεί το μανιάτικο έθιμο που
θύμιζε τη βεντέτα των Κορσικανών. Γιατί η έχθρα δεν σταματούσε ούτε μετά την
εκδίκηση. H οικογένεια που δοκίμαζε την εκδίκηση δεν το θεωρούσε δικαίωμα,
αλλά καθήκον που έπρεπε να το εκπληρώσει κανείς οπουδήποτε, παρά τα εμπόδια
που μπορούσε να συναντήσει. Διαφορετικά ατιμαζόταν. Από το σκληρό αυτό έθιμο
έμεινε η έκφραση «Θα πάρω το αίμα μου πίσω» και άλλες.