MATIEΣ Οι δεσμεύσεις…

Το ρήμα που χρησιμοποιούν περισσότερο από κάθε άλλο οι αρχηγοί των κομμάτων,
είναι το «δεσμεύομαι». Θα το ακούσετε, τρεις, τέσσερις, πέντε φορές σε κάθε
ομιλία τους. Και μαζί μ’ αυτό, την έκφραση «ό,τι σας λέω, δεν αποτελεί
προεκλογική υπόσχεση. Αποτελεί δέσμευση!». Και τρέχα μετά εσύ, που
πίστεψες στις διάφορες «δεσμεύσεις» των τηλεοπτικών μπαλκονιών, να ζητήσεις
λογαριασμό για τα «θα» που γράφτηκαν στο χιόνι…

Αλλά με το «δεσμεύομαι» και τις διάφορες «δεσμεύσεις» δεν έχουν να κάνουν μόνο
οι πολιτικοί αρχηγοί. Με τον ίδιο, ακριβώς, τρόπο μιλάνε και οι υποψήφιοι
βουλευτές. «Αυτό», σου λένε και μου λένε, «θα γίνει οπωσδήποτε! Αποτελεί
δέσμευση του κόμματός μας!». Σάμπως να ‘ναι, αυτή η λέξη, συμβόλαιο ενώπιον
συμβολαιογράφου και παρουσία των προβλεπομένων εκ του νόμου, γνωστών και μη
εξαιρετέων μαρτύρων…

Στον μισό, περίπου, αιώνα, που είμαι δημοσιογράφος, πόσες «δεσμεύσεις» και
πόσα «συμβόλαια» έχω φάει στη μάπα, δεν λέγεται! Ωστόσο, ο λαός, ο πάντα
ευκολόπιστος και πάντα προδομένος, δίνει βάση. Μασάει. «Δεσμεύτηκε γι’ αυτό το
πράγμα ο Πρόεδρος», λέει ο Ανέστης, στο καφενείο. «Άρα», συνεχίζει, «θα το
κάνει. Γιατί αν δεν το κάνει, θα ξεφτιλιστεί. Θα πάω εγώ, που με βλέπετε, θα
τον πιάσω από το πέτο και θα του πω, “γιατί, κύριε, με ξεγέλασες;”. Και να
δούμε, τότε, με τι μούτρα θα με αντιμετωπίσει!..».

(Σκέφτομαι, τώρα, τον Ανέστη, που κάνει τον κάργα και λέω με τον νου μου,
καγχάζοντας: Αχ, βρε, κακομοίρη, κούνια που σε κούναγε! Έτσι και περάσει η
Κυριακή, έτσι κι έρθει η Δευτέρα, με τα «ζήτω», τα χειροκροτήματα, τον θώκο,
τους παρατρεχάμενους και τους αστυφύλακες ολόγυρα, όχι από το πέτο δεν θα
μπορέσεις να πιάσεις εκείνον που «δεσμεύτηκε» και «σ’ έγραψε κανονικά», αλλ’
ούτε καν να πλησιάσεις το αυτοκίνητό του…).

Στάζω απαισιοδοξία – όπως, άλλοτε, ο Βοσκόπουλος «έσταζε… έρωτα» – θα πείτε.
Αλλά έτσι είναι τα πράγματα. Έτσι είναι η πολιτική. Ο δρόμος προς την εξουσία
στρώνεται με εκατομμύρια «θα». Μερικές υποσχέσεις, βέβαια, πραγματοποιούνται.
Τις πιο πολλές, όμως, τις παίρνει ο άνεμος. Δυστυχώς. Και υπάρχουν πάντοτε
δικαιολογίες – και ορισμένες σοβαρές – για «όσα έπρεπε να ‘ρθουν και δεν
ήρθαν».

Συμπέρασμα; Αυτή την δύσκολη εποχή, φρόνιμο είναι να κρατάμε όλοι μας το μικρό
καλάθι της παροιμίας…