Πάνελ κι έρχομαι

Είναι κι αυτή η εποχή η άχαρη που σε τυλίγει σαν βαμβάκι. Πήγα προχθές, για
λόγους που ούτε εγώ μπορώ να εξηγήσω, σ’ ένα πάνελ. Μια χαρά, συμπαθείς οι
δημοσιογράφοι, οι εκπρόσωποι (;) των κομμάτων ευγενικοί, μειλίχιοι,
πολιτισμένοι κι εγώ στη μέση, κάτι μεταξύ διασκεδαστή ευφυολόγου και «χαβαλές
να γίνεται». Όλα ωραία και καλά, είπαμε για τον κακό μας τον καιρό (και πόσο
απροετοίμαστοι είμαστε κράτος, πολίτες κι αυτοκίνητα, παρ’ όλη την
προειδοποίηση της EMY), είπαμε για τις μετεγγραφές (κλάμα η N.Δ.,
αμηχανο-αισιοδοξία το ΠΑΣΟΚ, εξυπνάδες η αφεντιά μου), μέχρι που…

Παίρνει το μικρόφωνο ένας νέος από το κοινό και (μαλλιά τραβηγμένα και
πιασμένα πίσω, μάτι καθαρό, γλώσσα στρωτή, άμεση)…

«Τελειώνω φέτος τη Σχολή μου με άλλα διακόσια παιδιά και θα ‘θελα να σας
ρωτήσω, ξέροντας ότι θα μείνω άνεργος, όπως κι όλοι μας και οι χίλιοι, γιατί
είμαστε πέντε Σχολές σε όλη την Ελλάδα, ξέροντας ότι θα μείνουμε άνεργοι…».

Δεν άκουσα την ερώτηση. Έμεινα στο: χίλια νέα παιδιά, χίλιοι νέοι επιστήμονες.
Άνεργοι… άνεργοι… Δεν μπορώ ν’ ακούσω τίποτα άλλο. Μένω στο ξέροντας θα
μείνουμε «άνεργοι». Από δίπλα οι πολιτικοί άρχισαν ο καθένας τον λόγο του τον
προεκλογικό. Το «έλα σ’ εμένα» σαν ξύλινη απόχη πήγαινε να πιάσει ψηφοφόρους.
Ψυχροί, ευγενείς, μειλίχιοι και αλλού νυχτωμένοι, μίλαγαν (;) σαν να άκουσαν
κάτι απλό, καθημερινό, γνωστό και τετριμμένο, έναν πυρετάκο που είχαν τα
παιδιά και ο καθένας τους είχε την καλύτερη την ασπιρίνη και… πάει:
αποφασίζεις, ψηφίζεις, σου πέρασε. Ομολογώ πως ταράχτηκα. Έχασα και το χρώμα
και το άρωμά μου ο μαϊντανός. Βέβαια, οι οικοδεσπότες κάτι κατάλαβαν. Από το
ύφος μου; Από μια ανάσα που πήγαινε για αναστεναγμός βαθύς κι έμεινε
μετεξεταστέος; Δεν ξέρω από τι, αλλά με ρώτησαν.

«Κάπως σας τάραξε αυτό το “άνεργοι”, κύριε Φασουλή. Για πείτε μας γιατί;

Κάτι πήγα να ψελλίσω, κάτι να αρθρώσω, αλλά ούτε σύμφωνο ούτε φωνήεν δεν
έβρισκε τη θέση του να σχηματίσει πρόταση. Ευτυχώς τέλειωνε η εκπομπή, είπαμε
όλοι ένα «ευχαριστώ πολύ, όχι εγώ ευχαριστώ» κι έξω από την πόρτα.

Γύρισα σπίτι κι άρχισα να βλέπω πίσω τη ζωή μου και τη φαντάστηκα όλη στην
ανεργία και δεν το άντεχα. Όπως δεν ήξερα τι να κάνω, τι να πω, τι να ψηφίσω,
αυτό το «άνεργος» να εξαλείψω. Τοίχος! Το ‘ριξα στο φιλολό και στα «Εγώ στον
άνεργο ανενεργός»; Ή «Εγώ στην ανεργία συνεργός»;

Στον καθρέφτη προσπαθούσα ώρες να βγάλω πούδρες και τις μπογιές που μ’ είχανε
στο στούντιο παστώσει. Αδύνατον. Δεύτερο δέρμα, δεύτερο πρόσωπο αυτό που είχαν
ζωγραφίσει πάνω στο δικό μου. Με χρώματα και μέικ-απ που σβήνουν τις ρυτίδες
και ρίμελ αδιάβροχο να μην το πιάνει δάκρυ.