Συνωστισμός απόψεων

Πόσοι να χωρέσουν στα μπαλκόνια, το πολύ ένας τη φορά, ενώ στα πάνελ χωράνε πολλοί περισότεροι, όσο περισσότερα είναι αυτά μέσα σε μια τηλεοπτική βραδιά

Ξεσπάθωσαν τα τηλεοπτικά πάνελ. Πολυπληθή, θεαματικά, φλύαρα, αλλά και
αμήχανα. Επιδόθηκαν στην ερμηνεία της απόφασης του Κώστα Σημίτη να αποχωρήσει
από την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, την πρόβλεψη των εξελίξεων, την αξιολόγηση, την
κριτική, βγήκαν τα στελέχη των κομμάτων στην τηλεοπτική αγορά και είχαν όλα
λόγο και θέση. Αν μη τι άλλο, επιβεβαιώνεται ότι η πολιτική κίνηση έδωσε ώθηση
στον πολιτικό διάλογο, ακόμη και για όσους έχουν την άποψη ότι δεν πρόκειται
παρά για επικοινωνιακό τερτίπι, όπως για παράδειγμα οι εκπρόσωποι της
αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ήταν όμως μια θεαματική ευκαιρία για να αναζωπυρωθεί το ενδιαφέρον για την
πολιτική, για τις απόψεις όλων των κομμάτων τα οποία εκλήθησαν να τοποθετηθούν
με αφορμή τις συγκεκριμένες εξελίξεις. Πρόσωπα που δεν εμφανίζονται συνήθως
στα τηλεπαράθυρα, όπως η κ. Βάσω Παπανδρέου, η οποία βγήκε στο δελτίο του
Νίκου Χατζηνικολάου, ο κ. Τσοβόλας, που εμφανίστηκε στο δελτίο του Alter, η κ.
Αλέκα Παπαρήγα, η οποία ήταν καλεσμένη του Γιάννη Λοβέρδου στο Mega χθες το
πρωί.

Οι θεωρητικοί λένε πως τα τηλεοπτικά ειδησεογραφικά προγράμματα
λειτουργούν σαν πύλες που ανοίγουν για να αφήσουν να περάσουν στο κοινό οι
απόψεις της πολιτικής εξουσίας – σπανιότερα ανοίγουν αντιστρόφως. Αυτήν τη
φορά οι «πύλες» των ειδήσεων άνοιξαν με ορμή, σπρωγμένες από έναν δυνατό άνεμο
εξελίξεων που ανακάτωσε απότομα τις χωρίστρες.

Και είδαμε να συνωστίζονται στις «πύλες» πρόσωπα και απόψεις, καθώς τα πάνελ
προσπάθησαν να χωρέσουν όσους περισσότερους μπορούσαν. Καλεσμένοι του Γιάννη
Πρετεντέρη ήταν οι πολιτικοί Νίκος Χριστοδουλάκης, Βύρων Πολύδωρας, Μιχάλης
Παπαγιαννάκης, ο Στέλιος Παπαθεμελής από τη Θεσσαλονίκη και ο Ηλίας
Νικολακόπουλος, με τον απαραίτητο επιστημονικό του λόγο για τις δημοσκοπήσεις.
Στο σαλονάκι της Έλλης Στάη βρέθηκαν ο Κώστας Σκανδαλίδης, ο Μιχάλης
Μεϊμαράκης, ο Γιώργος Σεφερτζής και σε τηλεπαράθυρα ο Μιλτιάδης Έβερτ, ο
Ορέστης Κολοζώφ και ο Νίκος Βούτσης.

Καλεσμένοι του Μανώλη Καψή στον Alpha ήταν η Ελένη Κούρκουλα, ο Νίκος
Κακαουνάκης, ο Χρήστος Παπουτσής (με πολλές πανελικές εμφανίσεις αυτές τις
ημέρες και στο Alter λίγο αργότερα), ο Γιώργος Αλογοσκούφης, ο Παναγιώτης
Ψωμιάδης από τη Θεσσαλονίκη και ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος σε τηλεπαράθυρο. Στον
Παύλο Τσίμα βρέθηκαν οι Μιχάλης Λιάπης και Μιλένα Αποστολάκη. Στον Άκη
Παυλόπουλο στο Alter συναντήθηκαν ο Μήτσος Κωστόπουλος, ο Μιλτιάδης
Βαρβιτσιώτης, ο Χρήστος Παπουτσής, ο Παναγιώτης Φασούλας, ο Σάββας
Τσιτουρίδης. Νωρίτερα στα τηλεπράθυρα των δελτίων ειδήσεων είχαν βρεθεί άλλοι
πολιτικοί και το ίδιο το επόμενο πρωί στις ειδησεογραφικές εκπομπές. Ένα
πανόραμα πολιτικών και δημοσιογράφων του πολιτικού ρεπορτάζ από κανάλια και
εφημερίδες, μια βεντάλια που άνοιξε σε όλο της το μιντιακό εύρος για να
φρεσκάρει την προεκλογική αντιπαράθεση.

H αναστάτωση για τις καινούργιες απαιτήσεις της εικόνας εμφανής.
Άλλωστε ένας από τους κορυφαίους υπεύθυνους προεκλογικής εκστρατείας του
Ρήγκαν έλεγε καθ’ όλη τη διάρκειά της πως «τα Μέσα και οι εικόνες τους είναι η
ίδια η προεκλογική εκστρατεία», ενώ σύμβουλος-κλειδί του μπαμπά Μπους
υποστήριζε πως «δεν νοείται πραγματικότητα χωριστά από την πραγματικότητα που
παρουσιάζει η μιντιακή ενημέρωση».

Ισχυρό μήνυμα το «νέο»

Σε αυτήν απευθύνονται και τα ισχυρά μηνύματα θεαματικών πολιτικών κινήσεων,
ιδίως σε προεκλογική περίοδο, όταν υπόσχονται κάτι καινούργιο σε κουρασμένες
προεκλογικές αντιπαραθέσεις. Ο Ρούσβελτ, για παράδειγμα, απευθύνθηκε στις
ελπίδες των ψηφοφόρων χρησιμοποιώντας τον όρο «Νέα Συμφωνία» για να
χαρακτηρίσει τα αδοκίμαστα οικονομικά του προγράμματα, «Νέα Σύνορα» ήταν ο
όρος του Κέννεντυ για τα δικά του προγράμματα και «Καινούργιος Φεντεραλισμός»
του Ρήγκαν για να υπερβεί την παράδοση της «Νέας Συμφωνίας» του Ρούσβελτ.

Αυτό που παραμένει αναλλοίωτο είναι το τηλεοπτικό τελετουργικό με την
υπερβολή του, με τη φασαρία του, με τη βουλιμική του κατανάλωση κάθε
καινούργιου. Μάλλον ζαλισμένοι έχουμε απομείνει από όλη αυτή τη φασαρία, χωρίς
να καλοθυμόμαστε ποιος είπε τι και πού. Αλλά στην πολιτική αυτό που έχει
σημασία είναι το «ισχυρό μήνυμα» και αυτό είναι πάντα το «καινούργιο μήνυμα».