Πάρε τα λεφτά και τρέχα

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Διότι οι παραγωγοί σκέφτηκαν ως εξής: H Κάθριν θα
αναστατώσει τον αυθεντικό αρσενικό πληθυσμό. Γεγονός! Ο George (Κλούνι) τον
γυναικείο. Επίσης γεγονός! Επομένως, δύο τα κρατούμενα. Βάζουμε και τους Κόεν
να ενσταλάξουν σταγόνες τρέλας και σουρεαλισμού, οπότε τρία τα κρατούμενα.
Κάπως έτσι ο Τζόελ και ο Ίθαν Κόεν μετακόμισαν στο Χόλιγουντ και κάπως έτσι
προέκυψε η κωμωδία «Intolerable cruelty», δηλαδή αβάσταχτη σκληρότητα, δηλαδή
(ελληνιστί) «Αβάσταχτη γοητεία». Δεν είναι ό,τι καλύτερο, αλλά τηρουμένων των
αναλογιών είναι ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί την πρώτη εβδομάδα του ελληνικού
έτους 2004!

Το στόρι (που δεν έγραψαν οι Κόεν αλλά ο Ρόμπερτ Ράμσι) αποτελεί μια
πλάγια αναφορά σ’ αυτή την υποβόσκουσα φήμη που έχει κυκλώσει το ζεύγος Μάικλ
Ντάγκλας – Κάθριν Ζέτα Τζόουνς. Άραγε, είναι αλήθεια πως συνυπέγραψαν
προγαμιαίο συμβόλαιο; Αν όντως το διέπραξαν – πράγμα για το οποίο δεν
αμφιβάλλω διόλου, αφού τα πάντα στο America ρυθμίζονται με χρηματοεμπορικές
συναλλαγές – σημαίνει πως ουδείς εκ των δύο δύναται να διεκδικήσει δεκάρα
τσακιστή από τον άλλον. Μεθερμηνευόμενο πάει να πει το εξής: Κυρά μου, σε πήρα
με τα εσώρουχα, με τα ίδια εσώρουχα σε εγκαταλείπω!

«Αβάσταχτη γοητεία». Οφθαλμαπάτη. Επί της sex… ουσίας, ο Τζορτζ Κλούνι και ουχί η Κάθριν Ζέτα Τζόουνς βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο!

Επί της υποθέσεως τώρα, λαμβάνουν χώρα τα εξής χαριτωμένα επεισόδια.
Παμπόνηρο θηλυκό και θεοσεβούμενη του δόγματος «με τα λεφτά των άλλων αγοράζω
την ελευθερία μου», παγιδεύει τον… μπούλη σύζυγο με στόχο να του «φορέσει»
διαζύγιο… απάτης, ώστε στη συνέχεια να του αρπάξει όλη την περιούσια. Πόση;
Ακόμα και τα σώβρακα! Όμως, ο άπιστος σύζυγος, που στο μεταξύ έχει θησαυρίσει
ως μεγαλομεσίτης, προσλαμβάνει ως δικηγόρο τον ικανότερο εξπέρ διαζυγίων της
χώρας. Είδες ο… μπούλης; Το αποτέλεσμα είναι απρόβλεπτο. Όχι για τον μπούλη,
αλλά για την… κυρία. Ως τελικός και δολοφονικός μάρτυρας προσκομίζεται στο
δικαστήριο ένας γκέι, που με όρκο βεβαιώνει πως άκουσε με τ’ αυτιά του την
κυρία να λέει «πού θα μου πάει, θα αρπάξω αυτόν τον μπούλη». Με τούτα και με
τ’ άλλα, το δικαστήριο δικαιώνει τον σύζυγο και αφήνει την Κάθριν Ζέτα Τζόουνς
με τα… εσώρουχα. End της πρώτης πράξης. H δεύτερη είναι τούμπα. Διότι ουδείς
άρρεν αυτής της υφηλίου δύναται να κερδίσει ολοκληρωτικώς μία Κάθριν Ζέτα
Τζόουνς. Έτσι είσαι; (λέει από μέσα της). Κέρδισες τη μάχη, εγώ θα κερδίσω τον
πόλεμο!

Έτσι, φίλοι μου, κηρύσσεται πόλεμος. Με όπλα το sex, τη γοητεία και την
πονηρία. Και το ερώτημα που επικρέμαται άνωθεν των χαχανητών των θεατών, είναι
εντελώς απλό: Ποίος εκ των δύο θα την φέρει στον άλλον; H Κάθριν στον George ή
ο Τζορτζ στην Κάθριν; Αποτέλεσμα; Μέτριο και ολίγον άτολμο. Διότι από τους
Κόεν περιμένει κανείς να φτάσουν στα άκρα. Και να τα υπερβούν ακόμα. Αυτή
είναι η διαφορετικότητα που τους κάνει…. διαφορετικούς. Αλλά η αλήθεια είναι
μία. Σήμερα, την εποχή που βασιλεύει το ρηθέν «political correct», ουδείς
εντός πεδιάδος Χόλιγουντ διαφεύγει από το δόγμα «βασιλική διαταγή και τα
σκυλιά δεμένα». Και ο Μπίλι Ουάιλντερ να ζούσε, θα σκηνοθετούσε με δεμένα
χέρια.

Τελικό αποτέλεσμα εκ των πολλαπλών αναμετρήσεων: Κόεν – Χόλιγουντ ισοπαλία.
Αλλά Κάθριν Ζέτα Τζόουνς – Τζορτζ Κλούνι=5-0. Με διαιτητή… έναν άνδρα.
Εμένα!

H επανάσταση των πάγων

Δαβίδ της πρώτης εβδομάδας του 2004 ένας πρωτοεμφανιζόμενος από την παγωμένη
Ισλανδία, ονόματι Νταγκούρ Κάρι. H φωτογραφία του και οι συνεντεύξεις του
κυκλοφορούν σε όλα τα αμερικανικά, επαγγελματικά έντυπα, με τον τίτλο
«Αποκάλυψη της χρονιάς».

H ταινία του με τον αυθεντικό τίτλο «Noi Albinoi» και με τον ελληνικό,
μεσογειακό υπότιτλο «Ονειρεμένη απόδραση (Νόι το όνομα του 17χρονου ήρωά του
και Albinoi επειδή είναι… αλμπίνος, δηλαδή φαλακρός) είναι κλασικό δείγμα
νέου σκηνοθέτη. Δηλαδή ασυμβίβαστος, άτακτος και «ζωντανός» νέος αρνείται να
ενταφιαστεί στην πλήξη, την ακινησία και την παγωμένη ατμόσφαιρα μιας μικρής
επαρχίας. Σαν να λέμε «ο ξεχωριστός Νόι Αλμπινόι». Ιδιοφυής, αλλά σχολικά
απροσάρμοστος. Αισθηματίας, αλλά οικογενειακά απομακρυσμένος. Φιλικός, αλλά
εντελώς απόμακρος. H μοναδική «ψυχή» που κυκλοφορεί με ταραχή ανάμεσα σε
ανθρώπινους πάγους. Φανταστείτε πως φτάνει ακόμα και στο σημείο να μπουκάρει
στη μικρή τράπεζα με καραμπίνα, μπας και διαταράξει τον μεγάλο ύπνο των…
πάγων. Πού τέτοια τύχη! Ο διευθυντής αρπάζει το όπλο και με αυστηρό και
πατρικό ύφος τού λέει: «Μα τι κάνεις τώρα, δεν γυρνάς σπίτι σου να διαβάσεις
κανένα βιβλίο, για να προκόψεις»;

«Ονειρεμένη απόδραση». Επαναστάτης από την Ισλανδία και με… αιτία

Θα μου πείτε, ουδεμία πρωτοτυπία. Δεν θα διαφωνήσω. Εκεί όμως που θα διαφωνήσω
(κάθετα και οριζόντια), είναι αν ακούσω ενστάσεις επί της αισθητικής ουσίας.
Διότι αυτός ο Ισλανδός «πιτσιρικάς» καταφέρνει και ενσωμάτωνει τον πάγο στην
«ύλη» της ταινίας και μετατρέπει την παγωμάρα σε θερμότητα και το μειονέκτημα
σε πλεονέκτημα. Δηλαδή ομοιογένεια, στυλ και εσωτερική δραματουργία. Δηλαδή η
κατάσταση του ήρωα και του περιβάλλοντος χώρου είναι βιωμένα σε κάθε κόκκο των
εικόνων. Αυτό ήθελε να κάνει, αυτό έκανε, όσο καλύτερα μπορούσε. Και δηλαδή,
μπορεί να μην είναι του «γούστου» σας, αλλά μισό ψεγάδι δεν της βρίσκεις!

Απάτες, ψέματα και δημοσιογραφία

Αμερικανός… Δαβίδ, ονόματι Μπίλι Ρέι, εμπνεόμενος από την πραγματική ιστορία
ενός αληθινού Μινχάουζεν της δημοσιογραφίας, βάζει κάτω και τουλουμιάζει με
το… μπαμπάκι τούς εκπροσώπους του μοδάτου, φρέσκου, ανάλαφρου Τύπου!

Το «Ραγισμένο γυαλί» («Shattered glass») είναι από τα πιο χαμηλόφωνα
κινηματογραφικά γεγονότα της φετινής χρονιάς. Χωρίς τυμπανοκρουσίες,
συνωμοσίες και φανφάρες, ξεκουμπώνει και γδύνει το καλλίγραμμο «σώμα» της
σύγχρονης δημοσιογραφίας, με κατάληξη το γνωστό ρηθέν «έξω κούκλα, μέσα
πανούκλα». Το στόρι είναι αληθινό και αναφέρεται στην περίπτωση ενός νέου και
πολλά υποσχόμενου γραφιά – του Στίβεν Γκλας – τα άρθρα του οποίου σε μερικά
από τα καλύτερα και πιο έγκυρα έντυπα της χώρας («The new republic», «Rolling
stone») είχαν προκαλέσει το ενδιαφέρον των αναγνωστών και τον φθόνο των
ανταγωνιστών. Και όμως, όλα, μα όλα, τα είχε βγάλει από την κοιλιά του!

Το «Ραγισμένο γυαλί» ξεκουμπώνει και γδύνει το καλλίγραμμο «σώμα» της σύγχρονης δημοσιογραφίας

Ο Μπίλι Ρέι, που ελπίζω να επανακάμψει με μια πιο ολοκληρωμένη «πρόταση»,
υποτάσσει τη φόρμα του στο περιεχόμενο και τους χαρακτήρες. Δηλαδή αδιαφορεί –
και καλά κάνει – για τις εξωτερικές κορυφώσεις και τις τεχνητές εξάρσεις και
επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στην επεξεργασία του κατεργάρη ήρωά του. Ένας
τύπος που με το στυλ της εύθραυστης, ευάλωτης «ψυχής» και με ύφος διανοούμενου
καταφέρνει και ξεγελάει και τους άλλους αλλά και τον… εαυτό του. Δεν
παραποιεί, κατασκευάζει γεγονότα. Σε τέτοιο σημείο που να πείθεται ο ίδιος για
την αλήθεια των ψεύτικων γραπτών του!

Μια μικρή αλλά καλοφτιαγμένη αποκάλυψη πάνω σ’ ένα από τα σοβαρότερα
προβλήματα της εποχής μας. Τα Media, ακόμα και τα σοβαρότερα και πιο έγκυρα
έντυπα, απομακρύνονται από την αλήθεια και διολισθαίνουν προς το ψέμα. Όπου
κυρίαρχο σημείο δεν είναι το περιεχόμενο, αλλά το στυλ. Δεν έχει σημασία το τι
γράφει κανείς, αλλά το πώς το γράφει. Που θα πει, για να πουλήσεις πρέπει να
είσαι ευχάριστος και φρέσκος. Όλα τ’ άλλα είναι απλώς οδοντόκρεμες!

Άρες μάρες κουκουνάρες

Μερικές φορές νομίζω πως βλέπω… εφιάλτη. Γιατί μόνο διοικητικά συμβούλια
επιπέδου Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου θα ενέκριναν και θα χρηματοδοτούσαν
μια τόσο βεβαιωμένη αποτυχία!

Επειδή λοιπόν το μπεστ σέλερ της ομότιτλης περιπέτειας… φαντασίας «Timeline»
το έχει υπογράψει ο Τσαρλς Κράιτον, κάποιοι παραγωγοί από τον planet Hollywood
άνοιξαν το πουγκί τους και επένδυσαν σε μια.. φούσκα που σκηνοθέτησε ο
Ρίτσαρντ Ντόνερ. Εντός της οποίας συμβαίνουν τα εξής απερίγραπτα πηγαινέλα:

«Timeline». Όλα μέσα, από τη «Μηχανή του χρόνου», μέχρι και τη «Μούμια». Ο Ρίτσαρντ Ντόνερ σκηνοθέτησε μια… φούσκα

Ομάδα αρχαιολόγων σκαλίζει απομεινάρια ενός γαλλικού πύργου του 14ου αιώνα.
Αιφνιδίως, ο επικεφαλής αρχαιολόγος εξαφανίζεται από προσώπου γης. Στη
συνέχεια, τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής… απάγονται και μεταφέρονται σε
εργαστήριο, όπου τους ανακοινώνεται η ανακάλυψη της μηχανής του χρόνου! Διά
μέσου αυτής και μιας… σκουληκότρυπας μέσα στον χρόνο μπορεί να μεταφερθούν
στον 14ο αιώνα, στη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου. Τι να κάνουν;
Μεταφέρονται. Και εκ της μεταφοράς εμπλέκονται στη μάχη, αλλά ως επιστήμονες
που σέβονται το λειτούργημά τους δεν αλλάζουν την… Ιστορία. H οποία «λέει»
πως σε τούτη τη μάχη, που έλαβε χώρα στις 2 Απριλίου του 1357, οι Γάλλοι
κατατρόπωσαν τους Άγγλους εισβολείς. Αποτέλεσμα; Οι Γάλλοι, με τη βοήθεια των
αρχαιολόγων, κερδίζουν και στο τέλος ένας εξ αυτών ερωτεύεται μια Γαλλίδα
αρχόντισσα η οποία, σύμφωνα με την Ιστορία, είχε κρεμαστεί από τους Άγγλους.
Επομένως, η καρδιά… επεμβαίνει και αλλάζει… αισθηματικώς την Ιστορία.
Επομένως, έχουμε «Μούμια», «Μηχανή του χρόνου», «Επιστροφή στο μέλλον», «Ζαν
Ντ Αρκ» και… άρες μάρες κουκουνάρες!

Τα Oscar της εβδομάδας

Προγαμιαίας κωμωδίας: «Αβάσταχτη γοητεία»

Τριζάτης… γοητείας: Κάθριν Ζέτα Τζόουνς

Κάρι Γκραντ: Τζορτζ Κλούνι (της γοητείας)

Μετακόμισης: Αδελφοί Κόεν (στο Χόλιγουντ)

On ice: «Ονειρεμένη απόδραση»

Πρωτοεμφανιζόμενου: Νταγκούρ Κάρι (της απόδρασης)

Ερμηνείας: Τόμας Λέμαρκβις (της ίδιας απόδρασης)

Παραδημοσιογραφίας: «Το ραγισμένο γυαλί»

Σκουληκότρυπας: «Timeline»